zondag 30 augustus 2015

Uber die Grenze 2015

Net als bij de eerste editie van deze retro tocht in 2014 was het ook vandaag allemaal weer prima verzorgd. We kunnen er heel kort over zijn. Schitterende route van Huissen naar Elten en terug. Niet over de kortste route maar heerlijke rustige wegen en zelfs een paar stukken onverhard. Een beetje retro rijder heeft daar natuurlijk niks van, want in L'Eroica (Moeder aller retro tochten) zit immers maar liefst 112km strade bianche. IN de 209 editie dan toch.

Zijn we dan niet bang voor lekke banden? Nee eigenlijk niet hoewel ze me vandaag toch m'n neus uitkwamen. We waren met een kleine 50 man (dames ik reken jullie natuurlijk mee) met maar liefst 7 lekke banden.
Dat kwam toch vooral door de natte wegen. Vlak voor de start had het fors geregend en met natte banden pak je makkelijk kleine steentjes op. Hoe klein die steentjes ook waren.................7 was echt genoeg. Toch zat de sfeer er goed in en er waren zelf plannen om de 10 vol te maken!
De rit had drie pauzes waarvan twee door de organisatie van prima bevoorrading voorzien.
De middelste stop was gewoon op een terras met de..............klassieke appeltaart.
Allemaal prima geregeld.
Prachtig waren de twee klassieke volgwagens en brommer die ons uitgeleide deden en een stukje met ons opreden.
Leuke groep, prima organisatie en - buiten het natte wegdek in het begin - een schitterende zomerdag die je goed liet voelen waarom wollen truien alleen maar leuk zijn op dagen als vandaag.
Verder spreekt het me aan dat met ritten als dit deelnemers de tijd nemen om lekker met elkaar te praten. Niks geen Strava die als een soort mentale gevangenis iedere vorm van sociaal contact op de fiets lijkt te elimineren.
Paar mooie verhalen gehoord en schitterend hoe sommige deelnemers aan hun retro fiets zijn gekomen. Van gered uit de container van het grof vuil tot opa had nog wat staan. Heerlijke verhalen tijdens een heerlijke rit!















Fotoalbum Uber die Grenze 2015

vrijdag 28 augustus 2015

Oosterse Tiramisu

Of er nog heel veel overblijft van het originele recept is natuurlijk de vraag. Toch was het oorspronkelijke idee wel degelijk gebaseerd op Tiramisu.
Regelmatig maak ik varianten op Tiramisu. Zo maak ik regelmatig Tiramisu met aardbeien en ook de moleculaire keuken heb ik al eens gebruikt voor een variant: Tiramisu maar dan anders.

Dit weekend eters en daar maak ik onder andere Sweet & Sour voor. De variant met kip dit keer.
Wat doen we als dessert is dan een logische vraag. Tiramisu klonk het in koor. Ja daar heb ik wel wat ervaring mee, maar het is toch leuk om regelmatig wat anders te proberen.
Dus ik riep heel stoer: Prima..................maar dan een Oosterse Tiramisu!

Dus chocolade en koffie mogen blijven en banaan en kokos voeg ik toe. Beide wel op een speelse manier en ben zelf erg content met het resultaat.

Nodig voor 6-8 personen:
125 ml slagroom
250 gram mascarpone
4 eetlepels bruine suiker
1 tl 5 spice kruiden
1 Pak kokosmakronen
1 kopje sterke koffie
tablet pure chocolade
1-2 bananen

