woensdag 22 oktober 2014

Stootblok (zelfbouw)

In het verleden al meermaals met treintjes aan de gang geweest en het is dan te simpel om terug te vallen op oude concepten. M'n keuze is nu gevallen op minibaantjes in schaal HO (1:87) maar dan wel op smalspoor. Die schaal noemen we HOe. De breedte van de rails is gelijk aan spoor N.

Hoewel de verleiding groot is om gelijk m'm hobbykamer dicht te bouwen beperk ik me tot een plank van 100x60cm. Een werkspoor ergens aan de rand van de alpen. Noord Italie, Zuid Duitsland wie zal het zeggen. Met een modelspoorbaan laat ik me niet teveel leiden door de werkelijkheid. Ik vind het juist de lol om je eigen wereld te creëren.
Maak ik een schaalmodel van een Ferrari moet deze zo realistisch mogelijk zijn. Maar met een modelspoorbaan neem ik alle dichterlijke vrijheden die maar denkbaar zijn.
Het baantje is inmiddels op de plank gespijkerd. Een ongelijk ovaaltje met twee opstelsporen. Een deel van het ovaal verdwijnt in een berg. Bij de opstelsporen staan een gereedschapsloods en een materialenlords.
Welke louche handel er plaats vindt is volledig onduidelijk want de smalspoor treintje met materiaal verdwijnen uit het zicht.
Gezien de luxe auto bij de loods kan je je afvragen of het allemaal wel zuiver koffie is.

Dan is er ook nog de gekke Amerikaanse dieseltje wat op een van de opstelsporen staat. Het lokje blijkt tussen een partij klassieke Amerikaanse auto's te hebben gezetten welke naar Europa zijn geëxporteerd.
De eigenaar van dit werkspoor heeft het lokje voor een habbekrats gekocht en staat werkeloos als cold-spare mocht het gewone werkpaard uitvallen. De handel is blijkbaar zo belangrijke dat een reserve lokje nodig is.

Om te zorgen dat het dieseltje aan het eind van het opstelspoor niet van de rails geraakt is door de werklui een degelijk stootblok van boomstammen gemaakt.



woensdag 15 oktober 2014

Het is begonnen!

Ik zit gisteravond met m'n meisjes te eten. Gewoon een keer simpel prak: rauwe andijvie stamppot met gebakken chorizo.
Wel gruwelijk lekker. Hussel een kwart van de andijvie even door het vet van de chorizo en serveer de worst los boven op de prak. HEERLIJK en zo klaar.
We zitten gezellig samen te eten en dat is ook een mooi moment om de dag door te nemen. Na alle belangrijk zaken zoals het gepruts van Turkije, de Albert Heijn en de gemeente Gouda even over de dagelijkse dingen.
Dus ik vraag of er een pakje voor me is binnen gekomen.

Pakje?
Ja pakje!
Sterker er komen wel vier pakjes!
In koor roepen de meiden: "het is begonnen"

Heeft niets met vrouwelijk intuïtie te maken, maar met de openheid van de man. Ik bedoel dan met name de multi-hobby-man. Maar inderdaad "we" zijn er aan begonnen.
Een leven volledig zonder modelbouw - in welke vorm dan ook - hou ik niet vol.
Eerder al drie keer een treinperiode en dan rekening ik de Duplo trein van m'n dochter niet mee en ook dat vond ik helemaal geweldig.
Uiteraard de twee racebaanperiodes waarvan één volledig uit de hand is gelopen. Hoogtepunt bezoeken aan Spanje (oa bij SCX) 500 auto's, 4000 bezoekers op m'n website per dag en in tientallen bladen waaronder zelfs in de Viva.
Drie vliegtuigjesperiodes waarvan één ingegeven door een gebroken been op de stormbaan en ander door de eerste Golf oorlog. Ik moest toch een beetje weten wat er daar zoal rondvloog en heb wat nachten met CNN op de achtergrond tot in de kleinste details oorlogstuig zitten maken.
Twee soldaatjes periodes waarvan een van die 1:76 Airfix poppetjes en ik heb er echt honderden zitten schilderen. Van Vreemdelingenlegioen tot US Marines tot 4th Army.
De tweede soldaatjes periode ging in schaal 1:35 waar meer mogelijkheden in de details waren. Maar ook liep het redelijk uit de hand en een vermogen aan marterharen-kwastjes uitgegeven.
Lijn bestuurd vliegen, RC varen en een volledig doorgedraaide Ferarri-periode met vier grote Pocher modellen bovenop de vele 1:24 bouwkits. Ik heb wat rode verf weg zitten spuiten.
Ook een enkele tank en de eerste tank gaf dat zelfde onrustig gevoel wat ik nu al een paar weken heb.

Ik was 10? 11? En was met m'n oma in Lunteren op vakantie. Oma was invalide en kon tegen een gereduceerd tarief een huisje in Lunteren krijgen voor een vakantie.
Ik daar een week heen en naast als een idioot van de Goudsberg af fietsen moest er een tank gebouwd worden.
In het begin van de vakantie had ik met m'n vette neus al tegen de etalageruit gestaan van de speelgoedwinkel in het centrum van Lunteren.
Ik had NET niet genoeg geld. Alleen als ik iets in m'n kop heb dan zit het echt nergens anders. Na een paar dagen vroeg oma of ik die tank echt heel graag wilde?
GRAAG? Ik kreeg de resterende 2 gulden en ben in een recordtijd naar Lunteren gefietst. Ik denk niet dat ik langer in de winkel ben geweest dan één enkele minuut.
Cancellara moest nog geboren worden maar als hij wist hoe mijn terugrit er aan toeging was hij nooit aan wielrennen begonnen. Als en dolle. Het was een frisse dag en ik had een loei zware zwarte herenfiets uit de verhuur. Eigenlijk was het te koud om in korte mouwen naar buiten te gaan maar het aantrekken van een jas was allemaal verloren tijd.

