dinsdag 23 september 2014

Bonaire September 2014

Nog een paar om af te leren...................



















Bonaire East Coast Diving - september 2014

Duiken op de westkust van Bonaire is maximaal relax. Gewoon je spullen in de auto en je springt maar ergens in het water. De oostkust is een heel ander paar mouwen.
Bij eerdere gelegenheden al meermaals gedoken bij CAI en ook al diverse keren met Bonaire Eastcoastdiving op pad geweest.
Stoere boot en stoere duikjes. Zeker dit keer en de golven waren nu wel heel erg hoog. Voor meer details over de boot en de procedure lees dan mijn verslag van november 2009 of april 2014.

Ook nu gingen we voor een trip van twee duiken. De eerste duik was op Funchi Reef en naast een groot aantal grote schilpadden een fors aantal adelaarsroggen, een pijlsytaartrog, grote groene murene, dikke baracuda en flinke vette rifvis.

Fred en Hans zorgde voor de begeleiding en om beurten gingen ze mee het water in of bleven ze op de boot. Kim van Wannadive ging mee als stage omdat de duikoperatie de samenwerking met Eastcoastdiving wil intensiveren. Een goede ontwikkeling. Zeker als dat er voor gaat zorgen dat ik minder formulieren in moet vullen!
Formulieren of niet het rif op de oostkust blijft een feest om te duiken en de begeleiding doet er alles aan om zo comfortabel als kan het water in te gaan en je zoveel mogelijk te laten zien.

Ook de veiligheid krijgt alle aandacht. Safety stop wel in het blauwe water want de boot kan niet te dicht op het rif komen. Op 5 meter blijven is met die hoge golven dan nog een redelijke uitdaging maar aan de andere kant ook wel weer een uitstekende oefening.

Bij de tweede duik wordt doorgaans eerst de White Hole aangedaan en daarna doorgezwommen naar Turtle City. Over het rifdak zwemmen was met deze golven te gevaarlijk dus werden we direct bij Turtle Ciity afgeleverd. Geen straf wat schildpadden blijven toch een feest om te aanschouwen.

Kim als aankomend divemaster op deze duiken werd zelfs hartelijk begroot maar veel vissen en schildpadden aan deze kant van het eiland zijn doorgaans een stuk schuwer dan aan de rustige westkust. Dat geeft je ook nog meer het gevoel in wild life te zitten.

Lastig om alles voor de camera te krijgen en zwem er maar niet achteraan, want anders ben je in een half uur door je lucht heen. Heb je mazzel dat er zo'n dikke knaap voor je neus voorbij zwemt is dat natuurlijk wel een feestje.

Tellen van de schilpadden ben ik na 20 minuten mee gestopt. Zowel slapende, in het blauwe water, op het rifdak ze zaten echt overal. Heerlijke duiken, uitstekende begeleiding en....................gewoon bij ons volgende bezoek ga ik toch een proberen ze te tellen.

Wat een schildpadden! Heerlijk!

Fotoalbum Bonaire East Coast Diving september 2014

maandag 22 september 2014

Fietsdag SDB Groep

Begin deze maand heeft het bedrijf waar ik werk een sportieve fietstocht georganiseerd voor een aantal van onze relaties in de zorg.
Ik werk bij SDB Groep in de rol van Manager Productmarketing en was in de bevoorrechte positie om mee te mogen fietsen.
Bevoorrecht om meer reden. Contact met klanten op informele wijze is een prima manier om elkaar beter te leren kennen. Vanuit mijn persoonlijke rol vooral van belang welke ontwikkelingen onze klanten doormaken, om zodoende onze producten en diensten optimaal af te kunnen stemmen.

Wij ondersteunen zorginstellingen bij het beheersbaar maken en het optimaliseren van de bedrijfsvoering. Dat doen we al meer dan 35 jaar met dienstverlening en een breed pakket aan softwarediensten zoals salarisverwerking, roostertoepassingen en HRM oplossingen.