Slagroom met suiker en 5 spice kruiden kloppen en door de mascarpone spatelen. Neem een cakeblik en bekleed dit met vershoudfolie
Breng een laag van het mascarpone mengsel aan. Haal de ouwel van de kokosmakronen en doop een aantal in de koffie en leg op het mengsel. Doe nu de rest van het mengsel in het cakeblik en breng een tweede laag gedrenkte kokosmakronen aan.
Zet het cakeblik minimaal vier uur in de koelkast. Even in de vriezer kan ook.
Stort - als het geheel stijf genoeg is - het blik om op een mooie schaal.
Schaaf van de achterzijde van het tablet chocolade mooie krullen. Kan met een koksmes maar ook gewoon met een kaasschaaf.
Strooi de krullen op de bovenzijde van de "cake". Garneer de zijkanten met dunne schijfjes banaan en verras je gasten met deze Oosterse Tiramisu.
Zal nog een lastig gesprek zijn om te verdedigen dat het een Tiramisu is, maar dat het smaakt zal beslist geen misverstand over zijn.
De makronen maken het overigens wel tot een zeer machtig dessert dus bescheiden plakjes zullen je gasten beter weten te waarderen dan een enorm stuk. Lekker met een bakje Indonesische koffie!

Vind je de kokosmakronen te machtig. Bijvoorbeeld als je dit dessert seveert na een stevig maaltijd. Neem dan lange vingers die je doopt in koffie met kokoslikeur.

Selaman makan...of....buon appetito.......

vrijdag 21 augustus 2015

Veenendaal Classic

Vandaag reden de profs Arnhem-Veenendaal of te wel de Veenendaal Classic. Om het wachtende publiek wat te vermaken waren een aantal retro fietsers uitgenodigd om wat demo rondjes te rijden. Leuk idee waar wellicht meer in had gezeten. Joop Zoetemelk vond het allemaal wel erg interessant en dat is logisch want de meeste van ons nam deel op een fiets uit de glorie jaren van Joop.
Opmerkelijk was het hoge gehalte aan Gios Torino fietsen en dat blijft toch een trouwe groep aan fans.
De profs maakte voor ze mochten sprinten voor de zege twee keer een passage. Mooie koers voor renners die aan het begin van hun carrière staan en voor het publiek was het erg prettig dat het een mooie zomerse dag was.
Het retro gebeuren had waarschijnlijk meer ingezeten wat niet wegneemt dat ik me uitstekend heb vermaakt. Gewoon wat rondjes over de finish lijn van de Veenendaal Classic is gewoon leuk. Zeker op een mooie oude Gios Torino.



















Fotoalbum Veenendaal Classic

woensdag 19 augustus 2015

Ledaig 10 Years Old

Heel veel ervaring heb ik nog niet met Ledaig dus dat werd toch een keertje tijd. De fles zit in een eenvoudige maar stijlvolle doos. Erg fraai is de kurk met bovenop de afbeelding van het eiland Mull. Dit woeste eiland ligt iets noordelijker van het whisky paradijs Islay.
Toch zijn de whisky's die van Mull komen doorgaans wat toegankelijker dan de whisky's die van Islay komen. Nagenoeg alle distilleerderijen op Islay leveren immers stevige smaken waar je wel aan moet wennen.
Mull is bijna 900 vierkante kilometer meter en heeft een zeer grillige (zie kurk op foto) kustlijn van maar liefst 450 kilometer. Met maar net 2000 bewoners kan je het gerust een rustig eiland noemen.
Tobemory is de hoofdstad van Mull maar een blik op Google Maps laat zien dat naast de distilleerderij en de golfbaan er niet veel te beleven is. Toch kan een bezoek aan dit eiland op veel belangstelling rekenen gezien het aantal B&B's en guesthouses. Rust, ruige natuur, zalm en whiksy.
In Tobemory staat de enige distilleerderij. Dit is dan ook de plek waar de Ledaig vandaan komt en waar ik een glaasje van heb ingeschonken.
Deze whisky heeft een prachtig citroen gele kleur. Deze is op een vrij natuurlijke wijze tot stand gekomen want de whisky is niet "koud gefilterd".
Ook bij de verdunning met water zijn ze niet tot de max gegaan en met 46% is het een stevige jongen zonder gelijk hopeloos naar een kan water te grijpen.
Daar waar veel Islay whisky's heel dominant zijn in rokerige, medicinale en turfachtige geuren is deze Ledaig een stuk milder terwijl het klimaat gelijk is.
Je hoeft je neus nog niet in in het glas te stoppen om turf, rook en hout op te pakken. Toch zijn er bij een nadere "studie" meer zoete tonen waar te nemen. Zoet hout? Chocolade met bloemen? Alleen aan deze whisky snuffelen is een avontuur als..................misschien wel als een wandeling over Mull.
Ik ruik ook iets van botersnoepjes, maar heel scherp krijg ik het niet. Op zo'n moment wordt ik altijd wat onrustig en neem ik wat onrustig een eerste slok. Onrustig in de zin van: "het zoenen heeft nu lang genoeg geduurd".