De koffie was nog niet doorgelopen en ik zat aan al aan het kleine keukentafeltje. Van oma leerde ik een hoop zo ook koffie drinken. Maar wel met een sloot melk, waar ik nu van zou gruwelen maar als hersteldrank na een pittig stukje fietsen werkte het blijkbaar geweldig.
De basis om aan wielrennen te gaan doen was gelegd, maar er moest eerst een tank worden gebouwd.
Pas toen de eerste drie onderdelen aan elkaar waren geplakt kwam ik tot rust en leunde achterover.
Een koekje kruimelde over de bouwinstructie en ik heb voor m'n gevoel wel een half uur naar de afbeelding op de doos zitten kijken.
Tamiya!
Ik had er nog nooit van gehoord want thuis kocht ik altijd alles van Airfix en soms wat van Heller. Het blauwe en rode vakje op de doos stond permanent in m'n geheugen.
Tot dan bouwde ik eenvoudige zakjes van Airfix. Koste fl 1,45 en had je een hele woensdagmiddag pret. Deze doos was echt een ander paar mouwen. Van een stukje sprue (de gietbomen waar de onderdelen aan zitten) moest je zelf een antenne "trekken". Ik heb zeker 30 antennes zitten maken, maar voor het donker reed de tank over het vakantiepark van Lunteren.
Zeldzaam trots en oma heeft nog vaak op een mooie manier m'n hobby een injectie gegeven.

Als ze boven op een wolkje zit zal ze ook vast moeten lachen wat er nu weer gaat gebeuren en ze zal zachtjes fluisteren: Het is begonnen!

zondag 12 oktober 2014

Tiramisu maar dan anders

Niet alleen bij Italianen, maar ook bij veel Nederlanders en Vlamingen behoort tiramisu tot een van de favorieten desserts. Terecht want het is een klassieker onder de klassiekers.
Goed klaargemaakt kan ik er meer van op dan goed is voor mijn klimprestaties. Nu ga ik toch de Tour of Giro niet meer winnen dus............
Dit weekend maar eens geëxperimenteerd met wat varianten op de een mooi thema.

Agar-agar voor de design
Voor de eerste variant heb ik de hulp ingeroepen van een goedje wat vooral in de Aziatische keuken erg populair is maar sinds een aantal jaren door topkoks wordt gebruikt om mooie creaties te maken.
Agar-agar is een poeder dat gewonnen wordt uit zeewier en een zeer krachtig bindende werking heeft.
Voor deze chique variant van de koningin van de Italiaanse desserts heb ik espresso ingekookt met een beetje agar en wat suiker en een schep cacaopoeder. Vervolgens uitgieten over een vlakke plaat en af laten koelen.
Vervolgens maak je op traditionele wijze het mascarpone-mengsel.
.
Per porti snij je drie lange vinger op de kop mooi recht af. Dit is tevens de maat om de espresso-sheets op maat te snijden. Leg een sheet op een mooi bord met daarop drie lange vingers welke je een beetje besprenkeld met amaretto.
Daarop een flinke laag mascarpone-mengsel beetje cacaopoeder (leg evt een leuk figuur op het bord zodat je gelijk wat decoratie hebt) dan weer een sheet espresso en de bovenkant garneren met wat mascarpone toefjes en kruimels van de topjes van de lange vingers.

De espresso sheets zorgen voor een geheel andere smaakbeleving, maar de combi gel, mousse, krokant maakt deze variant tot een unieke ervaring.



Schotse Tiramisu
De lange vingers drenken in een mengsel van whisky en sterke espresso. Daarover een laag van je beste chocolade mousse. Versieren met wat kruimels. Snel klaar als je kant en klare mousse gebruikt en net even wat anders.
Neem wel een beetje neutrale whisky die best wat zoet mag zijn.
Heb je een feestje met de jongens neem dan een stoere Bowmore (Ardbeg en Coal Ila wordt wellicht te heftig) en bereid de chocolademousse dan met volledige pure chocolade en een beetje sinaasappelsap. In dat laatste geval serveren met een klein glaasje.................




zaterdag 11 oktober 2014

Holten retro proefrijden

Het rijden van retrotochten is gelukkig ook in Nederland aan het groeien. Wij sukkelen er altijd een beetje achteraan, maar inmiddels zijn er een aantal mensen die begrijpen dat je met het organiseren van een retro rit een aantal enthousiaste fietsers een groot plezier kan doen.
Geen mega-events en dat is ook wel lekker. Laat de commercie deze vorm van fietsen maar niet ontdekken. Het is al erg genoeg dat dat met L'Eroica (moeder aller retrotochten) is gebeurd.

Een retrotocht is niks meer dan een fietstocht op een oude racefiets in een oude outfit (bij voorkeur wol) met als doel nog eens te genieten van de tijden van weleer. Juist bij dit soort events is de aanloop ook erg leuk want je moet dus oud spul bemachtigen.
Helaas zijn er verzamelaars die het spul werkelijk tot de nok van een tuinkas opstapelen. Jammer want fietsen horen te rijden.
Dat is ook het idee van fietsmaatje Hans die het initiatief heeft genomen om voor volgende jaar op en rond de Holterberg een retrorit te organiseren.
Vandaag ging hij proefrijden en vroeg een aantal fietsers mee om eens te toetsen of een dergelijke rit in de smaak gaat vallen.

Daar kan ik kort over zijn: ZEKER!

