zondag 31 augustus 2014

"Über die Grenze" Retro-Toertocht Huissen

Vandaag een retrorit vanuit Huissen gedaan. Tocht ging - zoals de naam al doet vermoeden - richting Duitsland waarbij de Rijn een belangrijke rol speelde bij het verloop van de route.
Stukje door Duitsland en s'Heerenberg was het markeerpunt om weer richting Huissen te gaan.
Rit was niet zwaar en dat is met dit soort evenementen natuurlijk ook niet de bedoeling. Laagdrempelig is het motto en daar was de organisatie (Henk Janssen en z'n team) uitstekend in geslaagd.
Route was goed 70 kilometer en slechts 125 hoogtemeters. Voor ieder gezond mens goed doenbaar dus.



Een tiental liefhebbers van oud staal en wol hadden zich door Buienradar laten inspireren om niet af te reizen naar Huissen. Hadden ze gelijk? Echt in de regen hebben we nauwelijks gereden, want de organisatie had de stops keurig gesynchroniseerd met de - overigens donkere en heftige - buien. Het viel mee!
Wie voor het weer is thuisgebleven heeft dan ook echt een verkeerde keuze gemaakt. Thuisblijvers miste om te beginnen de gastvrije ontvangst met gratis koffie en cake. Gratis? Dat moet je als Hollander toch aanspreken!



Na de koffie trok een peloton van 40 man er toch op uit en ik heb weer prachtige fietsjes gezien en al even mooie (wollen) truien. Mooi hoe een ieder op zijn manier er wat van maakt. En met "zijn manier" doe ik de dames tekort. 10% van het deelnemersveld bestond uit spontane dames die uitstekend staande wisten te houden tussen al die grijze ervaringen.
Heerlijk om te zien dat meer en meer dames en jongere zich aangetrokken voelen door dit soort retroritten!



De route was met vooral groene passsage's en op een enkel dijkje na ging deze over heerlijk rustige wegen. De tocht werd als groep gereden om het sociale element zo hoog mogelijk te maken. Prima keuze. Als je een echte fietsuitdaging zoekt zijn dit niet de ritten.
Dit soort ritten doe je om met elkaar te genieten van die "oude meuk".



De eerste controle was geheel verzorgd door de organisatie. Hartige hapjes, vruchtensappen, een borrel, fruit en vriendelijke bediening. Prima zet van de organisatie. Bij dit soort tochten wordt standaard wat vaker gestopt en zo was er nog een appeltaart-pauze en een stop in een kasteel. Dat kasteel was geen slechte keuze en beschermde ons tegen een forse onweersbui en wat enorme windhozen.

Natte wegen leveren helaas wel wat lekke banden op maar gelukkig had ieder prima bandjes onder z'n fiets dus met 4 lekke banden viel het reuze mee.



Na afloop een pintje met een balletje en veel terechte lovende woorden voor de organisatie. Mooi om te zien hoe een ieder al weer uitkijkt naar een volgend evenement (Retrorit Heuvelrug) en dat geeft aan dat dit soort ritten in de smaak vallen.
Natuurlijk is het zeer kleinschalig, maar dat is juist wat de meeste deelnemers zo aanspreekt.

Aantal oude bekende gezien en dat is altijd leuk. Ook een aantal nieuwe gezichten ontmoet en dat maakt - naast de uitstekende en vooral enthousiaste organisatie - deze dag tot een echte BUIENRADAR-KILLER!