Slokje dus!

Turf, rook, zilt maar toch weer die botersnoepjes? Heerlijk! Dit is echt een whisky voor wie Ardbeg en Coal Ila en consorten te heftig vindt. Echt goede smaken om in te stromen in de ruige eiland whisky's. Wel vind ik de prikkel bovenop de tong iets teveel prikkel. Beetje water?
De afdronk blijft niet extreem hangen, maar is erg prettig en een mooie combi van smaken die al eerder zijn langsgekomen.
De prikkel op de tong wordt zeker aangenaam zachter met een paar druppels water. Het is ook geen prikkel van de alcohol zoals bij goedkope blends maar het is meer iets van peper. In deze whisky ontdek je nog wel wat oosterse specerijen.
Paar druppels water doet het voor mij. Ik denk zelfs dat dit een malt is die een klein klontje ijs kan hebben. De peper komt dan wat langzamer en genuanceerder naar binnen. Echte kenners zullen dit vervloeken, maar ik ben zo allergisch voor "hoe het hoort". Je kent die liefhebbers wel: "nee geen ijs ik ben een ECHTE liefhebber".
Doe vooral wat jezelf lekker vindt en de ijsbal is niet voor niets zo populair in Japan. In Japan hebben ze toch wel een beetje verstand van smaken. Deze Ledaig kan ik ook van harte aanbevelen bij wat stevige sushi. Met stevig bedoel ik rauwe makreel maar ook met barracuda. Deze whisky is in mijn ogen minder geschikt als aperitief voor een zeer verfijnd etentje. Een carpaccio bonbon als amuse valt na deze whisky echt helemaal weg. Niet doen!
Daarentegen is de 10 jaar oude Ledaig een hit bij een stevig kaasplankje. Dat mogen dan vooral zilte kazen zijn. Of kaas met een laagje as zal het ook goed doen. Ga niet lopen pielen met rookkaas want dat valt echt helemaal weg bij deze Ledaig!

Na een goed diner bij een dubbele espresso zal de Ledaig ook zeker bevallen. Doe er een zoute karamel bij om het feest compleet te maken.

Ledaig betekend veilige haven en dat is eigenlijk een beetje softe naam voor deze flinke jongen. Deze Ledaig is namelijk een zeer stoere whisky met heel veel avontuur. Niks veilige haven. Avontuur!