Start in Holten en gelijk de Holterberg op. Dat is dan van de makkelijke kant. Diverse beklimmingen komen aan bod en boven op de Lemelerberg is er koffie en appeltaart. Prachtige plek, leuke dames die bedienen, koffie is redelijk maar de appeltaart is ruk. Ze hebben nog even de tijd om dat te verbeteren. Zou wel fijn zijn want dit is wel een heerlijke plek om een pauze te houden.
Dus Theehuis Lemelerberg even een advies: handhaaf de leuke bediening maar ga deze winter eens ernstig nadenken waar de appeltaart ga halen. Regel en wij komen volgend jaar met 50 man kijken of het jullie gelukt is.

De appeltaart was ook de enige dissonant van de dag. Pluvius probeerde het wel even, maar dat was echt maar wat gesputter en de weg werd niet eens nat.
In de finale de Holterberg van de lange kant en een verrassende toegift. Na de afdaling naar Holten rechts rechts om via een smerig steile kant nog een keer flink aan te zetten.
Een braak berg riep ik nog. De teksten op het wegdek maakt duidelijk dat ik niet de enige ben die er zo over denk.

Heerlijk fietsdagje wat tevens een preview was van wat ongetwijfeld een erg leuk event gaat worden.
Hans (en Jan waarschijnlijk) succes met de verdere voorbereiding en dank dat ik bij deze try-out mocht zijn!

Fotoalbum Holten retro proefrijden

woensdag 8 oktober 2014

Moleculair pre-dessert

Moleculair koken wordt door sommige als een hype gezien en andere zweren erbij. Zelf ben ik niet zo van een enkelvoudige leer. Dat is ook precies wat me in allerlei geloven (kerken) tegen staat. Ik geloof niet in één variant van de waarheid. Ik geloof ook niet in één beste manier wat het vraagstuk ook is.
Normaal koken is doorgaans toch een soort van overlevering en je kookprestatie is in grote mate afhankelijk wat andere voor jouw bedacht hebben. Bij moleculair koken probeer je te begrijpen wat er gebeurd bij het garen en mengen van ingrediënten.
Dat inzicht geeft je de vrijheid om van nagenoeg ieder ingrediënt iedere structuur te maken. Dat geeft dan weer de vrijheid om smaken te combineren die normaal nauwelijks mogelijk zijn.

Ik geloof niet in Haarlemmer olie als DE oplossing en zo geloof ik ook niet in moleculair koken als DE oplossing. Wie koken als beroep heeft of als serieuze hobby doet in mijn ogen zich toch tekort om zich in deze bijzondere kookvorm te verdiepen. Net zoals ik vind dat top-koks zich in oma's keuken moeten verdiepen.

Zelf ben ik als eerste vingeroefening van het moleculair koken een amuse gaan maken die overigens ook bruikbaar is als pre-dessert.

De spaghetti heb ik gemaakt van aardbeien. Simpel een half kopje aardbeien pureren en met een beetje water aan de kook brengen. Een lepel (2 gram) agar toevoegen en goed doorroeren en zeven. Dan het goedje opzuigen met een grote injectiespuit en een aantal siliconen slangen vullen. Deze in koud water af laten koelen en na 5 minuten met dezelfde spuit uit de slangetjes duwen.

Voor de balsamico parels heb je iets meer nog. Leg een fles olijfolie in de vriezer. Drie kwartier is doorgaans genoeg.
Verwarm intussen een half kopje balsamico. Hoeft geen dure te zijn en mag gewoon populaire balsamicoazijn wezen. Even wat poedersuiker toevoegen als deze iets te zuur is maar zorg wel dat deze goed oplost.
Als de balsamico tegen koken aanzit voeg je 2 gram agar toe en roer je dit goed door de warme balsamico.

Pak nu de olijfolie uit de vriezer en giet deze in een hoge smalle vaas. Pak een pipet en zuig deze vol met het balsamico mengsel en druppel langzaam grote druppels boven de koude olie. Als alle balsamico op is giet je de olie in een vergiet. Olie opvangen want die kan je nog een keer gebruiken. Spoel de balsamico parels met koud water af en serveer met de spaghetti, een paar halve aardbeien en een paar blaadjes basilicum.

Ziet prachtig uit, heerlijke pure smaken en gegarandeerd stof om met je gasten over te praten.


maandag 6 oktober 2014

Giro di Lombardia 2014

Dit weekend een bezoek aan Noord Italië gebracht. Vrijdag een beklimming van de Stelvio die ik na iets meer dan 1000 hoogtemeters door ziekte moest afbreken. Wil maar niet meezitten met die berg!
Zaterdag en zondag stonden in het teken van de Ronde van Lombardije en bizar goed eten!

Na een verplaatsing van de Stelvio naar de Ghisallo zelf een mini Ronde van Lombardije gereden. We verbleven in een hotel vlak onder de top van de Ghisallo. Prachtige plek maar vooral een brok wielerhistorie.
Op de top staat de kapel van Madonna del Ghisallo. Dit is de beschermheilige van de fietsers. Voorheen de beschermheilige van de reizigers, maar op voordracht van priester Ermelindo Vigano door Paus Pius de XII gepromoveerd tot beschermheilige van de wielrenners.
De ronde van Lombardije heeft er haar traditionele doorkomst en de beklimming vanaf Bellagio behoort tot de meest legendarische beklimmingen in de wielersport.
De klim is niet alleen een klassieker binnen een klassieker, maar tijdens de klim heb je een ongekend uitzicht over het Comomeer en de bergen die haar omarmen.