Fotoalbum Über die Grenze" Retro-Toertocht Huissen

zaterdag 30 augustus 2014

Retro Fietsfatelie

Vroeger was ik een echte verzamelaar. Vooral op het gebied van wielersport. Gewoon bijna ziekelijk wat ik allemaal verzamelde. Kaarten, boeken, promotiemateriaal, petjes, miniatuurtjes, stickers, glazen, wijn, shirts, bidons, tijdschriften...............
Eigenlijk alles weggedaan en beleven vind ik al jaren een stuk belangrijker dan bezitten.
Toch zwerven er nog wat restjes hier en daar. Ik had op een bepaald moment een postzegelverzameling met 1600 (zestienhonderd!) verschillende postzegels met daarop een wielrenner! 1600!
Verzameling heb ik een jaar of 20 geleden (deed er al 5 jaar niks mee) van de hand gedaan, maar een boek met dubbele zegels zwerft nog in mijn hobbykamer. Allemaal dus zegels ouder dan 25 jaar en dus retro.
Retro volgens de standaards van retrotochten dan toch. Daar moet je fiets doorgaans minimaal 25 jaar oud zijn, remkabels in mooie boogjes over het stuur, commandeurs op de schuine buis en wie met klikpedalen durft te komen zal branden in de hel.
Uiteraard een zo oud mogelijke outfit waarbij wel-geen helm natuurlijk voor prachtige discussie zorgt.

In Italië zijn retro-tocht onwaarschijnlijk populair en niet een hype zoals door sommige wannabee kenners wordt gesuggereerd. In Italië is in oktober L'Eroica al toe aan haar 17 editie (of 18?). Dat kan je toch nauwelijks nog een hype noemen.
Zelf vijf maal deelgenomen aan de lange (205) editie van L'Eroica, maar ik vind het evenement te commercieel want dat is wel een ontwikkeling die gaande is. Ieder wil ineens geld verdienen aan retro-fietsers. Deze doelgroep koopt immers bijna alles gebruikt via Marktplaats, E-bay en beursjes. Daar slijt je als fabrikant niet zoveel nieuwe spullen dus moet je een list verzinnen. Dat betekend dat de grote retro evenementen door grote fabrikanten worden gedomineerd. Jammer maar niet getreurd er zijn genoeg kleinere evenementen.
Vorig jaar deelgenomen aan La Mitica en dit jaar aan K2. Beide aanraders wie eens een kleinschalige retrorit in Italië wil rijden.

In Nederland zijn er ook een aantal kleinschalige evenementen en morgen staat Uber die Grenze op het programma. Zojuist de oude Gios Torino Super Record staan poetsen. Daarna had ik nog wat tijd aan m;n vingers hangen en toch nog eens door dat boek met retro-fiets-postzegels gebladerd.


Foto: Niet alle zegels zijn van serieuze landen en ernstige filatelisten halen voor dit soort zegels hun neus op.


Foto: Nog wat zegels van deze oliestaat die met dit soort uitgave lekker een extra snabbeltje had.


Foto: De Vredeskoers is in landen als de DDR, Polen, USSR en Tsjechoslowakije jaren een enorm populair item voor op postzegels geweest. De Vredeskoers is inmiddels omgedoopt tot UCI Europe Tour, de DDR is weer samen met West Duitsland en de USSR en Tsjechoslowakije zijn beide opgesplitst. (Ik zie trouwens wel dat ik m'n bekers wel eens mag poetsen)


Foto: Het land waar op dit moment een grote ronde gaan is heeft regelmatig een fraaie zegel uitgebracht.


Foto: Italië heeft op gezette tijden herdenkingszegels voor WK's, Giro's en zelf voor fietsendieven (de film)


Foto: Serie Italiaanse zegels ter gelegenheid van 50 jaar Giro. Achtergrond is m'n rugnummer van La Mitica van vorig jaar.


Foto: Veel ministaatjes verdienen wat bij door speciale zegels uit te geven zoals deze van San Marino. Deze geeft echter heel mooi de sfeer weer van L'Eroica. Achtergrond is de controlekaart van een van m'n deelnames.


Foto: Zegel ter gelegenheid van het WK in Oostenrijk. Samen met een medaille van de opening van de wielerbaan in Wenen in 1867 (!!!!!)


Foto: Harm Ottenbros zorgde met zijn wereldtitel voor de eerste grote prikkel bij mij om aan wielrennen te gaan doen. Ik ben hem nog eeuwig dankbaar hoewel ik het idee heb dat ik meer van zijn wereldtitel heb genoten dan hijzelf. Dit WK was in België en de posterijen van onze zuiderburen hadden natuurlijk een zegel ter gelegenheid van het WK wat Merckx eigenlijk moest gaan winnen. Zelfs de knecht van Merckx wist het niet af te maken en Harm ging met een mooie trui naar huis!