zondag 16 augustus 2015

Biesbosch

Het verbaasd me altijd hoe weinig mensen "toerist in eigen land" spelen. Dat kan zo leuk zijn. Eigenlijk doe ik het wel iedere week door eens een ander weggetje met fietsen te nemen of eens ergens een boodschap te halen waar ik nog nooit geweest ben.
Niet al die uitjes ga ik bloggen want een fietstocht door de Alblasserwaard en een stadswandeling in Den Bosch zal ieder wel geloven.
Ik ben vooral dol op dierentuinen en natuurparken. Ondanks mijn actieve rol in het bezoeken van ons eigen land was ik nog nooit met een rondvaart door de Biesbosch geweest.
Nu vind ik dat doorgaans iets voor oudere mensen. Ik heb niks tegen oudere mensen maar...............het mag van mij doorgaans wat actiever dan je alleen maar 2 uur rond te laten varen.
Na iets verder zoeken kwam ik een rondvaart tegen die gecombineerd werd met een wandeling.
Dat sprak me aan alleen toen we bij het Biesbosch museum aankwamen was het toch even schrikken. De andere deelnemers allemaal in vol ornaat: rugzak, bergschoenen, dikke jacks, flessen water en fleece-vesten. Rugzakken of de Eiger-Noorwand op het programma stond!
Wat er allemaal aan survival kits en gadgets in die rugzakken zou zitten durfde ik maar niet aan te denken.
Zelf op een paar gympen, alleen een t-shirt en een camera.
Bij trekkings in Maleisië gingen wij ook wel in vol ornaat, maar een wandeling van een uur in de Biesbosch? Doorgaans staat zo'n gids de helft van de tijd te kletsen en bij de reservering had ik niet gezien dat we in Himalaya-configuratie moesten komen. Nu valt het mij op dat de laatste jaren stoere outdoorkleding meer een mode grill is dan functioneel. We besloten ons er niet te druk om te maken en dat bleek een goede keuze. Het ging niet sneeuwen, we hoefde geen noodbivak aan te leggen, niet door de modder te kruipen, geen 3,4 of 5 graats beklimming te doen en geen wilde beesten van ons af te houden.
De boot vertrok van het Biesbosch-museum en na een uur varen legde deze aan bij de Deeneplaat. Daar werd onder begeleiding van een gids (ook gewoon in een t-shirt) van Staatsbosbeheer een wandeling gemaakt. Zeer interessant alleen helaas wat grijs weer. Grijzer kon bijna niet. Landschapfoto's werden dus ook helemaal niks. Jammer maar als je thuisblijft zie je nog minder.
Prachtig stukje natuur waar je doorheen wandelt en het stond barstens vol met bloemen tot wel twee meter hoog.
Na de wandeling bracht de boot ons terug naar het museum. Ook het museum is zeker de moeite om even rond te kijken. De gids verteld wel iets over de totstandkoming van de Biesbosch, maar in het museum wordt een en ander prima gevisualiseerd.
In het restaurant van het museum kan je echt goede koffie krijgen en erg leuke gerechtjes in plaats van de standaard bak patat.
Aanrader voor natuurliefhebbers maar ook als je gewoon eens een ander dagje buiten wilt zijn.
Doe alleen gewoon een paar gympen (als het regent kaplaarzen) aan want de Indiana Jones verkiezing kan je beter laten schieten.















Fotoalbum Biesbosch

zaterdag 15 augustus 2015

Pelten Classic

Vandaag de Pelten Classic gereden. Start in Neerpelt en ook dan moet je weer vroeg uit je bed als je een beetje op tijd thuis wilt zijn.
Tocht had geen echt klimmersprofiel maar de keus had ik vooral gemaakt omdat ik in dit deel vrij weinig heb gefietst.
Start was bij sportvelden dus genoeg P-plaatsen en goede douches. Pijlen waren de bekende gele VWB pijlen en ik heb er niet één gemist.
Je kon kiezen uit 80 en 130km. Bij de 130km deed je aan de zuidkant een extra lus en kwam je bij de bevoorrading terug en fietste je daarna de rest van het gemeenschappelijk traject.
Tot de eerste keer bij de bevoorrading werd ik al behoorlijk enthousiast. Rustige wegen en heerlijke omgeving. Wat me vooral opviel was de kwaliteit van het wegdek. Dat is in de rest van België echt serieus slechter.
Zowel in West en Oost Vlaanderen om maar niet te spreken van de Franstalige provincies.
De extra lus die in de 130km zat was echt een feestje. Mooie bosrijke omgeving alleen fietste ik de hele lus in de regen. Toen ik voor de tweede keer bij de bevoorrading kwam werd het droog en daar niet echt meer geregend.
In de extra lus zitten een paar kuitenbijters maar je moet deze tocht toch vooral voor de mooie en rustige route kiezen en niet voor het klimmen.
Uittekende organisatie met vriendelijke staf bij inschrijven, bewaakte fietsenstalling en de royale bevoorrading.
Ondanks de regen geen spijt dat ik vroeg m'n bed ben uitgekomen. Integendeel: genoten mede omdat de beentjes het erg goed deden.