Tijdens de koers is deze helling dan ook een erg populaire plek om de renners langs te zien komen. Druk, drukker drukst en voor een goed plekje mag je echt wel op tijd uit je bed komen.
Overigens is het met wielertoeristen hier het hele jaar door een drukke bedoeling. De kapel is binnen de wielersport een unieke verschijning, want deze hangt vol met fietsen, truien en trofeeën van de grootste kampioenen.
Vanuit heel Europa komen wielertoeristen om deze kapel te bezoeken, maar ik heb er al meermaals Amerikanen getroffen.
Ik ben de tel van het aantal bezoeken inmiddels kwijt, maar keer op keer blijft het een unieke ervaring. Je hoeft in mijn ogen niet eens een groot wielerfan te zijn om dit een bijzonder bezoek te vinden.
Het aanbod van fietsen en truien was op enig moment echter zo groot dat vlak naast de kapel een museum is gebouwd. Onder de naam Museo Del Ciclismo wordt een uitvoerige collectie wielerhistorie uitgestald.

Daar waar ze bij de Muur van Geraardsbergen vergeten waren de historie wat dieper te verankeren hebben ze dat bij de Ghisallo wel begrepen. De kapel en het museum maakt het voor de organisator gewoon onmogelijk deze klim over te slaan.
Dit terwijl de Ronde van Lombardije toch een zeer wisselend parcours kent. De Muro di Sormano werd nu overgeslagen terwijl deze een paar jaar terug was van weggeweest.
De Sormano is ook wel eens van Nesso in het parcours opgenomen en dat was voor ons een mooie basis om op zaterdag een mini ronde van Lombardije te rijden.
Afdalen naar Bellagio en langs het Comomeer naar Nesso om daar via de lange kant de Colma di Sormano te beklimmen. 900 hoogtemeters in net iets meer dan 13 kilometer. Laat je niet afleiden door het schijnbaar "lage" gemiddelde, want vlak onder de top zit een vlakke kilometer die het begrip gemiddeld verfrommeld tot een zinloze opmerking.

Dikke keel, neus dicht, dikke ogen zijn geen handige basis maar met wat sjorren en sleuren me toch op de top gehesen. Boven op de Sormano is het ook een half museum. Uiteraard het einde van de Muro met alle beschilderingen en de diverse monumenten. Een "must have" voor wielertoeristen en wielerfans.
We hebben daar ook een bizarre ontmoeting met iemand die voorzitter is geweest van de Hoekse Renners. Nota bene in de periode dat ik juist daar mijn allereerste koers (een paar weken later ook op dat parcours m'n eerste overwinning) heb gereden. Prachtige ontmoeting met deze wielerfans die de hele wereld afstruinen om koers te zien!

Leuk babbelen maar toch afdalen - want hoewel het zomers was - koelt het in oktober toch snel af. Afdalen naar Asso om van daar over de makkelijke kant terug de Ghisallo op te rijden. Bij de kapel als afsluiter van onze mini ronde van Lombardije een biertje gedronken en s'avonds maar eens op gepaste wijze de calorieën aangevuld.

De profs zullen ook stevig calorieën hebben moeten verzamelen want hun versie van de Lombardije mocht er wezen. De Ghisallo was slechts een opwarmer voor een lus vol met passo's in de buurt van Bergamo. Een aantal daarvan heb ik zelf eens gedaan tijdens de Gran Fondo Gimondi en ze mogen er zijn.
De grote dag zelf kozen we ervoor om de fiets te laten voor wat hij was. Onder de top espresso met een roze krant en daarna een plek langs het parcours. Aan de stroom wielertoeristen kwam gewoon geen einde. Bizar.

De doorkomst van een grote koers in Italië blijf ik toch een unieke ervaring vinden. De motoren die vooraf gaan en de stilte die vervolgens ontstaat zorgt voor een bijna hallicunante sfeer.
Een kopgroep was weggereden en op zo'n klim is dat extra leuk omdat het kijk spektakel dan net even wat langer duurt.
Heerlijk om te zien. De meeste nog fris want de klim kwam zeer vroeg in de koers. Toch ook al wat bekkies die liever iets anders waren gaan doen op deze dag.

De tifosi schreeuwde hun keeltje schoor en eigenlijk is er niks mooiers om sport te kijken tussen enthousiaste Italianen. Overigens niks chauvinistisch want Contador en de nieuwe wereldkampioen deden het beide goed onder de Italiaanse fans.

Na de doorkomst een knappe lunch met tagliatelle met truffels en toen rap een TV gezocht om de laatste 50 kilometer te zien. Spetterende finale met wisselende leiders en een prachtige winnaar.
Voor mij was die weekend een goedmakertje van een door een sleutelbeenbreuk "mislukt" seizoen. Winnaar van de koers is Martin...................wat een toeval en wat een prachtige goedmaker voor deze heerlijke sportman.
Grootste prestatie en een zeer moedige aanval met al die rappe mannen.

Inmiddels weer thuis maar door de foto's bladeren popt de heimwee wel een beetje op. Want naast de geweldige keuken is Italie toch de plek voor heerlijke wielersport.

Grazie Lombardia!

Fotoalbum Giro di Lombardia 2014

Meer Lombardije:
Ploegleider op de Sormano
Vakantietip: Madonna del Ghisallo
Fotoalbum Madonna del Ghisallo en museum
Gran Fondo Felice Gimondi 2009

dinsdag 23 september 2014

Bonaire September 2014

Nog een paar om af te leren...................



















Bonaire East Coast Diving - september 2014

Duiken op de westkust van Bonaire is maximaal relax. Gewoon je spullen in de auto en je springt maar ergens in het water. De oostkust is een heel ander paar mouwen.
Bij eerdere gelegenheden al meermaals gedoken bij CAI en ook al diverse keren met Bonaire Eastcoastdiving op pad geweest.
Stoere boot en stoere duikjes. Zeker dit keer en de golven waren nu wel heel erg hoog. Voor meer details over de boot en de procedure lees dan mijn verslag van november 2009 of april 2014.

