Op de MTB door De Hel

Afgelopen zondag voor de derde maal deelgenomen aan de MTB editie van Parijs-Roubaix. Een harde en koude wind maakte het tot een erg lastig dagje. Daarbovenop was het eerste deel van het parcours erg nat en dus veel blubber wat het ook zwaar maakt.

Op m'n Parijs-Roubaix Blog staat een uitvoerig verslag met fotoalbum:

Rally Raid Paris-Roubaix 2013

Giro op IR

Voor IR heb ik vorige maand een keer verzaakt door geen column op te leveren. Die had ik wel gemaakt maar vergeten in te leveren toen ik op vakantie ging.

Toen ik terug kwam uit de tropen vond ik een column met de titel INGEDUFFELT niet meer zo toepasselijk.

Inmiddels zijn we al weer een maand verder en de Giro is inmiddels een week op gang. Ik ben altijd een enorm fan van de Giro geweest en ben erg blij met de HD beelden die we op de buis krijgen.

Maar waar komt mijn liefde voor de Giro vandaan. Nog belangrijker welke geheime boodschap zit er in deze column? Als je het weet is het antwoord gelijk je prijs!

HD Giro op Italiaanse Racefietsen

Carrière switch

Afgelopen weken was ik bezig m'n nieuwe hobbykamer in te richten. Er ontstond een beeld bij een gevoel wat ik al even heb.
Vooral bij het inruimen van prijzen, herinneringen en fotoboeken.
Veel fietstochten heb ik inmiddels gedaan en het avontuurlijke (dat is wat ik vooral zoek) is er een beetje af.
Hoe vaak moet je L'Eroica 205km rijden? Hoe vaak een Vlaamse semiklassieker? Geloof me een rondje Rotte verveelt nog steeds niet.
Maar een doordeweeks rondje is iets anders dan waar je in het weekend/vakantie tijd en geld in steekt.

Voor een Parijs-Roubaix en mogelijk nog eens voor de Ronde van Lombardije loop ik uiteraard wel warm.
Ook voor een eventuele toerversie van Strade Bianche. Mogelijk rij ik die volgend jaar op eigen gelegenheid.

L'Eroica 2008 was een groot avontuur. 2012 was vooral een commercieel feestje. Ronde van Vlaanderen, Omloop Het Volk, Milaan-San Remo half jaren 80 waren een avontuur in het onbekende. Niemand kon je iets vertellen en je moest het zelf uitzoeken.
Dat geldt voor de Monte Bondone, de Tre Cime, de Fedaia en noem al die passen maar op.
Internet heeft de wereld kleiner gemaakt, maar het avontuur daardoor ook.

Een Monte Beigua vorig voorjaar was nog een mooi fietsavontuur. Koud, slechte weg, steil, mistig en omringt door wolven..................

De meeste fietsavonturen zijn me niet avontuurlijk genoeg en tijd om daar wat aan te doen.
Ik kan net als m'n Italiaanse vrienden aan ultra-cycling gaan doen maar daar gaat me veel te veel tijd in zitten. Dat domineert zo je agenda.
Parijs-Roubaix zal ik blijven rijden tot het echt niet meer kan. Dan is 10 weken voorbereiding genoeg. Doe je pakweg 4500 in 160 uur. Grootdeels van die training pak ik bij woon werk en kost me nauwelijks extra tijd.

Maar ultra cycling als de Mille Miglia gaat een te grote aanslag op de agenda doen. Dus in die hoek moet ik het ook niet zoeken.

Dus wat extra avontuur maar eens buiten het fietsen gaan zoeken. In het verleden heb ik aan bergwandelen en wat klimmen gedaan. Ook met haken, touwen en stijgijzers.
Toch vind ik dat allemaal teveel gedoe en vaak veel frustratie door het weer.
Ook heb ik altijd aan hardlopen gedaan. Alleen na m'n operatie aan m'n knie heb ik 6 jaar niet gelopen. Een loop een half jaar na de operatie was een drama. Dat zorgde dat de loopschoenen in de kast bleven.
Herstel van de knie heeft daarna nog voortgezet maar nooit meer een loopje gedaan.

De combi van bergwandelen en hardlopen is de laatste jaren enorm in opmars. Het spreekt me ook enorm aan. Deze sport gaat door het leven als trialrunning.

Steeds als ik er over las ging het me meer en meer aanspreken. Alleen hoe staat het met de knie?