Meer foto's: Fotoalbum Pelten Classic

zondag 9 augustus 2015

De Muur Challenge 2015

De hele dag rij je over rustige wegen en ineens fiets je over de De Vesten in Geraardsbergen. Het voorportaal van de beroemde muur. Aan het begin van De Vesten was een soort van rommelmarkt wat voor een gezellige drukte zorgde. Ook waren er veel gewone toeristen op De Muur. De een liet het koud wat die malle wielrenners deden en andere gingen er uitgebreid voor zitten.
De finish van De Muur Challenge is ook echt bovenop De Muur. Een mooiere finish kan je haast niet bedenken. De historie op deze helling is bizar. Zelfs nu de Ronde van Vlaanderen dit monument links heeft laten liggen is De Muur nog steeds een van de grootste wielermonumenten in België.
Deze week doet de Eneco Tour De Muur weer aan en er hangen nog talloze borden van andere koersen en toertochten die De Muur recent hebben aangedaan.

De Muur Challenge bestond natuurlijk niet alleen uit De Muur. In totaal moesten er 12 hellingen beklommen worden. Daarnaast natuurlijk vele kilometers vals plat want in deze omgeving vind je niet veel vlakke kilometers.
De start was dus ook boven op De Muur en inschrijving vond plaats in 't Hemelrijck. Misschien wel de beroemdste "wielerkroeg".
Maar voor ik daar was ging eerst om 4:00 de wekker! Dat blijft toch een heel vervelend dingetjes van deze hobby. Toch wilde ik perse vroeg starten en ik heb ook geen zin om me te haasten dus 4:00 of 4:30 maakt dan ook niet zoveel meer uit.

Ik had vooraf ingeschreven en het was nog rustig dus polsbandje om en fietsen maar. Omdat de start bovenop het hoogste punt in de omgeving was ging het dus eerst in volle draf omlaag. Via een alternatieve route werd je naar de Bosberg gevoerd en dat was gelijk de eerste echte uitdaging. Op een tijdstip dat heel Nederland nog niet eens aan een ontbijt toe was sjorde ik mezelf de Bosberg op. Dat ging overigens prima en ik hield de boel goed gaande. Daarna was 20 kilometer licht glooiend om in Deftinge van de eerste bevoorrading te genieten. Verschillende koeken, wafels, cakejes, sportdrank en fruit. Prima!
Toen was het gedaan met de makkelijke kilometers en vlot achter elkaar volgde Fayte, Nieuwpoort, Leinstraat en Rovorst. Met name Nieuwpoort vind ik zelf een lastig ding en dat zit niet zozeer in de percentages. Sommige hellingen liggen me gewoon wel en andere beslist niet!
Na dit kwartet even 10 kilometer licht glooiend om een trio aan te pakken: Kouterberg, Vlaamse Ardennestraat, Rijkswachtdreef (Muziekbos). Het Muziekbos wordt doorgaans in andere richting gereden zoals ook komende week in de Eneco Tour.