Ook nu gingen we voor een trip van twee duiken. De eerste duik was op Funchi Reef en naast een groot aantal grote schilpadden een fors aantal adelaarsroggen, een pijlsytaartrog, grote groene murene, dikke baracuda en flinke vette rifvis.

Fred en Hans zorgde voor de begeleiding en om beurten gingen ze mee het water in of bleven ze op de boot. Kim van Wannadive ging mee als stage omdat de duikoperatie de samenwerking met Eastcoastdiving wil intensiveren. Een goede ontwikkeling. Zeker als dat er voor gaat zorgen dat ik minder formulieren in moet vullen!
Formulieren of niet het rif op de oostkust blijft een feest om te duiken en de begeleiding doet er alles aan om zo comfortabel als kan het water in te gaan en je zoveel mogelijk te laten zien.

Ook de veiligheid krijgt alle aandacht. Safety stop wel in het blauwe water want de boot kan niet te dicht op het rif komen. Op 5 meter blijven is met die hoge golven dan nog een redelijke uitdaging maar aan de andere kant ook wel weer een uitstekende oefening.

Bij de tweede duik wordt doorgaans eerst de White Hole aangedaan en daarna doorgezwommen naar Turtle City. Over het rifdak zwemmen was met deze golven te gevaarlijk dus werden we direct bij Turtle Ciity afgeleverd. Geen straf wat schildpadden blijven toch een feest om te aanschouwen.

Kim als aankomend divemaster op deze duiken werd zelfs hartelijk begroot maar veel vissen en schildpadden aan deze kant van het eiland zijn doorgaans een stuk schuwer dan aan de rustige westkust. Dat geeft je ook nog meer het gevoel in wild life te zitten.

Lastig om alles voor de camera te krijgen en zwem er maar niet achteraan, want anders ben je in een half uur door je lucht heen. Heb je mazzel dat er zo'n dikke knaap voor je neus voorbij zwemt is dat natuurlijk wel een feestje.

Tellen van de schilpadden ben ik na 20 minuten mee gestopt. Zowel slapende, in het blauwe water, op het rifdak ze zaten echt overal. Heerlijke duiken, uitstekende begeleiding en....................gewoon bij ons volgende bezoek ga ik toch een proberen ze te tellen.

Wat een schildpadden! Heerlijk!

Fotoalbum Bonaire East Coast Diving september 2014

maandag 22 september 2014

Fietsdag SDB Groep

Begin deze maand heeft het bedrijf waar ik werk een sportieve fietstocht georganiseerd voor een aantal van onze relaties in de zorg.
Ik werk bij SDB Groep in de rol van Manager Productmarketing en was in de bevoorrechte positie om mee te mogen fietsen.
Bevoorrecht om meer reden. Contact met klanten op informele wijze is een prima manier om elkaar beter te leren kennen. Vanuit mijn persoonlijke rol vooral van belang welke ontwikkelingen onze klanten doormaken, om zodoende onze producten en diensten optimaal af te kunnen stemmen.

Wij ondersteunen zorginstellingen bij het beheersbaar maken en het optimaliseren van de bedrijfsvoering. Dat doen we al meer dan 35 jaar met dienstverlening en een breed pakket aan softwarediensten zoals salarisverwerking, roostertoepassingen en HRM oplossingen.

Met name de inzet van personeel is in de zorg enorm in beweging en vanuit die optiek is het geweldig om informeel met klanten in contact te komen. Niet de alledaagse problemen die er altijd zijn, maar een blik voorwaarts hoe we onze klanten de komende jaren optimaal kunnen bedienen.
De overheid haalt meer en meer de kaasschaaf over de zorg en daar liggen stevige uitdagingen waar we onze klanten graag bij helpen.

Zo'n fietstocht is dan een prima manier om in een ontspannen sfeer eens met elkaar van gedachten te wisselen. Ieder onderwerp is bespreekbaar maar wel op de fiets.............

Om het fietsgedeelte een extra tintje te geven was ex-profwielrenner Adrie van der Poel uitgenodigd.
Adrie heeft een formidabele staat van dienst als renner en naast een druk familieman, begeleider van z'n fietsende zoons, vindt hij regelmatig tijd om dit soort bedrijfsfietstochten te begeleiden.

Adrie doet dat zeer enthousiast en het is een enorm vat aan prachtige verhalen. Dat zorgt dat zo'n dag niet uitsluitend over zware kost gaat.

Voor ons was het min of meer een try-out, maar na een evaluatie kunnen we gerust stellen dat het een groot succes is geworden en dit soort fietstochten gaan we vaker houden.

De rit was 90 kilometer over de Utrechtse Heuvelrug met een viertal beklimmingen zoals de Amerongseberg en Koerheuvel. Voor de start een lichte lunch en halverwege een koffiestop.
Afgesloten werd en met een dinertje. Niet overdreven natuurlijk want wij weten - juist door dit soort events - als geen ander wat er gaande is in de zorg!

Opvallend was de prima fietsconditie van onze klanten en wie denkt in aanmerking te komen voor een volgende keer kan gerust contact opnemen (zie website SDB Groep).
Voor toekomstige fietstochten zijn we vooral op zoek naar bestuurders in de zorg, maar ook managers HRM kunnen een interessante bijdrage leveren. Voel je vrij om eens te informeren.

Adrie heeft al toegezegd een volgende keer weer aanwezig te zijn. Wij horen graag wat er in de zorg gaande is. Adrie verteld jullie graag met veel enthousiasme wat er op fietsgebied allemaal staat te gebeuren en heeft tientallen handige tips!