Vanmorgen een test gedaan en die was zeer bemoedigend. GO!

Als voorbereiding had ik de afgelopen weken op de fiets hard en zwaar getraind om de spieren extra sterk te maken.

Ik holde vlot 4,5 kilometer weg in een tempo waar je je niet voor hoeft te schamen. Gaan dus!

Deze zomer een paar mooi tours uitzoeken en in het najaar maar eens een event in Nederland/Belgie.

Uiteraard fiets ik zondag gewoon de MTB versie van Parijs-Roubaix en later deze maand de Retro Ronde van Vlaanderen.

Met de vakantie gaat de camelback weer mee, maar de MTB ruil ik voor een paar trailrunners.

Een nieuwe uitdaging roept!


Foto: Er moeten wel andere schoenen komen. De gewone hardloopschoenen hebben te weinig profiel en de bergschoenen zijn echt te lomp om hard te lopen.

Op Google Streetview

Een tijdje terug fietste ik met een aantal Italiaanse vrienden door de Apennijnen toen de auto van Google langskwam.
Het is al even terug en regelmatig hebben we gekeken of de beelden werden geplaatst. Het was in 2011 tijdens een rondrit over de Passo di Lagastrello en de Scalucchia. Van die laatste beweerde een van de Italianen nog dat ik die pas heel snel zou vergeten. Niet dus want wat was dat een kreng zeg.

De beelden staan nu live.


Foto: Hier fietst Ingmar achter Carmine in tweede positie. Hij rijdt op een oude Legnano omdat de rit een laatste training is voor L'Eroica.


Foto: Hier rij ik op een oude Gazelle eveneens omwille van L'Eroica.

Zie ook: Passo di Lagastrello

Bonaire voorjaar 2013

Fietsvriendje Ingmar heeft vorig jaar op Curacao z'n duikbrevet gehaald. Maar net als met autorijden is een brevet alleen maar een bewijs dat je "de weg op mag".
Echt leren duiken doe je natuurlijk vooral door veel te gaan duiken. Ingmar wilde wel een week ervaring opdoen en ik heb een overschot aan vakantiedagen.

Nagenoeg alle duiken op Bonaire heb ik met mijn vaste levensbuddy gemaakt. Een beetje vreemd dus maar als snel bleek dat m'n gelegenheidsbuddy goed was opgeleid.
Voordeel als je ergens een duikcursus volgt waar ze Nederlands spreken. Onderschat niet hoe lastig het kan zijn als je in een vreemde taal je duikbrevet gaat halen.

Een week dus met een "vreemde" duikbuddy.

Bij duik 1 viel hij gelijk met z'n neus in de boter. Binnen 1 minuut spotte ik een schildpad. Lastig te zien op de puinhelling voor de deur bij Wannadive, maar de check-up dive werd van meet af aan ook een fun-duik.

Zelf heb ik al een groot aantal duiken op Bonaire gemaakt maar een check-up dive blijf ik toch een goed idee vinden.
Even controleren of alles lekker zit. Klopt er iets niet dan kunnen de jongens en meisjes van de duikschool gelijk even helpen.

Aanpassingen waren niet nodig en na het boodschappen doen volgde duik twee op Fish Hut South.
Dit deel van Bonaire is samen met de oostkust mijn favoriete gedeelte. Van hier tot Chogogo.
Ook hier was het gelijk raak en een prachtige stingray (pijlstaartrog) kruiste langs het rifdak. Roggen blijven toch adembenemend mooi.........
Er volgende nog een prachtige serie duiken. Hoewel het niet om aantallen gaat is toch aardig om te vermelden dat een beginner hier toch 17 duiken in 6 dagen kan maken.
Natuurlijk moet de conditie dan goed zijn en enigszins comfortabel in het water liggen.
Vele schildpadden volgde en ook nog de nodige stingrays waaronder een wel heel erg grote.

Maar de riffen van Bonaire hebben natuurlijk nog meer te bieden. Op sommige plaatsen zit een onwerkelijke diversiteit aan vis.
Teveel om allemaal op te noemen maar zelfs na keer op keer hier te duiken blijft het genieten.
Ook het koraal. Vooral de hoge zachte koralen in het zuiden die dansen in de stroming van de zee.
Het ging zo goed dat we ook de Hilma Hooker hebben gedaan en ik was voor de 11e keer op dat wrak en het blijft toch enorm fascineren.