Even op adem komen om via Monts en Dieu de Monts helemaal gaar gekookt te worden.
Bij de start was het bewolkt maar de zon was gaan schijnen en de warmte hing goed tegen de hellingen aan.
Dieu des Monts had ik helemaal uit m'n systeem verbannen maar hij is er weer. Wat een klote ding is dat toch. Super smal en je ziet ook niet zo goed waar het heen gaat. Misschien ook beter.
Even tanken voor de finale bij de tweede bevoorrading. Daarna naar Deux Acren en direct nog een keer flink sjorren om af te dalen naar Geraardsbergen. Daar lag De Muur op ons te wachten en een mooiere finish kan je je in een tocht in België niet wensen.
Ondanks dat De Muur een serieus ding is gaat deze me op de een of andere manier prima af.
Als ik echt wil fiets ik hem zonder adem te halen op.
Zeker als we hem over De Vesten aanrijden. Over de Abdijstraat (voorheen Kloosterstraat) vind ik de totale hindernis een heel stuk zwaarder.
Laatste uur was ik even bang dat het ging onweren want er kwamen wolken en donkere luchten. Gelukkig droog gebleven en samen met een paar locals nog even van een heerlijk Belgisch biertje zitten te genieten.

Sponsor Esylux trakteerde nog op een T-shirt en bidon en verdient dikke complimenten. Echt enorm goed van pijlen voorzien en heerlijk rustige wegen. Prima bevoorradingen en het geheel is gewoon een leuk concept. De lange afstand is 110 kilometer en tik je 1250 hoogtemeters weg. Geen megaprestatie, maar een leuke pittige tocht die niet gelijk je hele zondag kost.
Persoonlijk was ik natuurlijk helemaal blij, want De Muur is een van die wielermonumenten waar ik ieder jaar toch wel een keer omhoog moet fietsen! Wederom met veel voldoening.

Fotoalbum De Muur Challenge 2015

zaterdag 8 augustus 2015

Fruitmandje

Wie de recepten op deze blog een beetje volgt weet dat ik vrij stevige desserts wel weet te waarderen. Mascarpone, slagroom en chocolade zijn niet zelden belangrijke ingrediënten. Op hele warme dagen is een beetje fruit echter een prima alternatief en het hoeft niet iedere keer een mooi aangeklede taart te zijn.
Toch kan je fruit ook leuk presenteren zoals dit fruitmandje.
Snij twee hoeken uit een watermeloen en snij het vruchtvlees uit "het mandje". Probeer mooie grote stukken uit te snijden zodat je deze in blokjes kan snijden. Snij de onderkant van de meloen mooi vlak zodat het mandje niet gaat wiebelen. Snij een paar andere stukken fruit (alles kan) in blokjes en meng met de watermeloen. Vul het mandje met het gemengde fruit en zet even weg in de koelkast.
Leuk om te serveren en heerlijk op een warme zomerdag. Liefhebbers gooien er desnoods een flinke scheut witte wijn bij.

vrijdag 7 augustus 2015

Binnenkort in dit theater: De Muur

Als alles meezit ga ik dit weekend deelnemen aan "De Muur Challenge". Leuk is dat de finish echt bovenop de Muur van Geraardsbergen is. Samen met Carrefour de L'Arbre en de Kwaremont zijn dit een paar klassiekertjes die ik ieder jaar minimaal een paar soms meer keer onder de wielen door laat gaan.

Heb er gruwelijk veel zin in maar het klimgewicht is nog niet helemaal wat het zijn moet dus: AFZIEN. Immers voor De Muur moeten er nog een tiental beklimmingen worden gedaan.


Foto: Laatste nijdige stukje tijdens een MTB rit rond Geraardsbergen.


Foto: Bij een ritje op een woensdag bleek niet alleen wij, maar ook God een vrije dag te hebben.


Foto: Dochterlief op De Muur. Heeft inmiddels andere interesses maar dit pakken ze me niet af!


Foto: De Muur in de herfst tijdens de maiden trip van een Gios Torino professional die ik voor een fietsmaatje had gerestaureerd.

zaterdag 1 augustus 2015

Tiramisutaart met aardbeien

Een leuke variant op een klassieker. Vanavond komt de kookclub op bezoek en ik zorg voor de desserts. Ik heb al eens dit recept geplaatst van deze variant. Nu heb ik echter aan de zijkant chocolade schilfers toegevoegd. Dat maakt het net wat pittiger om te zien en de chocolade zorgt voor een extra smaakbeleving.
Smelt chocolade au bain marie en dan uitsmeren op bakpapier. In de koelkast af laten koelen en dan in stukken breken en tegen de zijkant van je taart plakken.