Met name de inzet van personeel is in de zorg enorm in beweging en vanuit die optiek is het geweldig om informeel met klanten in contact te komen. Niet de alledaagse problemen die er altijd zijn, maar een blik voorwaarts hoe we onze klanten de komende jaren optimaal kunnen bedienen.
De overheid haalt meer en meer de kaasschaaf over de zorg en daar liggen stevige uitdagingen waar we onze klanten graag bij helpen.

Zo'n fietstocht is dan een prima manier om in een ontspannen sfeer eens met elkaar van gedachten te wisselen. Ieder onderwerp is bespreekbaar maar wel op de fiets.............

Om het fietsgedeelte een extra tintje te geven was ex-profwielrenner Adrie van der Poel uitgenodigd.
Adrie heeft een formidabele staat van dienst als renner en naast een druk familieman, begeleider van z'n fietsende zoons, vindt hij regelmatig tijd om dit soort bedrijfsfietstochten te begeleiden.

Adrie doet dat zeer enthousiast en het is een enorm vat aan prachtige verhalen. Dat zorgt dat zo'n dag niet uitsluitend over zware kost gaat.

Voor ons was het min of meer een try-out, maar na een evaluatie kunnen we gerust stellen dat het een groot succes is geworden en dit soort fietstochten gaan we vaker houden.

De rit was 90 kilometer over de Utrechtse Heuvelrug met een viertal beklimmingen zoals de Amerongseberg en Koerheuvel. Voor de start een lichte lunch en halverwege een koffiestop.
Afgesloten werd en met een dinertje. Niet overdreven natuurlijk want wij weten - juist door dit soort events - als geen ander wat er gaande is in de zorg!

Opvallend was de prima fietsconditie van onze klanten en wie denkt in aanmerking te komen voor een volgende keer kan gerust contact opnemen (zie website SDB Groep).
Voor toekomstige fietstochten zijn we vooral op zoek naar bestuurders in de zorg, maar ook managers HRM kunnen een interessante bijdrage leveren. Voel je vrij om eens te informeren.

Adrie heeft al toegezegd een volgende keer weer aanwezig te zijn. Wij horen graag wat er in de zorg gaande is. Adrie verteld jullie graag met veel enthousiasme wat er op fietsgebied allemaal staat te gebeuren en heeft tientallen handige tips!

Fotoalbum Fietsdag SDB Groep

zondag 21 september 2014

Washingtonpark Bonaire

Dit prachtige maar zeer ruige natuurpark ligt in aan de noord-oostkant van Bonaire. Het is heuvelachtig en begroeit met een grote diversiteit aan cactussen, vetplanten, bomen en struiken. De laatste vaak voorzien van flinke doorns. Oppassen dus
Naast de bijzondere begroeiing is het park bevolkt met een enorme diversiteit aan vogels. Niet iets waar ik zelf direct voor naar Bonaire zou afreizen, maar wie op z'n gemak eens rondkijkt begrijpt dat iemand in dit park wel een dagje vogels komt kijken.
Verder veel hagedissen en leguanen en wat geiten.
Het park is voor duikers die hun Stinapa verplichting hebben voldaan vrij toegankelijk. Let wel op dat je niet alleen je tag EN het recuutje en een identiteitsbewijs (kopie is akkoord) bij je hebt.

Het park is meer dan de moeite om een dagje door te brengen maar zorg wel voor eigen proviand en voldoende drinken. Afhankelijk van je activiteit is 3 liter water per persoon lang niet gek!
Zeker als je ook nog een flinke wandeling gaat maken.

Bij de ingang van het park is een klein museum wat zeker voor wie voor het eerst op Bonaire is meer dan de moeite waard is. Strikt genomen is het park alleen toegankelijk met de auto.
De wegen zijn echter onverhard en vol met grote kuilen. Rij rustig maar dat is sowieso wel handig als je een beetje van de omgeving wil genieten.