Morgen een retrotochtje (in een wollen regenboogtrui!) en dat is geen hype en zal niet snel overgaan. Wat wel langzaam overgaat zijn postzegels en toch leuk om zoiets nog eens terug te zien. Toch?

woensdag 27 augustus 2014

Semifreddo aardbeien

Zo'n (bijna) zomerse dag als vandaag laat ik natuurlijk niet door de vingers schieten. Lekker gefietst (115km Groene Hart) maar voor ik op de fiets sprong een semifreddo gemaakt op basis van Griekse yoghurt.

Nodig voor 10 beschaafde porti's (plus 1 kontje voor de kwaliteitscontrole)
125 ml slagroom
500 gram Griekse yoghurt 0% vet
500 gram aardbeien
suiker
poedersuiker
10 Maria kaakjes
cakeblik
plasticfolie

Klop de slagroom met suiker (naar eigen smaak) goed stijf (geen boter van maken!). Spatel de slagroom door de Griekse yoghurt. Niet met een garde en rustig luchtig mengen.
Ontdoe de aardbeien van de kroontje, was ze goed en laat ze goed uitlekken.
Strooi een beetje poedersuiker over de aardbeien en schud dat even lekker door.
Maak de Maria kaakjes fijn tot kleine kruimels.
Bekleed een cakeblik met plastic folie. Maak het blik een heel klein beetje nat dan plak het plasticfolie goed.
Verdeel de kruimels netjes over de bodem en breng een dun laagje yoghurt/slagroom mengsel aan. Druk nu zoveel mogelijk aardbeien in het mengsel. Dan een laagje mengsel en weer aardbeien.
Zorg dat je afsluit met een mooi glad gestreken laagje.
Zet nu 4 uur in de vriezer.
Klop de semifreddo uit het blik en verwijder voorzichtig het plastic folie. Leg de semifreddo op een snijplank en snij er mooie porti's van.
Wil je direct serveren leg deze op een bordje en mogen ze best een half uur naast de koelkast staan. Zet je ze liever in de koelkast mogen ze wel een uur "opwarmen".

Ga je ze niet gelijk serveren doe de losse porti's per stuk in een boterhamzakje en leg ze terug in de vriezer. Ik gebruik het cakeblik gewoon als voorraadbak.

Te koude semifreddo doet het effect teniet, maar zorg ook dat ze niet te warm wordt. Als je hele dikke porti's snijd, dan is de buitenkant vaak al te warm en de binnenkant nog ijs. Ook als je de semifreddo als taart wil serveren loop je dat risico. In dat geval kan je beter een langere opwarmtijd nemen maar dan in de koelkast. Opwarming (klinkt gek in de koelkast) gebeurt gelijkmatiger en de buitenkant wordt niet te warm.

Fijnproevers doen over deze semifreddo een scheutje van hun allerbeste balsamico.

Je kan met de verhouding yoghurt en slagroom spelen. Dit is een relatief "magere" versie. Een verhouding van 250/250 gaat ook prima en de yoghurt kan probleemloos vervangen worden door mascarpone.
Neem echter geen gewone yoghurt want die is veel te dun.

Direct na het fietsen de kwaliteitscontrole uitgevoerd en ik denk niet dat ik de gasten vanavond ga teleurstellen.

Buon appetito!


Foto: Stukje voor de kwaliteitscontrole. Mooie oude balsamico voegt echt iets toe en niet alleen in decoratieve zin. Een scheutje warme chocoladesaus durf ik er ook wel bij te serveren.

dinsdag 26 augustus 2014

zondag 24 augustus 2014

Rustieke hamlappen

Hoewel nog augustus lijkt het wel najaar. Brrrrrrrrrrrrrrrrrrr Daarom een makkelijk gerecht wat het natte en koude weer een beetje kan compenseren.
Hamlappen met een wat rustieke smaak, die ik tot stand laat komen door de uien, tomaat en gerookt paprikapoeder.
De combi laurierblaadjes, jeneverbessen, kruidnagel en mosterd zorgen per definitie voor een heerlijke ouderwetse smaak. Als de pan net opstaat waan je je ook in de keuken van je oma.