We waren heerlijk vroeg zodat er nog geen andere duikers waren. Geen andere auto's en geen boot met duikers.
Ik blijf me toch verbazen dat er zo weinig duikers zijn die voor een dergelijke bijzondere duik niet even een uurtje eerder uit bed komen.

Een andere bijzondere duik is Salt Pier. Dit is de plaats waar het zout op de schepen wordt geladen. Het is tegenwoordig weer iets flexibeler om daar te mogen duiken, maar om teleurstellingen te voorkomen is het altijd goed om even te checken wat de regels zijn.

Hoe dan ook het blijft daar een feestje om te duiken. Echt feest leek het wel op Karpata. We hadden net iets te lang bij het ontbijt zitten treuzelen en de parkeerplaats stond vol en er legde ook een boot aan.
Voor een nieuwkomer liggen er dan wel heel veel duikers in het water maar ook daar moet je mee om kunnen gaan.
Na 5 minuten hadden de duikers zich echter zo verspreid dat we gewoon van dit mooie stukje onderwaterlandschap konden genieten.
Blijft toch prachtig hoe het rif daar allerlei knikken heeft. Genieten dus.
Uitblinkers blijven toch de duiken die we in het zuiden hebben gemaakt: Chogogo, Hidden Beach, Sweet Dreams, Vista Blue, Fish Hut South, Fish Hut en Atlantis.
Bij een paar duiken veel stroming en de wind zorgde voor de nodig onderstroom. Hoewel ik geen enkele navigatiefout heb gemaakt kon je zelfs op een paar meter van de kust nog honderd meter worden weggeblazen.

Bij de duiken in het noorden en de duiken die centraal liggen had je daar geen last van en meestal kozen we na twee wat lastigere duiken in de ochtend voor een relax afkickertje in de middag.

Of je nu in het noorden of het zuiden gaat duiken maakt voor de vrijheid van het duiken niet uit.
Gewoon je spullen in de auto. 10 minuten rijden en spring maar in het water.
Dat blijft toch uniek op Bonaire en ik kom zeker een keertje terug!

Fotoalbum Bonaire voorjaar 2013

Een perverse KLM

Na een week duiken lekker thuis een weekend tutten. Beetje schaven, beetje schroeven, beetje timmeren, beetje aan een fiets klooien en tussendoor naar het stoofvlees kijken.
Dat stoofvlees is een soort van revanche op de KLM. Donderdag kregen we op de terugvlucht van Bonaire zo schandalig slecht te eten.
Stoofvlees met aardappelpuree. Ik ben een makkelijke eter en lust alles van prak tot moleculaire gastronomie, maar wat ik donderdag kreeg was gewoon een belediging.

Ik ben dol op salades en zuur, maar niet op het zuur van een overhemd wat iemand een week heeft gedragen. Ik ben dol op stoofvlees maar de wijze van bereiden die de KLM heeft toegepast hoef ik echt niet te weten.
Een zeer opmerkelijke manier om het vlees gaar te krijgen. Klef, laf, smaakloos en de aardappelpuree kan zomaar een nieuw product zijn van Alabastine.

Het dessert was al even opmerkelijk. Een vreemde rulle structuur met een wat zompige kern. Een muffe smaak en het zal de hoeveelheid suikers zijn die er voor zorgen dat hier niemand ziek van wordt.

Het is gewoon een belediging en eigenlijk pervers om dit alles iemand aan te bieden. Even vroeg ik me af of we deel uit maakte van een soort van wetenschappelijk onderzoek. Dat in de cockpit een paar wetenschappers zitten die kijken hoe ver je mensen kan beledigen.

Ik had best wel een beetje trek want we vlogen laat en de hele dag waren we behoorlijk actief geweest. Stukje kajakken en op bezoek bij de donkey farm. Beide goeie tips voor de laatste niet-duik-dag.
Bij die laatste moesten we zo nu en dan wel rennen voor ons leven.

Over Bonaire, het kajakken en de donkeys niets dan goeds. De KLM moet zich echter schamen.

Het is geen prijsvechter waar je even mee naar de andere kant van het koninkrijk vliegen. Overigens dat het koningshuis het accepteert dat de KLM in haar naam Koninklijke voert zegt ook iets over de kwaliteit van het koningshuis.
Ik zou wel eens met de directie van de KLM een weekje willen gaan duiken op Bonaire. Ik ken daar aardig de weg en laat ze dan de mooiste plekjes zien.
Op de terugweg vliegen we uiteraard met KLM. Halverwege het eten dan toch maar eens de vraag stellen: "En wat vinden jullie er nu zelf van".