Het recept van de basis taart vind je op Aardbeien Tiramisu

vrijdag 31 juli 2015

Pasir Belanda

Tijdens onze rondreis door Maleisië hebben we een diverse hotels en resorts aangedaan. Zelfs de resorts in de jungle waren voorzien van ruime kamers, de nodige faciliteiten en meestal plaats voor een flinke groep bezoekers.
Dan is een verblijf in Pasir Belanda echt een heel ander paar mouwen. Slechts zeven kamers die zijn ondergebracht in een zestal kleine huisjes.
Pasir Belanda ligt in een landelijke omgeving even buiten Kota Barhu en is eigendom van een Nederlands echtpaar. Zij wonen al geruime tijd in Maleisië en exploiteren dit mini resort.
De huisjes staan in een prachtig tuin daar vind je tevens het kantoortje met receptie en je kan daar tegen hele redelijke prijzen een versnapering kopen.

Ontbijten doe je op het terras bij het zwembad met uitzocht over een riviertje. Schrik niet want het zijn beslist geen krokodillen die er zwemmen. Het zijn varanen en soms zo groot dat een verwisseling logisch kan zijn.
Lunch kan je ook genieten op het terras en ik was toevallig jarig die dag en werd op pannenkoeken getrakteerd. Het avondeten is bij de buurvrouw. Dat is een enorm leuke en authentieke ervaring. Je gaat "achterom" naar de buren en daar staan onder een grote luifel een aantal tafels gedekt. We kregen een soort van minirijsttafel geserveerd en alles was even smakelijk. Erg leuke ervaring want de hele omgeving waar je zit is verder vrij van toeristisch uitingen.

Dat authentieke gevoel hadden we ook bij een ochtendje batikken. Daarvoor ga je naar de buurman die een werkplaats heeft waar hij met 6 medewerkers de meest prachtige zijde stoffen van beschilderingen voorziet.
Tijdens een workshop krijg je uitgelegd hoe je eerst het ontwerp op de zijde tekent en vervolgens met hete was de vakken maakt. De was zorgt immers dat verf niet in elkaar overloopt. Na het aanbrengen van de was begint het inkleuren.
Erg leuk was dat we gewoon tussen de medewerkers van de batikwerkplaats stonden te schilderen. Ze kwamen zo nu en dan kijken hoe we het deden. Ze herkende de afbeeldingen maar waren niet gelijk bang voor hun baantje.
Als je eenmaal doorgrond hoe het werkt denk ik echter dat er snel erg goede resultaten te behalen zijn. Ik heb al een paar hobby's anders had ik hier zeker eens een paar weekenden me in verdiept.
Hierna moet de verf goed drogen en daarna wordt de was uit het werkstuk gespoeld. Leuk om te doen vooral omdat we tussen de gewone mensen stonden.

Met name dat aspect maakt een verblijf in Pasir Belanda zo leuk. Een wandeling, fietstochtje of stukje met een bootje gaat per definitie tussen de gewone huizen. De meeste grote resorts liggen doorgaans toch wat buiten het gewone dagelijkse leven en hier in Pasir Belanda krijg je toch - hoe klein dat ook mag zijn - een beetje gevoel voor de alledaagse dag.
Een boottochtje op het riviertje en een duik in het zwembad zijn hier toch verplichte nummers. Hou in de rivier de getrainde aap in de gaten van een buurman een paar blokken verder. De aap zwemt onderwater en het is bizar hoe lang het beestje dat volhoudt. De aap haalt normaal kokosnoten uit de boom. Kan je ook een demo van krijgen maar dat zijn mij altijd iets te circusachtige attracties.