Voor 4 personen
4 hamlappen
2 uien
2 tomaten
1 liter bouillon (kip, rund of groenten)
2 tl gerookt paprikapoeder
Flinke klont boter
Vers gemalen peper
2 laurier blaadjes
Paar jeneverbessen
1 el mosterd
3 kruidnagels
Scheutje balsamico (gaat om het zuur hoeft geen top te zijn)
Zout

Snij de uien in maantjes en de tomaten in blokjes. Wrijf de hamlappen in met mosterd, peper, zout en paprikapoeder. Neem een grote gietijzeren pan en verhit de boter. Braad de hamlappen aan beide kanten mooi bruin.
Voeg uien en tomaat toe en een beetje bouillon. Laat even sudderen en voeg de rest van de bouillon toe. Daarna de laurierblaadjes, jeneverbessen en kruidnagels en de balsamico.
Op een heel laag vuur nu lekker laten stoven. Mag gerust totaal 1,5 uur op het vuur staan. Blijf het wel goed in de gaten houden want het koekt vrij snel aan. Eventueel wat water toevoegen als het te snel gaat. Zorg wel dat je aan minimaal 1,5 uur komt anders zijn de lappen niet mals genoeg.

Lekker met broccoli-stamp of stamp van rauwe andijvie. Doet het ook erg goed met grove friet en een bruin Belgisch biertje.

Portie is voor vier personen maar die lepel je met z'n tweeën ook zo weg..............

Beetje matige foto (met de telefoon) maar ik denk dat het op is voor m'n camera is opgeladen!

zondag 17 augustus 2014

Waseberg en meer...........

Volgende week wordt in Hamburg de Vattenfall Classic gereden. Een klassieker voor profs en op de dag ervoor is er een aangepaste editie voor wielertoeristen. Deze kent een ongelooflijk aantal deelnemers en om die reden vind ik dat niet zo interessant.
Toch wil ik een keer de Waseberg op. Een klim van een kilometer dus nauwelijks de moeite van het vermelden. Toch telt de klim mee voor het BIG brevet en dat heeft natuurlijk alles te maken met de aanwezigheid van deze klim in de finale van bovengenoemde koers.

Tijdens mijn zomervakantie had ik een bezoek gebracht aan Gios Torino in Volpiona en een frame meegenomen voor een vriend. Een oud frame dat opnieuw was gespoten.
Deze vriend (ook een enorme Gios liefhebber) woont in Hamburg en dan zijn 1 en 1 al snel 3.

Afgesproken om een wat toeristische route te fietsen. Eerst door een mooi stuk natuur met veel boomgaarden. Dan de pont naar de overkant en de Waseberg op. Een goede koffie in een geweldig theehuis en de scones waren ook weergaloos.
Hamburg zonder een blokje over de Reeperbahn kan natuurlijk niet. Even een foto bij het oudste Italiaanse restaurant van de stad en terug via de Alter Elbtunnel. Nog wat site seeing door de haven en voor je het weet komt aan een geweldige dag al weer een einde.

Ondanks het slechte weer in Nederland en Duitsland een mazzeltje, want buiten de harde wind de hele rit droog gehouden.

Een kleine sfeerimpressie:



















Die Waseberg mag dan maar een kilometer lang zijn maar is een smerig steil ding. Als je daar na dik 200 kilometer koers aankomt en je moet dan volle bak naar boven dan gaan de benen echt wel een beetje zeer doen. Zelf zo'n klim doen zorgt altijd wel weer voor relativering en bewondering. Het kijkt volgende week toch weer een beetje anders als ik voor de TV koers zit te kijken.