Het kan beter en ook nog goedkoper. Ik hoef geen 20 bakjes op een tree. Zonde van al dat verpakkingsmateriaal. Nu wordt er waarschijnlijk ook heel veel van dat voer weggegooid.

Voer – ik kan het echt geen eten noemen – van deze kwaliteit aan je landgenoten "geven" is een belediging en gewoon ronduit pervers.

Een glaasje cognac erin om een huilende baby te neutraliseren. Nog zoiets wat ik niet snap. Zet ieder met baby’s achterin en zet een paar geluidschotten zoals naar de business class.

De nacht begon dus met huilende baby’s en we hadden ze echt overal. Toch een paar uur geslapen en dan wekt de KLM je met een "overheerlijk" ontbijt.

In het verleden kreeg je zo’n mislukte cheeseburger. Nu was het ook warm en zat iets van een chemisch omelet tussen.
Klef 2.0 of moet ik zeggen beledigen voor gevorderden. Ranzig gewoon.

Op het vliegveld snel een goede bak cappuccino met een ambachtelijke appeltaart.

Dat had ik niet moeten doen…………..

Ook die calorieën waren zonde om in je lijf te stoppen. Geen zware onvoldoende zoals het afval wat de KLM serveert.
Een mager zesje en ambachtelijk bij appeltaart is net als koninklijk bij KLM een zwaar misplaatste notatie.

Zo dit waren de minpunten van een weekje duiken.

Bij een volgend blogje focus ik me op de plussen, maar dan hoeft die ranzige zooi van de KLM er niet meer bijgehaald te worden.

Want dat hebben we dan vast gehad.


Foto: De ezels op Bonaire hadden meer belangstelling voor een zak wortelen dan wij voor een tree KLM voer. En gelijk hebben ze.

Parijs-Roubaix

Deze dagen ben ik natuurlijk zeer druk met Parijs-Roubaix. Op m'n speciale Parijs-Roubaix Blog zijn de afgelopen 4 maanden ruim 100 nieuwe artikelen verschenen en een aantal "top stories" opgefrist.
De bezoekersaantal lopen de laatste dagen op tot 1300 unieke bezoekers per dag en het is nog aan het stijgen. Niet slecht voor een blog met zo'n beperkt onderwerp.
Op de Facebook pagina die aan de blog hangt plaats ik veel kleine berichten die ik in de media heb gevonden. Dus als je Parijs-Roubaix een boeidende koers vind kijk je de komende dagen eens op:

Parijs-Roubaix Blog
Parijs-Roubaix Blog op Facebook

Beste Boogie

Minister Schippers wil dat Boogerd volledige openheid geeft over zijn dopinggebruik en wie daar bij betrokken was.
Verstandige vrouw die Schippers! Lijkt me een goed plan om de troep nu maar eens echt helemaal op te ruimen.

De UCI heeft het laten liggen, de Wada heeft het laten liggen de journalistiek heeft laten liggen. De laatste zijn natuurlijk wereldkampioen boter op hun hoofd.

Ik denk dat het tijd wordt dat de overheid zich er mee gaat bemoeien. Nu is er de afgelopen periode voldoende aanleiding geweest om ook wat kritisch naar de overheid te kijken.
Maar in een overheid heb ik meer vertrouwen dan in zo’n gesloten systeem als de wielersport.

Het is ook heel simpel. Er zal een keuze gemaakt moeten worden.
Doping vrijgeven (vind ik best) of de bewaking bij de overheid onderbrengen en doping strafbaar maken.

Voor Boogerd zal dat allemaal niet zoveel gevolgen hebben want dat ligt allemaal in het verleden.
Maar juist omdat het voor Boogerd allemaal wel met een sisser zal aflopen mag je van hem verwachten dat hij maximaal gaat meewerken.

Maar Micheal wil dat niet. Micheal wil geen verrader zijn.

GEEN VERRADER ZIJN?

Beste Michael je bent al 15 jaar een verrader. Een verrader naar collega’s die wel schoon fietste (dat zijn er meer dan we nu willen geloven), naar de pers, naar je fans, naar sponsors en naar organisatoren.

Maar ook een verrader naar je gezin!

Blijkbaar zijn die paar andere bedriegers meer waard dan al die fans, vrienden en familie.
Ze zijn meer waard dan degene aan wie je je comfortabele leven te danken hebt.