Voor ons was het al weer even geleden dat we dit park bezocht hadden. Het is immers ook voor duikers meer dan de moeite om hier op een aantal plaatsen te water te gaan.
Let wel goed op! Een aantal duikplaatsen kan het afhankelijk van de omstandigheden lastig zijn om te water te gaan en er weer uit te komen. Hou ook rekening met je dieptes. Als het hier fout gaat ben je immers niet een twee drie door iemand geholpen.

Wij hebben er twee duiken gemaakt. De eerste bij Playa Funchi en de tweede bij Boka Slagbaai. Beide duikplaatsen liggen behoorlijk beschut en zodoende kan je eenvoudig te water en er weer uit. Playa Funchi is onderwater werkelijk prachtig. Ongerept koraal en zeer helder zicht en een enorme diversiteit aan vis.
Let goed op dat je op de plek van de baai weer terug komt op het rifdak. Zit je er flink naast wordt het lastig om terug te komen want naast de baai is de kust te steil om uit het water te komen.

Bij Boka Slagbaai zijn de omstandigheden niet veel anders, maar de baai is vrij breed en daardoor wordt een klein navigatiefoutje al snel met de mantel der liefde bedekt. Maar ook hier is het beter om goed uit te komen. Het rif is hier iets minder fraai, maar de historische locatie maakt een duik hier toch wel bijzonder.
Boka Slagbaai is jaren een natuurlijke haven geweest. Een aantal gebouwen zijn daar nog getuigen van maar ook onder water is er ook historie te vinden in de vorm van ballast-stenen en resten van een aantal kanonnen.

Twee geslaagde duiken en toch wel erg leuk om dit park weer een keer aan te doen. Ook al ben je een duiker maak tijdens het rijden met de auto een paar keer een stop want dit park is meer dan de moeite om ook boven water te bewonderen.

Na het park bij de lokale Chinees in Rincon een hapje tussen de locals zitten eten. Geweldig leuke ervaring helemaal los van het grote toerisme.

Neem naast voldoende water ook je camera mee, zodat je thuis nog eens kan nagenieten van dit prachtige park. Onder EN boven water!

Fotoalbum Washingtonpark Bonaire

zaterdag 20 september 2014

Dagtrip Wannadive

Bij Wannadive op Bonaire sta ik inmiddels bij de locals geregistreerd en dan denk je dat is saai! Steeds hetzelfde? Toch niet want Bart eigenaar van Wannadive is permanent op zoek naar nieuwe producten. Een jaar terug introduceerde hij en zijn crew de DAYTRIP.
Daar waar overal op de wereld een duiktrip nagenoeg een standaard verloop kent is de daytrip een hele dag fun, waar je ook nog eens twee mooie duiken maakt.
Ieder die wel eens met de boot is wezen duiken in de tropen kent het verhaal. Boot vaart uit, briefing, plons, max een uur duiken en weer terug naar de duikbasis. Een bekertje water, schijfje ananas, koekje is doorgaans de maximale toegevoegde funfactor.

Mijn herhaald terugkeren naar Bonaire heeft er ook alles mee te maken dat ik niet van de boot afhankelijk ben. Te veel op de klok en het mag van mij wel iets meer zijn. Tussen twee duiken ergens in de zon en wat te snacken mee. De standaard bootduik doe ik alleen als het object heel bijzonder is.
De dagtrip van Wannadive is dan een heel ander paar mouwen. Relaxe afvaart en zodra het ruime sop gekozen is komt de bemanning langs met koffie en wat lekkers. Zo mag ik graag de dag beginnen.
Drie man (twee dames) begeleiding op slechts 10 toeristen en dat op een hele beste boot. Je loopt elkaar dan ook niet in de weg en comfort en relax is het dan ook in alle opzichten.
De eerste duik was een driftduik van Dania's Leap naar Karpata.
Voor velen een lastige duik omdat je daar van de rots moet springen en maar hopen dat je dan je exit bij Karpata kan vinden. De kust is daar zeer steil en zeer beperkte mogelijkheden om aan land te komen. Plus dat je dan een stuk terug moet lopen wat je nauwelijks een aantrekkelijk onderdeel van dit soort vakanties kan noemen.