Fotoalbum fietsen Hamburg

zondag 10 augustus 2014

Parijs-Roubaix teaser 2014

Het regende, regende en het regende. Afzeggingen!

Met een leuk groepje stond een mini Parijs-Roubaix op de planning en voor mij een uitgelezen kans om de gemiste kansen van dit jaar een beetje op te vullen.
Een blik op Buienradar geeft doorgaans genoeg inzicht in het aantal afzeggingen, maar dit keer was de balans wel heel triest.

Gelukkig had ik Nicole gevraagd om mee te gaan anders was ik alleen door het Noord Franse landschap kunnen trekken.
Vorig jaar met Nicole al eens een mini Ronde van Vlaanderen gedaan en ze wilde ook wel eens echte kasseien proeven. Ik wil de Vlaamse stenen niet bagatelliseren, maar ieder die een keer Parijs-Roubaix heeft gefietst weet dat het verschil enorm is.

Auto in Hem gezet en tegen het parcours in gefietst om op 45 kilometer van de meet het parcours op te duiken. Graag had ik een paar stroken extra gedaan, maar de teilen die omlaag kwamen deed me besluiten met een finale van 45 kilometer al een heel gelukkig mens te zijn.
We fietste daar zonder enige ondersteuning en ik was ook nog eens met iemand die dit nog nooit gedaan had. Dan schrap ik liever wat stroken aan de voorkant dan dat ik in de echte finale moest gaan snijden.

Dat was in het geheel niet nodig want Nicole bleek niet alleen de regen en de wind goed te verteren, maar dokkerde ook prima over de kasseien.

De volgende kasseistroken werden aangedaan: Pont Thibaut,Chemin de l'Epinette, Le Moulin de Vertain, no name, Pavé Duclos-Lassalle, Bourghelles naar Wannehain, Camphin-en-Pévèle, Carrefour de L'Arbre , Gruson, Hem en Espace Charles Crupelandt.
In het aanrijden van het parcours begon het al te regenen en met een paar pauzes van enkele minuten (jackje aan jackje uit) zijn we van bui naar bui gefietst. Op veel plaatsen waren de stenen maar net nat aan het worden en was er prima te fietsen. Toch was de helft van de stroken al goed nat en vooral goed glibberig. Oppassen en ik wil dit jaar nog van alles meemaken, maar niet nog een keer een gebroken sleutelbeen.

De koffiestop in het altijd gezellige Cysoing lieten we even aan ons voorbij gaan. Het regende zo enorm hard dat we besloten eerst nog een paar stroken te doen voor alles blank zou staan. Een goed plan bleek later toen het echt hard ging regenen.
Carrefour was spekglad en ligt er iedere keer weer slechter bij. Ik ben echt benieuwd hoe lang het gaat duren voor hier ingegrepen moet (gaat) worden.

Bij 6 Bonniers (recreatiepark even voor de strook van Hem) toch even een pauze. In had op crepes of friet gehoop,t maar met dit slechte weer gaat de keuken niet open. Cappuccino met een Mars kon ik krijgen. Daar toch maar even uit zitten lekken en door naar de laatste echte strook die van Hem. Blijft voor mij toch een lastige strook. Zitten een paar delen tussen waar je vlot doortrapt, maar op sommige delen val je gewoon gruwelijk stil.

Nicole trapte zich uitstekend door "De Hel" heen en vrij vlot draaide we de wielerbaan op. Daar kon je bijna zwemmen want tot de Cote d'Azure (blauwe band) was deze al volgelopen.
Blijft toch een mooi moment die wielerbaan oprijden en op de finishlijn moet ik altijd even stoppen. Wat een helden hebben hier toch allemaal al gereden en het blijft toch een enorm mythische plek.

Nog snel een fotootje en rap terug naar de auto waar een tas met droge kleren stond te wachten.

Met alle afzeggingen begon de dag als een soort bijles in omgaan met teleurstellingen, maar werd uiteindelijk een fantastisch fietsavontuur. En de regen dan? Ja wie wil er nu een droge Parijs-Roubaix? Die edities zijn voor watjes en afzeggers.