De biecht van Boogerd is een schertsvertonning zolang hij niet echt openheid geeft.
Boogerd weet wie er gebruikte want het zijn zijn eigen woorden dat iedereen gebruikte!

Hij krijgt een beetje van m’n respect terug als hij ECHT schoon schip maakt. Ik vind ook als hij dat doet hij daarna met rust gelaten moet worden. Iets moet ook weer een keer klaar zijn!
Tot dat moment heeft Schipper mijn steun om hem goed op z’n huid te zitten. Stevig op z'n huid!

Even voor de goede orde: als ik de boel belazer ga ik de bak in. Als ik handlangers de hand boven het hoofd hou ga ik de bak in!

Geen verrader willen zijn?


Foto: Hoeveel Rabo's gaan er nog volgen?

Sellaronda 2013

Beetje wisselende omstandigheden gehad dit jaar. Maandag een Sellarondje met de klok mee en dat werd een serieuze uitdaging.
Voor de fietsers: stel je voor dat je met een blinddoek de kasseistrook van Carrefour de L'Arbre moet doen. Nadat het 3 weken geregend heeft en met windkracht 6.

Vooral bij de Passo Pordoi zeer slecht zicht en de piste daarvoor. Bulten en pistes die niet geprepareerd waren.
Ook de wind was zeer krachtig en koud. Een rondje wat er voor zorgde dat het een dag met een sterretje werd. Afdaling naar Selva was dan weer redelijk relax.
Later in de week nog een keer andersom gedaan onder betere omstandigheden.

Natuurlijk de wereldbekerafdaling van Saslong gedaan. Je kan je niet voorstellen dat ze daar in een rechte lijn omlaag gaan.
Ook de Gran Risa wereldbekerafdaling naar La Villa gedaan. Mag er ook zijn en ik maak toch echt een paar bochtjes als ik daar omlaag ga.

Overigens was ik erg content met m'n ski-prestaties. Ben toch op weg richting de 60 en heb gewoon nog progressie gemaakt. Fors zelfs. Dat is gewoon een grote kick!
Ben natuurlijk vrij laat met skiën begonnen en altijd geskied op afdankertjes en huurspullen.
Dit jaar voor het eerst schoenen die echt bij m'n voeten horen en ski's die bij m'n steil van skien passen.
Dat merk je wel...............

Toch was het op een paar dagen vooral op de macht en op de conditie. Maar er waren ook een paar dagen waar de pistes er schitterend bij lagen.
Vooral de laatste dag. Perfect geprepareerd alles en staal blauwe lucht.
Dan kost het nauwelijks moeite en zo'n super slotdag zorgt nu al voor heimwee.

Niet alleen m'n eigen spullen maar ook een paar keer oefenen op een baantje in Zoetermeer heeft wonderen gedaan. Gewoon in de maanden voor je op wintersport gaat even dat gevoel krijgen. Ski je gewoon vanaf dag 1 een stuk makkelijker.
Gaan we volgend jaar zeker weer op die manier doen.

Voor mij is de wintersport ook altijd het eindpunt van de winter. Vanaf morgen ga ik serieus aan het fietsseizoen beginnen. Het blijft overigens ook heel bijzonder om over passen te skien die ik oorspronkelijk van het fietsen ken: Gardena, Campolongo, Pordoi en Sella.
Ieder die mij kent weet dat fietsen al 43 jaar m'n grote passie is maar als ik nog 1 dag wat mocht doen?

Een Sellarondje op de ski's met m'n meiden, maar dan wel graag met een staal blauw lucht!

Ondanks een paar minder dagen een zeer geslaagde week!

Fotoalbum Sellaronda 2013

Promo Strade Bianche 2013

Morgen begint het Belgische wielerseizoen maar volgende week is in Italië die prachtige profkoers die gebaseerd is op L'Eroica.
Op Youtube een promo gevonden:

Naar de kerk

Op Italiaanse Racefietsen geef ik een klein inkijkje hoe ik tegen "de kerk" aankijk.
Dat doe ik natuurlijk niet zonder de wielersport erin te betrekken.

Op IR: "De Vrome"

Tomatenjam

Jam van tomaten? Misschien een vreemde gedachten maar tomaten zijn gewoon fruit. We noemen het wel groente maar het is gewoon fruit, fruit, fruit.
Dus waarom dan geen jam en tomaten kunnen van zichzelf al lekker zoet zijn en anders helpen we de natuur een beetje.