Geen gehaast omdat de boot snel terug moet en ieder ging heerlijk op het gemak het water in. Landschap daar vind ik persoonlijk prachtig want de steile kust zie je ook onderwater worden doorgetrokken.
Bizar veel schildpadden en de een had er nog meer geteld dan de ander. Drie! Vier! Zeven! Mooi!
Geen visserslatijn want ik heb van heel wat van deze fraaie beestjes tijdens deze duik een foto kunnen maken.
Wat wel visserslatijn leek te worden waren de de uitgegooide hengels van Bart. Tijdens het varen (tijdens het duiken zijn de lijnen binnen) lagen er drie lijnen uit met de hoop op dikke vis die de moeite zou zijn om op de BBQ te leggen.

We weten dat er regelmatig vette vis gevangen wordt, maar dit keer even niet. Na de eerste duik was er weer een versnapering en het was onbeperkt fris, bier en snacks. Bier alleen voor wie niet meer ging duiken en de wetenschap dat de middagduik op Hands Off op Kleine Bonaire zou zijn liet ik met gemak het gerstennat nog even wachten.

Dat er geen vis gevangen werd was geen ramp. De hoeveelheid burgers, worsten en lapjes voor op de BBQ was genoeg om met elkaar een lang weekend op Klein Bonaire te blijven. Hoewel ik helemaal niet zo van de bbq ben was het allemaal heerlijk en de crew (Bart, Linda en Bonnie) deed er werkelijk alles aan om ons een heerlijke dag te geven. Dat ging ze prima af maar vetmesten is echt niet nodig!

Duik twee dus op Hands Off en dit rif staat symbool om zonder handschoenen te duiken en met je tengels van het rif te blijven. Mooi landschap en ook hier een driftduik gemaakt. Een perfecte oplossing als je net zo zwaar gegeten hebt. Je zwemt immers lekker met de stroming mee en einde duik wordt je uit het water opgepikt. Ook hier werd net als bij de eerste duik uiterst relax gedaan en als je wat langer dan een uur onder bleef was dat geen enkel probleem.
Iedereen was goed met lucht dus het werd een heel ruim uur! Prima dat daar zo relax mee wordt omgegaan maar ieder moet zich wel realiseren dat dat altijd af zal hangen van de groep waarmee je bent!

Na de tweede en laatste duik stond er voor ieder die dat wilde een biertje klaar. Geen zuipfestijn maar gewoon lekker nog wat kletsen met een paar flesjes Polar. De vislijnen gingen nog even uit, maar de hakken bleven leeg. Super verse sashimi moesten we dus toch maar in een restaurant gaan halen.
Ik ben geen visser, maar had stiekem het toch wel eens "live" willen zien hoe een tonijn aan boord wordt gehaald.
Ondanks het uitblijven van een goede vangst een zeer geslaagde dag waarbij de mensen van Wannadive laten zien hoe ze inspelen op een behoefte. Zelf vind ik het heerlijk om zo nu en dan een dag vier duiken van dik een uur te maken. Maar ik vind het ook heerlijk om een dag maar twee duikjes te maken en verder gewoon super relax. Deze daytrip voorziet daar prima in en ook geschikt voor niet duikende reisgenoten. Zeker als je het leuk vindt een hengel uit te gooien en een goede bbq weet te waarderen.

Top dag!