Fotoalbum Fietsdag SDB Groep

zondag 21 september 2014

Washingtonpark Bonaire

Dit prachtige maar zeer ruige natuurpark ligt in aan de noord-oostkant van Bonaire. Het is heuvelachtig en begroeit met een grote diversiteit aan cactussen, vetplanten, bomen en struiken. De laatste vaak voorzien van flinke doorns. Oppassen dus
Naast de bijzondere begroeiing is het park bevolkt met een enorme diversiteit aan vogels. Niet iets waar ik zelf direct voor naar Bonaire zou afreizen, maar wie op z'n gemak eens rondkijkt begrijpt dat iemand in dit park wel een dagje vogels komt kijken.
Verder veel hagedissen en leguanen en wat geiten.
Het park is voor duikers die hun Stinapa verplichting hebben voldaan vrij toegankelijk. Let wel op dat je niet alleen je tag EN het recuutje en een identiteitsbewijs (kopie is akkoord) bij je hebt.

Het park is meer dan de moeite om een dagje door te brengen maar zorg wel voor eigen proviand en voldoende drinken. Afhankelijk van je activiteit is 3 liter water per persoon lang niet gek!
Zeker als je ook nog een flinke wandeling gaat maken.

Bij de ingang van het park is een klein museum wat zeker voor wie voor het eerst op Bonaire is meer dan de moeite waard is. Strikt genomen is het park alleen toegankelijk met de auto.
De wegen zijn echter onverhard en vol met grote kuilen. Rij rustig maar dat is sowieso wel handig als je een beetje van de omgeving wil genieten.

Voor ons was het al weer even geleden dat we dit park bezocht hadden. Het is immers ook voor duikers meer dan de moeite om hier op een aantal plaatsen te water te gaan.
Let wel goed op! Een aantal duikplaatsen kan het afhankelijk van de omstandigheden lastig zijn om te water te gaan en er weer uit te komen. Hou ook rekening met je dieptes. Als het hier fout gaat ben je immers niet een twee drie door iemand geholpen.

Wij hebben er twee duiken gemaakt. De eerste bij Playa Funchi en de tweede bij Boka Slagbaai. Beide duikplaatsen liggen behoorlijk beschut en zodoende kan je eenvoudig te water en er weer uit. Playa Funchi is onderwater werkelijk prachtig. Ongerept koraal en zeer helder zicht en een enorme diversiteit aan vis.
Let goed op dat je op de plek van de baai weer terug komt op het rifdak. Zit je er flink naast wordt het lastig om terug te komen want naast de baai is de kust te steil om uit het water te komen.

Bij Boka Slagbaai zijn de omstandigheden niet veel anders, maar de baai is vrij breed en daardoor wordt een klein navigatiefoutje al snel met de mantel der liefde bedekt. Maar ook hier is het beter om goed uit te komen. Het rif is hier iets minder fraai, maar de historische locatie maakt een duik hier toch wel bijzonder.
Boka Slagbaai is jaren een natuurlijke haven geweest. Een aantal gebouwen zijn daar nog getuigen van maar ook onder water is er ook historie te vinden in de vorm van ballast-stenen en resten van een aantal kanonnen.

Twee geslaagde duiken en toch wel erg leuk om dit park weer een keer aan te doen. Ook al ben je een duiker maak tijdens het rijden met de auto een paar keer een stop want dit park is meer dan de moeite om ook boven water te bewonderen.

Na het park bij de lokale Chinees in Rincon een hapje tussen de locals zitten eten. Geweldig leuke ervaring helemaal los van het grote toerisme.

Neem naast voldoende water ook je camera mee, zodat je thuis nog eens kan nagenieten van dit prachtige park. Onder EN boven water!

Fotoalbum Washingtonpark Bonaire

zaterdag 20 september 2014

Dagtrip Wannadive

Bij Wannadive op Bonaire sta ik inmiddels bij de locals geregistreerd en dan denk je dat is saai! Steeds hetzelfde? Toch niet want Bart eigenaar van Wannadive is permanent op zoek naar nieuwe producten. Een jaar terug introduceerde hij en zijn crew de DAYTRIP.
Daar waar overal op de wereld een duiktrip nagenoeg een standaard verloop kent is de daytrip een hele dag fun, waar je ook nog eens twee mooie duiken maakt.
Ieder die wel eens met de boot is wezen duiken in de tropen kent het verhaal. Boot vaart uit, briefing, plons, max een uur duiken en weer terug naar de duikbasis. Een bekertje water, schijfje ananas, koekje is doorgaans de maximale toegevoegde funfactor.

Mijn herhaald terugkeren naar Bonaire heeft er ook alles mee te maken dat ik niet van de boot afhankelijk ben. Te veel op de klok en het mag van mij wel iets meer zijn. Tussen twee duiken ergens in de zon en wat te snacken mee. De standaard bootduik doe ik alleen als het object heel bijzonder is.
De dagtrip van Wannadive is dan een heel ander paar mouwen. Relaxe afvaart en zodra het ruime sop gekozen is komt de bemanning langs met koffie en wat lekkers. Zo mag ik graag de dag beginnen.
Drie man (twee dames) begeleiding op slechts 10 toeristen en dat op een hele beste boot. Je loopt elkaar dan ook niet in de weg en comfort en relax is het dan ook in alle opzichten.
De eerste duik was een driftduik van Dania's Leap naar Karpata.
Voor velen een lastige duik omdat je daar van de rots moet springen en maar hopen dat je dan je exit bij Karpata kan vinden. De kust is daar zeer steil en zeer beperkte mogelijkheden om aan land te komen. Plus dat je dan een stuk terug moet lopen wat je nauwelijks een aantrekkelijk onderdeel van dit soort vakanties kan noemen.