Fotoalbum: Parijs-Roubaix Teaser 2014

zaterdag 9 augustus 2014

Vakantietip: Madonna del Ghisallo

Veel van ons gaan nog op vakantie en voor wie naar Italië gaat of er zit een tip: Madonna del Ghisallo

Madonna del Ghisallo was voorheen de beschermheilige van de reizigers en indrukwekkende verhalen doen de ronde hoe ze reizigers uit de klauwen van bandieten heeft weten te houden.
Te voet reizen gebeurd niet meer en voor de kerk is het natuurlijk niet best als een beschermheilige wat in de vergetelheid (zeg maar werkeloos) raakt. De Italiaanse katholieke kerk doet ook wat aan marketing en wilde in de razend populaire wielerperiode na de oorlog wel meeliften op dit succes.
Pastoor Ermelindo Viganò van de parochie Magreglio kreeg het geweldige idee om Madonna del Ghisallo de beschermheilige van de wielrenners te maken.



Mooie reclame voor de kerk en Papa (paus) Pio XII steunde het voorstel. De kapel van Madonna del Ghisallo staat boven aan een pittige klim die in de ronde van Lombardije vanaf de kan van Bellagio (Comomeer) wordt aangedaan.
Bij de ceremoniële inhuldiging werden de twee laatste fakkels gedragen door Fausto Coppi en Gino Bartali. Twee grootheden de het met elkaar beter konden vinden dan de Italiaanse pers wel eens deed geloven. Natuurlijk verkopen kranten beter als kampioen “ruzie” hebben.
Voor de kapel staan ook beelden van Coppi en Bartali.
Dat deze kapel de naam draagt van deze beschermheilige is niet zo heel bijzonder. Wat echt bijzonder is wat je in de kapel aantreft.



Fietsen van Coppi en Bartali maar ook de fiets van de zo onfortuinlijk verongelukte Fabio Casartelli. Door vele wellicht al vergeten, maar wel degene die in 1992 bij de OS van Barcelona Erik Dekker van het goud wist te houden.
Te jong, te mooi, teveel dromen...........een knullige valpartij in een afdaling zoals profs er per jaar misschien wel honderden doen. Het noodlot sloeg genadeloos toe en het aanschouwen van deze fiets zorgt echt wel voor een brok in je keel....

Verder hangen er shirts, medailles, foto’s en alles wat je maar kan doen denken aan een wielerkampioen.



De aanwas van fietsen, truien was op een bepaald moment zo groot dat het niet meer in de kapel paste.
Het zou zonde zijn als al dit moois verloren zou gaan dus is er naast de kapel een museum gebouwd waar een uitvoerige (en deels wisselende) collectie staat opgesteld.
Veel stukken zijn erg bijzonder hoewel het allemaal maar fietsjes lijken. Even echt de tijd nemen om dit museum te bezoeken zorgt zeker voor meer voldoening.



Voor wielertoeristen die de klim eens willen doen een leuke extra uitdaging. Zet je auto boven bij het museum. Kapel, museum bekijken en daarna een rondje op de fiets. Afdalen naar Canova (richting Asso) en daar naar Sormano en door naar de top. Bijna boven heb je de keuze tussen de gewone weg of de Muro di Sormano. Ook bekend van de Ronde van Lombardije en gruwelijk steil.
Maar wel de moeite waard want ieder meter staat gemarkeerd en de weg staat vol met wielersport teksten.
Aan de andere kant afdalen, langs het Comomer naar Bellagio en daar de klim van Madonna del Ghisallo op. Slechts 50km en je krijgt een beetje het gevoel wat de renners met de ronde van Lombardije voor de wielen krijg.
Overigens leuk om het niet fietsende deel van het reisgezelschap het rondje met de auto te laten doen. Het is er prachtig en kunnen ze foto's van je maken! De Muro kan niet met de auto, maar die blijft dan gewoon op de gewone weg rijden.