Fotoalbum dagtrip Wannadive

zondag 31 augustus 2014

"Über die Grenze" Retro-Toertocht Huissen

Vandaag een retrorit vanuit Huissen gedaan. Tocht ging - zoals de naam al doet vermoeden - richting Duitsland waarbij de Rijn een belangrijke rol speelde bij het verloop van de route.
Stukje door Duitsland en s'Heerenberg was het markeerpunt om weer richting Huissen te gaan.
Rit was niet zwaar en dat is met dit soort evenementen natuurlijk ook niet de bedoeling. Laagdrempelig is het motto en daar was de organisatie (Henk Janssen en z'n team) uitstekend in geslaagd.
Route was goed 70 kilometer en slechts 125 hoogtemeters. Voor ieder gezond mens goed doenbaar dus.



Een tiental liefhebbers van oud staal en wol hadden zich door Buienradar laten inspireren om niet af te reizen naar Huissen. Hadden ze gelijk? Echt in de regen hebben we nauwelijks gereden, want de organisatie had de stops keurig gesynchroniseerd met de - overigens donkere en heftige - buien. Het viel mee!
Wie voor het weer is thuisgebleven heeft dan ook echt een verkeerde keuze gemaakt. Thuisblijvers miste om te beginnen de gastvrije ontvangst met gratis koffie en cake. Gratis? Dat moet je als Hollander toch aanspreken!



Na de koffie trok een peloton van 40 man er toch op uit en ik heb weer prachtige fietsjes gezien en al even mooie (wollen) truien. Mooi hoe een ieder op zijn manier er wat van maakt. En met "zijn manier" doe ik de dames tekort. 10% van het deelnemersveld bestond uit spontane dames die uitstekend staande wisten te houden tussen al die grijze ervaringen.
Heerlijk om te zien dat meer en meer dames en jongere zich aangetrokken voelen door dit soort retroritten!



De route was met vooral groene passsage's en op een enkel dijkje na ging deze over heerlijk rustige wegen. De tocht werd als groep gereden om het sociale element zo hoog mogelijk te maken. Prima keuze. Als je een echte fietsuitdaging zoekt zijn dit niet de ritten.
Dit soort ritten doe je om met elkaar te genieten van die "oude meuk".



De eerste controle was geheel verzorgd door de organisatie. Hartige hapjes, vruchtensappen, een borrel, fruit en vriendelijke bediening. Prima zet van de organisatie. Bij dit soort tochten wordt standaard wat vaker gestopt en zo was er nog een appeltaart-pauze en een stop in een kasteel. Dat kasteel was geen slechte keuze en beschermde ons tegen een forse onweersbui en wat enorme windhozen.

Natte wegen leveren helaas wel wat lekke banden op maar gelukkig had ieder prima bandjes onder z'n fiets dus met 4 lekke banden viel het reuze mee.



Na afloop een pintje met een balletje en veel terechte lovende woorden voor de organisatie. Mooi om te zien hoe een ieder al weer uitkijkt naar een volgend evenement (Retrorit Heuvelrug) en dat geeft aan dat dit soort ritten in de smaak vallen.
Natuurlijk is het zeer kleinschalig, maar dat is juist wat de meeste deelnemers zo aanspreekt.

Aantal oude bekende gezien en dat is altijd leuk. Ook een aantal nieuwe gezichten ontmoet en dat maakt - naast de uitstekende en vooral enthousiaste organisatie - deze dag tot een echte BUIENRADAR-KILLER!