Geen gehaast omdat de boot snel terug moet en ieder ging heerlijk op het gemak het water in. Landschap daar vind ik persoonlijk prachtig want de steile kust zie je ook onderwater worden doorgetrokken.
Bizar veel schildpadden en de een had er nog meer geteld dan de ander. Drie! Vier! Zeven! Mooi!
Geen visserslatijn want ik heb van heel wat van deze fraaie beestjes tijdens deze duik een foto kunnen maken.
Wat wel visserslatijn leek te worden waren de de uitgegooide hengels van Bart. Tijdens het varen (tijdens het duiken zijn de lijnen binnen) lagen er drie lijnen uit met de hoop op dikke vis die de moeite zou zijn om op de BBQ te leggen.

We weten dat er regelmatig vette vis gevangen wordt, maar dit keer even niet. Na de eerste duik was er weer een versnapering en het was onbeperkt fris, bier en snacks. Bier alleen voor wie niet meer ging duiken en de wetenschap dat de middagduik op Hands Off op Kleine Bonaire zou zijn liet ik met gemak het gerstennat nog even wachten.

Dat er geen vis gevangen werd was geen ramp. De hoeveelheid burgers, worsten en lapjes voor op de BBQ was genoeg om met elkaar een lang weekend op Klein Bonaire te blijven. Hoewel ik helemaal niet zo van de bbq ben was het allemaal heerlijk en de crew (Bart, Linda en Bonnie) deed er werkelijk alles aan om ons een heerlijke dag te geven. Dat ging ze prima af maar vetmesten is echt niet nodig!

Duik twee dus op Hands Off en dit rif staat symbool om zonder handschoenen te duiken en met je tengels van het rif te blijven. Mooi landschap en ook hier een driftduik gemaakt. Een perfecte oplossing als je net zo zwaar gegeten hebt. Je zwemt immers lekker met de stroming mee en einde duik wordt je uit het water opgepikt. Ook hier werd net als bij de eerste duik uiterst relax gedaan en als je wat langer dan een uur onder bleef was dat geen enkel probleem.
Iedereen was goed met lucht dus het werd een heel ruim uur! Prima dat daar zo relax mee wordt omgegaan maar ieder moet zich wel realiseren dat dat altijd af zal hangen van de groep waarmee je bent!

Na de tweede en laatste duik stond er voor ieder die dat wilde een biertje klaar. Geen zuipfestijn maar gewoon lekker nog wat kletsen met een paar flesjes Polar. De vislijnen gingen nog even uit, maar de hakken bleven leeg. Super verse sashimi moesten we dus toch maar in een restaurant gaan halen.
Ik ben geen visser, maar had stiekem het toch wel eens "live" willen zien hoe een tonijn aan boord wordt gehaald.
Ondanks het uitblijven van een goede vangst een zeer geslaagde dag waarbij de mensen van Wannadive laten zien hoe ze inspelen op een behoefte. Zelf vind ik het heerlijk om zo nu en dan een dag vier duiken van dik een uur te maken. Maar ik vind het ook heerlijk om een dag maar twee duikjes te maken en verder gewoon super relax. Deze daytrip voorziet daar prima in en ook geschikt voor niet duikende reisgenoten. Zeker als je het leuk vindt een hengel uit te gooien en een goede bbq weet te waarderen.

Top dag!

Fotoalbum dagtrip Wannadive

zondag 31 augustus 2014

"Über die Grenze" Retro-Toertocht Huissen

Vandaag een retrorit vanuit Huissen gedaan. Tocht ging - zoals de naam al doet vermoeden - richting Duitsland waarbij de Rijn een belangrijke rol speelde bij het verloop van de route.
Stukje door Duitsland en s'Heerenberg was het markeerpunt om weer richting Huissen te gaan.
Rit was niet zwaar en dat is met dit soort evenementen natuurlijk ook niet de bedoeling. Laagdrempelig is het motto en daar was de organisatie (Henk Janssen en z'n team) uitstekend in geslaagd.
Route was goed 70 kilometer en slechts 125 hoogtemeters. Voor ieder gezond mens goed doenbaar dus.



Een tiental liefhebbers van oud staal en wol hadden zich door Buienradar laten inspireren om niet af te reizen naar Huissen. Hadden ze gelijk? Echt in de regen hebben we nauwelijks gereden, want de organisatie had de stops keurig gesynchroniseerd met de - overigens donkere en heftige - buien. Het viel mee!
Wie voor het weer is thuisgebleven heeft dan ook echt een verkeerde keuze gemaakt. Thuisblijvers miste om te beginnen de gastvrije ontvangst met gratis koffie en cake. Gratis? Dat moet je als Hollander toch aanspreken!



Na de koffie trok een peloton van 40 man er toch op uit en ik heb weer prachtige fietsjes gezien en al even mooie (wollen) truien. Mooi hoe een ieder op zijn manier er wat van maakt. En met "zijn manier" doe ik de dames tekort. 10% van het deelnemersveld bestond uit spontane dames die uitstekend staande wisten te houden tussen al die grijze ervaringen.
Heerlijk om te zien dat meer en meer dames en jongere zich aangetrokken voelen door dit soort retroritten!



De route was met vooral groene passsage's en op een enkel dijkje na ging deze over heerlijk rustige wegen. De tocht werd als groep gereden om het sociale element zo hoog mogelijk te maken. Prima keuze. Als je een echte fietsuitdaging zoekt zijn dit niet de ritten.
Dit soort ritten doe je om met elkaar te genieten van die "oude meuk".



De eerste controle was geheel verzorgd door de organisatie. Hartige hapjes, vruchtensappen, een borrel, fruit en vriendelijke bediening. Prima zet van de organisatie. Bij dit soort tochten wordt standaard wat vaker gestopt en zo was er nog een appeltaart-pauze en een stop in een kasteel. Dat kasteel was geen slechte keuze en beschermde ons tegen een forse onweersbui en wat enorme windhozen.

Natte wegen leveren helaas wel wat lekke banden op maar gelukkig had ieder prima bandjes onder z'n fiets dus met 4 lekke banden viel het reuze mee.