De streek barst echt uit z’n voegen van de wielerhistorie, maar hier in de buurt zijn en de kapel niet bezoeken is............om in kerkelijke termen te blijven.............een doodzonde!

zondag 3 augustus 2014

P&M Superieur Blend

Op Corsica was ik direct verliefd toen ik de auto van de boot rolde. Deze whisky van dit prachtige eiland heb ik echter een wat complexere relatie mee.
Ze zeggen wel eens dat je aan een relatie moet werken, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Als een relatie op werk gaat lijken moet je er echt mee stoppen!

Dat je een nieuwe smaak moet leren waarderen is natuurlijk weer iets heel anders en ik ben er nog niet helemaal uit hoe dat met deze P&M zit.

Whisky wordt tegenwoordig zo'n beetje overal gemaakt en zolang je je aan een paar simpele regels houdt is dat ook geen enkel probleem:
De eisen die aan whisky worden gesteld zijn simpel:
- Gedistilleerd van gegist graanbeslag
- Minimaal drie jaar rijpen op hout
- Minimaal 40% alcohol
- Geen kunstmatige toevoegingen anders dan karamel kleurstof



Als je een beetje goed water in de buurt hebt kan je overal whisky maken. Op Corsica hebben ze prima water en begin deze eeuw slaan brouwer Pietra (Corsicaans bier) en distilleerderij Mavela (Corsicaanse likeuren) de handen ineen.
Vrij snel worden de eerste vaten gevuld en in 2004 vindt de eerste botteling plaats.
Weer een paar jaar later is de 7 jaar oude malt op de markt. Deze wordt door Jim Murray (whisky bijbel) geprezen en krijgt maar liefst 91 uit 100 punten.
De blend moet het met een paar punten minder doen maar haalt nog steeds een indrukwekkende 89 punten.

Groot was ook de teleurstelling toen ik het eerste glaasje nuttigde. Was dit een camping-whisky of toch een glaasje waar je thuis ook plezier van gaat hebben.
De overmatige karamelsmaak kreeg ik maar niet uit m'n hoofd en ik had al beelden van een schone Corsicaanse die toffee's door de whisky stond te mengen.

De hele vakantie iedere dag 1-2 van deze glaasjes genuttigd en...........ging ik er nu aan wennen of was het helemaal niet van die slechte whisky?
Onmiskenbaar kruidig, fruit, noten en bloemen. Een leuke combi maar wat blijft is de iets te overheersende karamel en de te dominante alcohol. Dat laatste zie je vaker bij blend whisky's. Bij een goeie malt kan een beetje water wonderen verrichten, maar deze blend kan dat eigenlijk qua smaak niet hebben en wordt direct waterig.

Na een paar keer proberen toch geen slecht glaasje en best het nodige avontuur. Het kruidige van de whisky doet me ook gelijk wanen dat ik daar door de natuur en de wijngaarden fiets. Eigenlijk wel lekker die P&M.

Maar of het nu liefde is of gewend zijn aan?

Bij twijfel niet inhalen en als de fles leeg is, dan is de kans klein dat er een volgende komt. Dat geldt overigens niet voor de rest van Corsica, want dat is in alle opzichten top.


Foto: Uitzicht op de wijngaarden van Mavela die samen met bierbrouwer Pietra de whisky's van P&M op de markt brengt.

zaterdag 2 augustus 2014

Gevecht op Gerard's grond

Tijdens mijn vakantie stond er nog een aardig stukje in de krant. Naar aanleiding van de Tour etappe welke over een aantal kasseistroken van Parijs-Roubaix ging.
Leuk interview en Peter Schilthuizen is zelf natuurlijk ook een enorm enthousiaste wielerliefhebber.

De Parijs-Roubaix blog waar in het artikel over gesproken wordt staat even in de koelkast omdat alle bezoeken aan "De Hel" tot nu toe zijn getorpedeerd door blessures. Ik heb die bezoeken (en fietsen) aan "De Hel" echt nodig om inspiratie op te doen.

Misschien............misschien volgende week de finale rijden want een jaar zonder kasseien van Parijs-Roubaix is een verloren jaar.

De wielen staan nog klaar..............