Fotoalbum Über die Grenze" Retro-Toertocht Huissen

zaterdag 30 augustus 2014

Retro Fietsfatelie

Vroeger was ik een echte verzamelaar. Vooral op het gebied van wielersport. Gewoon bijna ziekelijk wat ik allemaal verzamelde. Kaarten, boeken, promotiemateriaal, petjes, miniatuurtjes, stickers, glazen, wijn, shirts, bidons, tijdschriften...............
Eigenlijk alles weggedaan en beleven vind ik al jaren een stuk belangrijker dan bezitten.
Toch zwerven er nog wat restjes hier en daar. Ik had op een bepaald moment een postzegelverzameling met 1600 (zestienhonderd!) verschillende postzegels met daarop een wielrenner! 1600!
Verzameling heb ik een jaar of 20 geleden (deed er al 5 jaar niks mee) van de hand gedaan, maar een boek met dubbele zegels zwerft nog in mijn hobbykamer. Allemaal dus zegels ouder dan 25 jaar en dus retro.
Retro volgens de standaards van retrotochten dan toch. Daar moet je fiets doorgaans minimaal 25 jaar oud zijn, remkabels in mooie boogjes over het stuur, commandeurs op de schuine buis en wie met klikpedalen durft te komen zal branden in de hel.
Uiteraard een zo oud mogelijke outfit waarbij wel-geen helm natuurlijk voor prachtige discussie zorgt.

In Italië zijn retro-tocht onwaarschijnlijk populair en niet een hype zoals door sommige wannabee kenners wordt gesuggereerd. In Italië is in oktober L'Eroica al toe aan haar 17 editie (of 18?). Dat kan je toch nauwelijks nog een hype noemen.
Zelf vijf maal deelgenomen aan de lange (205) editie van L'Eroica, maar ik vind het evenement te commercieel want dat is wel een ontwikkeling die gaande is. Ieder wil ineens geld verdienen aan retro-fietsers. Deze doelgroep koopt immers bijna alles gebruikt via Marktplaats, E-bay en beursjes. Daar slijt je als fabrikant niet zoveel nieuwe spullen dus moet je een list verzinnen. Dat betekend dat de grote retro evenementen door grote fabrikanten worden gedomineerd. Jammer maar niet getreurd er zijn genoeg kleinere evenementen.
Vorig jaar deelgenomen aan La Mitica en dit jaar aan K2. Beide aanraders wie eens een kleinschalige retrorit in Italië wil rijden.

In Nederland zijn er ook een aantal kleinschalige evenementen en morgen staat Uber die Grenze op het programma. Zojuist de oude Gios Torino Super Record staan poetsen. Daarna had ik nog wat tijd aan m;n vingers hangen en toch nog eens door dat boek met retro-fiets-postzegels gebladerd.


Foto: Niet alle zegels zijn van serieuze landen en ernstige filatelisten halen voor dit soort zegels hun neus op.


Foto: Nog wat zegels van deze oliestaat die met dit soort uitgave lekker een extra snabbeltje had.


Foto: De Vredeskoers is in landen als de DDR, Polen, USSR en Tsjechoslowakije jaren een enorm populair item voor op postzegels geweest. De Vredeskoers is inmiddels omgedoopt tot UCI Europe Tour, de DDR is weer samen met West Duitsland en de USSR en Tsjechoslowakije zijn beide opgesplitst. (Ik zie trouwens wel dat ik m'n bekers wel eens mag poetsen)


Foto: Het land waar op dit moment een grote ronde gaan is heeft regelmatig een fraaie zegel uitgebracht.


Foto: Italië heeft op gezette tijden herdenkingszegels voor WK's, Giro's en zelf voor fietsendieven (de film)


Foto: Serie Italiaanse zegels ter gelegenheid van 50 jaar Giro. Achtergrond is m'n rugnummer van La Mitica van vorig jaar.


Foto: Veel ministaatjes verdienen wat bij door speciale zegels uit te geven zoals deze van San Marino. Deze geeft echter heel mooi de sfeer weer van L'Eroica. Achtergrond is de controlekaart van een van m'n deelnames.


Foto: Zegel ter gelegenheid van het WK in Oostenrijk. Samen met een medaille van de opening van de wielerbaan in Wenen in 1867 (!!!!!)