Wie nam als kind niet een halve tomaat met een schep suiker. HEERLIJK!

Afgelopen zaterdag was ik bij een oude bekende op bezoek en die had een mooi verhaal over een tomatengerecht van Kos wat bij het ijs geserveerd werd.
Een mooie inspiratie om tomatenjam te maken. Niet googlen maar lekker zelf prutsen.

Doel was een jam te maken die het goed zou doen bij ijs, op de pannenkoek en bij een kaasplankje
Kaneel doet het altijd goed bij ijs en bij pannenkoeken. De sinaasappel is nodig om wat zuur toe te voegen om de suiker haar werk te laten doen. Evt vervangen door een lepel citroensap.

Nodig:
7-8 tomaten
1 sinaasappel
1 kopje suiker (evt lenen bij de buren)
1 kopje rietsuiker
1 eetlepel van de beste balsamico
2 theelepels kaneel

Snij de tomaten kruislings in en leg ze even in koken water. Ontvellen is nu een fluitje van een cent. Verwijder ook het kroontje en snij de tomaten in blokjes.
Doe dit in een pan inclusief het vocht wat op de snijplank achterblijft.
Per de sinaasappel uit en voeg het sap toe. Je kan ook een paar stukjes schil meekoken.
Laat een half uur koken en blijf regelmatig roeren.
Voeg dan de overige ingrediënten toe en laat nog een half uur koken.
Rustig af laten koelen maar bij ijs kan het ook warm geserveerd worden.

Bij ijs kan de jam iets meer kaneel hebben en bij een kaasplankje iets minder. Wil je de jam echt voor een kaasplankje of bij een mooi stuk vlees serveren is het wellicht een idee er een klein zoet uitje door te doen. Laat deze even fruiten voor je de tomaten in de pan doet.

Strandrit Cal d'HuZes

Volgers van deze blog weten dat ik allergisch ben voor "goede doelen fietsen".
Je kan verdorie niet meer op de fiets stappen zonder dat het voor zwak, ziek of minder bedeelde is.

Ik heb helemaal geen probleem aan goede doelen te schenken, alleen wil ik dat graag los zien van m'n hobby's.
Fietsen is zo'n hobby en het is bijna onmogelijk om je volledig van het goede doelen syndroom te onttrekken.

Een groot aantal fietsers die ik ken gaan dit jaar (weer) de Alpe D'HuZes doen.
Ik zal er niet teveel op ingaan want kritiek op iets wat met kanker te maken heeft levert je doorgaans een rijtje verwensingen op waar deze gruwelijke ziekte bij verbleekt.

Toch wil ik graag de projecten van wat vriendjes steunen. Bij de een doe je dat door een donatie en bij de ander doe je mee aan een gerelateerd event.
Dat is gelijk m'n grootste bezwaar tegen deze vorm van geld binnenhalen. Er is toch een erg grote sociale druk en er worden zelfde technieken toegepast als bij het opzetten van een sekte.

Vandaag me toch laten verleiden om voor 20 Euro deel te nemen aan een rondje op het strand van Castricum.
Tweemaal heen en weer naar noord en zuid. De verkoudheid wil maar niet definitief verdwijnen dus de laatste lus gelaten voor wat het was.
Bij het start en wisselpunt was een bevoorrading. Sportdrank en sportrepen. Prima!

Het was voor mij de eerste keer dat ik op het strand fietste. De 300 meter passages in Kroatie kan je met goed fatsoen niet meerekenen.
Je kon goed zien dat speciale banden behoorlijk in het voordeel zijn. Maar voor z'n keertje ga ik niet speciaal een set strandbanden kopen. Zie ik liever wat extra af en koop ik een mooi flesje Schots levenswater. Daar had ik vooral op de stukken tegen de wind al snel zin in.
Was echt van dat Islay weer. Straf windje en koud, maar de zon maakt het tot een acceptabel geheel.
Ik denk dat de organisatie tevreden zal zijn met de opkomst en er een mooi bedrag zal zijn opgehaald.

Minder enthousiast was ik over de pasta die na afloop werd geserveerd. Als ik dat iedere keer neer zet ben ik denk ik snel door m'n vrienden heen.
Ik heb er ook voor bedankt want pasta die tot snot is gekookt krijg ik nog meer jeuk van dan van "goede doelen fietsen". De saus was dan wel goede gevuld maar ook te waterig. Even een uurtje inkoken of wat binden is toch niet zo moeilijk. Overigens iets minder saus doet je de pasta smaken!