Na afloop een pintje met een balletje en veel terechte lovende woorden voor de organisatie. Mooi om te zien hoe een ieder al weer uitkijkt naar een volgend evenement (Retrorit Heuvelrug) en dat geeft aan dat dit soort ritten in de smaak vallen.
Natuurlijk is het zeer kleinschalig, maar dat is juist wat de meeste deelnemers zo aanspreekt.

Aantal oude bekende gezien en dat is altijd leuk. Ook een aantal nieuwe gezichten ontmoet en dat maakt - naast de uitstekende en vooral enthousiaste organisatie - deze dag tot een echte BUIENRADAR-KILLER!

Fotoalbum Über die Grenze" Retro-Toertocht Huissen

zaterdag 30 augustus 2014

Retro Fietsfatelie

Vroeger was ik een echte verzamelaar. Vooral op het gebied van wielersport. Gewoon bijna ziekelijk wat ik allemaal verzamelde. Kaarten, boeken, promotiemateriaal, petjes, miniatuurtjes, stickers, glazen, wijn, shirts, bidons, tijdschriften...............
Eigenlijk alles weggedaan en beleven vind ik al jaren een stuk belangrijker dan bezitten.
Toch zwerven er nog wat restjes hier en daar. Ik had op een bepaald moment een postzegelverzameling met 1600 (zestienhonderd!) verschillende postzegels met daarop een wielrenner! 1600!
Verzameling heb ik een jaar of 20 geleden (deed er al 5 jaar niks mee) van de hand gedaan, maar een boek met dubbele zegels zwerft nog in mijn hobbykamer. Allemaal dus zegels ouder dan 25 jaar en dus retro.
Retro volgens de standaards van retrotochten dan toch. Daar moet je fiets doorgaans minimaal 25 jaar oud zijn, remkabels in mooie boogjes over het stuur, commandeurs op de schuine buis en wie met klikpedalen durft te komen zal branden in de hel.
Uiteraard een zo oud mogelijke outfit waarbij wel-geen helm natuurlijk voor prachtige discussie zorgt.

In Italië zijn retro-tocht onwaarschijnlijk populair en niet een hype zoals door sommige wannabee kenners wordt gesuggereerd. In Italië is in oktober L'Eroica al toe aan haar 17 editie (of 18?). Dat kan je toch nauwelijks nog een hype noemen.
Zelf vijf maal deelgenomen aan de lange (205) editie van L'Eroica, maar ik vind het evenement te commercieel want dat is wel een ontwikkeling die gaande is. Ieder wil ineens geld verdienen aan retro-fietsers. Deze doelgroep koopt immers bijna alles gebruikt via Marktplaats, E-bay en beursjes. Daar slijt je als fabrikant niet zoveel nieuwe spullen dus moet je een list verzinnen. Dat betekend dat de grote retro evenementen door grote fabrikanten worden gedomineerd. Jammer maar niet getreurd er zijn genoeg kleinere evenementen.
Vorig jaar deelgenomen aan La Mitica en dit jaar aan K2. Beide aanraders wie eens een kleinschalige retrorit in Italië wil rijden.

In Nederland zijn er ook een aantal kleinschalige evenementen en morgen staat Uber die Grenze op het programma. Zojuist de oude Gios Torino Super Record staan poetsen. Daarna had ik nog wat tijd aan m;n vingers hangen en toch nog eens door dat boek met retro-fiets-postzegels gebladerd.


Foto: Niet alle zegels zijn van serieuze landen en ernstige filatelisten halen voor dit soort zegels hun neus op.


Foto: Nog wat zegels van deze oliestaat die met dit soort uitgave lekker een extra snabbeltje had.


Foto: De Vredeskoers is in landen als de DDR, Polen, USSR en Tsjechoslowakije jaren een enorm populair item voor op postzegels geweest. De Vredeskoers is inmiddels omgedoopt tot UCI Europe Tour, de DDR is weer samen met West Duitsland en de USSR en Tsjechoslowakije zijn beide opgesplitst. (Ik zie trouwens wel dat ik m'n bekers wel eens mag poetsen)


Foto: Het land waar op dit moment een grote ronde gaan is heeft regelmatig een fraaie zegel uitgebracht.


Foto: Italië heeft op gezette tijden herdenkingszegels voor WK's, Giro's en zelf voor fietsendieven (de film)


Foto: Serie Italiaanse zegels ter gelegenheid van 50 jaar Giro. Achtergrond is m'n rugnummer van La Mitica van vorig jaar.


Foto: Veel ministaatjes verdienen wat bij door speciale zegels uit te geven zoals deze van San Marino. Deze geeft echter heel mooi de sfeer weer van L'Eroica. Achtergrond is de controlekaart van een van m'n deelnames.


Foto: Zegel ter gelegenheid van het WK in Oostenrijk. Samen met een medaille van de opening van de wielerbaan in Wenen in 1867 (!!!!!)


Foto: Harm Ottenbros zorgde met zijn wereldtitel voor de eerste grote prikkel bij mij om aan wielrennen te gaan doen. Ik ben hem nog eeuwig dankbaar hoewel ik het idee heb dat ik meer van zijn wereldtitel heb genoten dan hijzelf. Dit WK was in België en de posterijen van onze zuiderburen hadden natuurlijk een zegel ter gelegenheid van het WK wat Merckx eigenlijk moest gaan winnen. Zelfs de knecht van Merckx wist het niet af te maken en Harm ging met een mooie trui naar huis!

Morgen een retrotochtje (in een wollen regenboogtrui!) en dat is geen hype en zal niet snel overgaan. Wat wel langzaam overgaat zijn postzegels en toch leuk om zoiets nog eens terug te zien. Toch?