Foto: Harm Ottenbros zorgde met zijn wereldtitel voor de eerste grote prikkel bij mij om aan wielrennen te gaan doen. Ik ben hem nog eeuwig dankbaar hoewel ik het idee heb dat ik meer van zijn wereldtitel heb genoten dan hijzelf. Dit WK was in België en de posterijen van onze zuiderburen hadden natuurlijk een zegel ter gelegenheid van het WK wat Merckx eigenlijk moest gaan winnen. Zelfs de knecht van Merckx wist het niet af te maken en Harm ging met een mooie trui naar huis!

Morgen een retrotochtje (in een wollen regenboogtrui!) en dat is geen hype en zal niet snel overgaan. Wat wel langzaam overgaat zijn postzegels en toch leuk om zoiets nog eens terug te zien. Toch?

woensdag 27 augustus 2014

Semifreddo aardbeien

Zo'n (bijna) zomerse dag als vandaag laat ik natuurlijk niet door de vingers schieten. Lekker gefietst (115km Groene Hart) maar voor ik op de fiets sprong een semifreddo gemaakt op basis van Griekse yoghurt.

Nodig voor 10 beschaafde porti's (plus 1 kontje voor de kwaliteitscontrole)
125 ml slagroom
500 gram Griekse yoghurt 0% vet
500 gram aardbeien
suiker
poedersuiker
10 Maria kaakjes
cakeblik
plasticfolie

Klop de slagroom met suiker (naar eigen smaak) goed stijf (geen boter van maken!). Spatel de slagroom door de Griekse yoghurt. Niet met een garde en rustig luchtig mengen.
Ontdoe de aardbeien van de kroontje, was ze goed en laat ze goed uitlekken.
Strooi een beetje poedersuiker over de aardbeien en schud dat even lekker door.
Maak de Maria kaakjes fijn tot kleine kruimels.
Bekleed een cakeblik met plastic folie. Maak het blik een heel klein beetje nat dan plak het plasticfolie goed.
Verdeel de kruimels netjes over de bodem en breng een dun laagje yoghurt/slagroom mengsel aan. Druk nu zoveel mogelijk aardbeien in het mengsel. Dan een laagje mengsel en weer aardbeien.
Zorg dat je afsluit met een mooi glad gestreken laagje.
Zet nu 4 uur in de vriezer.
Klop de semifreddo uit het blik en verwijder voorzichtig het plastic folie. Leg de semifreddo op een snijplank en snij er mooie porti's van.
Wil je direct serveren leg deze op een bordje en mogen ze best een half uur naast de koelkast staan. Zet je ze liever in de koelkast mogen ze wel een uur "opwarmen".

Ga je ze niet gelijk serveren doe de losse porti's per stuk in een boterhamzakje en leg ze terug in de vriezer. Ik gebruik het cakeblik gewoon als voorraadbak.

Te koude semifreddo doet het effect teniet, maar zorg ook dat ze niet te warm wordt. Als je hele dikke porti's snijd, dan is de buitenkant vaak al te warm en de binnenkant nog ijs. Ook als je de semifreddo als taart wil serveren loop je dat risico. In dat geval kan je beter een langere opwarmtijd nemen maar dan in de koelkast. Opwarming (klinkt gek in de koelkast) gebeurt gelijkmatiger en de buitenkant wordt niet te warm.

Fijnproevers doen over deze semifreddo een scheutje van hun allerbeste balsamico.

Je kan met de verhouding yoghurt en slagroom spelen. Dit is een relatief "magere" versie. Een verhouding van 250/250 gaat ook prima en de yoghurt kan probleemloos vervangen worden door mascarpone.
Neem echter geen gewone yoghurt want die is veel te dun.

Direct na het fietsen de kwaliteitscontrole uitgevoerd en ik denk niet dat ik de gasten vanavond ga teleurstellen.

Buon appetito!


Foto: Stukje voor de kwaliteitscontrole. Mooie oude balsamico voegt echt iets toe en niet alleen in decoratieve zin. Een scheutje warme chocoladesaus durf ik er ook wel bij te serveren.

dinsdag 26 augustus 2014