Toch wel een leuk event als je het in de context beoordeeld en ik wens Cal d'HuZes veel succes met de verdere aanloop/voorbereidingen.

M'n koude billen en voeten bleven na afloop echter bij de stelling: MTB is een zomersport!

Opmerking: alle toezeggingen die ik voor dit jaar gedaan heb voor goede doelen versus fietsen kom ik na maar neem GEEN nieuwe uitnodigingen (om te fietsen of donaties) aan!

Het grote Smeets interview

Eva Jinek is bezig met een mooie carrière en haar grote doorbraak staat gepland voor volgende week donderdagnacht.
Dan wordt er een marathon interview uitgezonden wat ze deze week in het geheim met Mart Smeets heeft opgenomen.
Ik heb beslag weten te leggen op het transcript en de belangrijkste passages wil ik jullie niet onthouden.

Eva steekt gelijk van wal en dat haalt direct de angel uit het interview. Jammer dat Smeets niet meer details geeft maar ik wil het jullie toch niet onthouden.

Jinek: Wist je al die jaren van het gebruik van Armstrong?
Smeets: JA!
Jinek: Bij alle zeven overwinningen in de Tour?
Smeets: JA!
Jinek: Je wist van de EPO
Smeets: JA!
Jinek: Ook van de cortisone en testosteron?
Smeets: JA!
Jinek: Waarom kom je nu met deze ontboezemingen?
Smeets: Ja dat is misschien wel de meest lastige vraag.
Jinek: Ja Smeets maar waarom nu?
Smeets: Ik zit bij een nieuwe omroep en dat zijn allemaal van die brave oudjes.
Jinek: Brave oudjes?
Smeets: Ik kan die oudjes niet langer in de ogen kijken als ik niet alles opbiecht.
Jinek: Alles opbiechten?
Smeets: Ja ik zit echt aan m’n MAX.

Vervolgens gaat Smeets een half uur lang z’n stoep schoon zitten vegen, maar er komen op het eind toch een paar leuke uitzwaaiers.

Jinek: Maar dit is groter dan alleen Mart Smeets?
Smeets: Ja en nee
Jinek: Hoezo nee?
Smeets: Zoveel is er niet groter dan Smeets.
Jinek: Maar er zijn toch ook andere journalisten die het hebben moeten weten?
Smeets: Kan zijn.
Jinek: Maar daar wil je niet over praten?
Smeets: Nee ik wil vooral over mezelf praten.
Jinek: Heb je nog contact gehad met Armstrong?
Smeets: Ja ik heb hem een smsje gestuurd.
Jinek: Wat heb je gezegd?
Smeets: Je loog tegen mij alsof ik een vriend was
Jinek: Maar jullie waren toch vrienden?
Smeets: Dat ontken ik echt ten stelligste!
Jinek: Nu raak ik je even kwijt. Wat bedoel je daarmee?
Smeets: Armstrong en ik waren nooit vrienden!
Jinek: Je hebt toch altijd met hem lopen koketteren.
Smeets: Was vooral goed voor de kijkcijfers en m’n boeken.
Jinek: Het gaat dus alleen maar om het geld?
Smeets: Je leert snel!
Jinek: Met Ria zat je ook al eens in kleine schoentjes. Hoe denk je deze crisis te overleven?
Smeets: Het is een proces. Een proces is het!
Jinek: Wil je tot slot nog iets zeggen?
Smeets: Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik zeggen!

Bellen voor een premie

Voor mijn nieuwe column op Italiaanse Racefietsen duik ik even in mijn eigen wielergeschiedenis.
Hoewel ik toch redelijk wat kleine koersjes heb gewonnen zijn de uitslagen nauwelijks de moeite om op zo'n blog over op te scheppen.
Maar ik was wel een echte "premiejager". Bijna dan toch.

Lees het op IR: Premie bij de bel


Foto: Als puber is het toch een heel gevecht tussen sport en meisjes......

Ronde des Rois du VTT 2013

Op m'n Parijs-Roubaix blog een verslag van deze MTB rit: Ronde des Rois du VTT 2013

Bonaire: Visjes

Meer zien kan op: fotoalbum Bonaire 2012

Jubileum op de Hilma Hooker

Toen we ons brevet hebben gehaald was het wrak van de Hilma Hooker een van onze eerste zelfstandige duiken.
Toen nog als beginner schuchter over de romp en netjes binnen de 18 meter.
We hadden immers maar net een dag ons brevet en waren brave leerlingen geweest.

Bij iedere volgende ontmoeting met het populaire wrak van Bonaire ging het een beetje dieper.
Natuurlijk ga je dan als de ervaring nog verder groeit ook zo'n wrak van binnen bekijken.
Zelfs na vele keren blijft de Hooker een zeer aantrekkelijk duikobject. Van de elf keer dat we Bonaire hebben bezocht hebben het wrak ook maar één keer overgeslagen.

Duiken op de Hooker doe je natuurlijk bij voorkeur in de ochtend, omdat het een vrij diepe duik is.
Je wilt immers - zoals het je ook is geleerd - je duiken in de loop van de dag minder diep maken.
Hou je daar aan en wijk alleen af als je heel goed weet wat je doet.

Nadeel van de Hooker steeds in de ochtend te bezoeken is het licht. Dat kan prachtig zijn, maar de zon staat wel steeds aan dezelfde kant.
We besloten toch maar eens tegen de regels te zondigen en de dag met twee onschuldige heel ondiepe duiken te beginnen.
De laatste duik van de dag zou dan de Hilma Hooker worden. De Hooker bij zonsondergang.

Vlak voor zonsondergang het water in blijft een bijzonder gebeuren. Helaas was de zon achter dikke wolken verstopt.
Toch was het licht rond het wrak weer een wonderschoon schouwspel. Ik heb niet de fotospullen om dat perfect vast te leggen. Toch geven de plaatjes aardig weer dat het dik de moeite is geweest.

Het was de tiende keer dat we op de Hooker hebben gedoken. We moesten dit keer nog iets meer onze meters in de gaten houden, maar op een wrak als dit moet je daar toch alert op zijn en blijven.
Een relatief korte duik maar een prachtig jubileum.

Op naar de 25!

Meer foto's Bonaire 2012

In 2008 heb ik een filmpje gemaakt van wat kleine wrakjes op Bonaire en een hoofdrol voor de Hilma Hooker. Voor de liefhebber dik de moeite: Wrecks - Bonaire 2008

Turtles

Salt Pier

Niet het mooiste koraal maar wel een van de leukste duiken op Bonaire. Een mooi voorbeeld dat je niet diep hoeft om het leuk (lees: super) te hebben.
Maximaal 12 meter en alles wat er maar zwemt kan je er tegenkomen.

De zoutpier is een installatie om zout op vrachtschepen te laden. Nagenoeg het hele zuidelijke deel van Bonaire wordt gebruikt voor de winning van zout.
De lopende band om het zout in een vrachtschip te krijgen loopt tot de dropoff van het rif omdat het daar diep genoeg is voor grote schepen.
De hele installatie staat op grote pilaren wat onderwater voor een opmerkelijk showspel zorgt.

In de luwte van de pilaren zoeken veel vissen een veilige stek om lekker te hangen. Soort hangjongeren van de Caribische zee zeg maar.

Maar bovenal is de zoutpier een super relaxte duik. Vooral omdat je niet diep gaat. Natuurlijk moet je ook dan op je meters passen, maar het is toch een heel ander verhaal dan als je op de Hilma Hooker (HET wrak van Bonaire) duikt waar de bodem tegen de 30 meter zit.
Buiten de enorme variatie aan visjes is vooral het spel van het licht door het water een genot. Ik heb maar een eenvoudige klik-klak-camera maar dit geeft wel een idee:

Maar leuke visjes blijven natuurlijk ook leuk om naar te kijken.

Of hele eigenzinnige levensvormen....(levenswormen)

Gewoon een geweldige duik om te doen die voor de onervaren duiker een grandioze kans is om een mooie ervaring op te doen. De ervaren duiker heeft er een heerlijke kans om heel relax te zoeken naar alles wat er maar rond zwemt in de wateren rond Bonaire.
Overigens blijft het onvoorstelbaar dat als je zeewater laat verdampen je zulke zoutbergen kan maken.....

Salt Pier kan je alleen duiken met toestemming van de plaatselijke overheid. Voorwaarde is dat er geen vrachtschip ligt!
De meeste duikoperaties bieden een dergelijke excursie aan.
Wij hebben het via Wannadive gedaan die hun zaken altijd prima voor elkaar hebben.

Salt Pier blijft zelfs na een aantal keer een dikke aanrader!

Meer foto's: Bonaire 2012