Eten bij de buurvrouw was uitstekend maar de eerste avond waren we in de het centrum van Kota Barhu wezen eten. In een Chinese Foodcourt. Nagenoeg alle menukaarten waren uitsluitend in het Chinees en toeristen waren hier niet te bekeken. Wel schandalig lekker gegeten. Claypot rice chicken was een topper. Natuurlijk teveel besteld. Probleem is dat het allemaal niks kost en zo lekker is. Discipline is dan een lastig dingetje.
Als je in de stad gaat eten kan je de huurauto beter op het resort laten en even de taxi nemen. Bij de receptie regelen ze dat prima en je kan gewoon een tijdstip afspreken.

Door een enorme onweersbui schoot een wandeling er bij in. Op zo'n moment zijn de hutjes van Pasir Belanda natuurlijk ineens wat aan de knusse kant. Toch is er alles: TV, Internet, WC, douche, waterkoker en een prima bed.
Een verblijf in Pasir Belanda is een erg leuke afwisseling op de grote hotels/resorts en wie wat meer wil proeven van het gewone leven in Maleisië gaat zich hier beslist vermaken. Wij hadden het in ieder geval niet willen missen.

Fotoalbum Maleisië 2015
Website Pasir Belanda

Vijgenbrood met chocolade

Dit is de Spaanse tegenhanger van de Toscaanse Panforte en heeft de prachtige naam Pan de Higos. Deze lekkernij wordt in Spanje vooral met Kerst op tafel gezet. Wie het eenmaal geproefd heeft zal het met me eens zijn om het gewoon het hele jaar door op tafel te hebben staan.

Ingrediënten:
125 gram chocolade puur
300 gram amandelen
450 gram gedroogde vijgen
100 gram honing
50 gram bloem
75 gram bruine suiker
Rasp van een citroen
4 eetlepels cacaopoeder
1 eetlepel 5 spice kruiden (beetje kaneel, kardemon, kruidnagel kan ook)
1 theelepel gemberpoeder

Ontdoe de vijgen van de steeltjes en hak ze ik kleine stukjes. Hak tevens een deel van de amandelen fijn. Doe de vijgen, noten, amandelen, cacaopoeder, bloem, 5 spice kruiden en gemberpoeder in een grote schaal en meng een eerste keer goed door. Is het mengsel heel droog doe je een paar druppels water om het kneden te vereenvoudigen.
Doe de suiker, honing en citroenrasp ik een steelpan en laat de suiker rustig oplossen. Daarna goed doorroeren. Laat in een andere pan de chocolade au bain marie smelten. Voeg beide toe aan de vijgenmassa en meng goed door elkaar. Let op gesmolten suiker is bijna 200 graden! Gebruik dus in eerste instantie een spatel!
Bekleed een bakvorm met bakpapier en druk het mengsel stevig in de vorm. Mooi is als het mengsel nergens hoger is dan een centimeter of vier. Je kan zowel een langwerpig cakeblik nemen als een ronde vorm. Als je een langwerpig cakeblik gebruikt kan je mooie dunnen plakjes snijden die het erg goed doen bij een kaasplankje of in een grand dessert. Gebruik je een ronde vorm is dat wat leuker om aan te snijden aan tafel, Bestrooi dan met een beetje poedersuiker.
Voor het zover is moet de Pan de Higos nog even 20 minuten in de oven op een 180 graden.
Rustig af laten koelen en voorzichtig het bakpapier verwijderen.

Heerlijk bij een kaasplankje, of een puntje met een beetje poedersuiker. Mooie dobbelsteentjes doen het goed bij een bakje espresso.

Sportreep
Een erg geslaagde toepassing is natuurlijk er repen van snijden om met sporten mee te nemen. Snij repen van 70 gram en wikkel ze in bakpapier. Dit zijn echt gezonde energie leveranciers en vooral geschikt voor toerfietsers en wandelaars.
Als je dit vijgenbrood maakt met als doel er sportrepen van te maken vervang de suiker dan door druivensuiker en doe ipv de 5 spice kruiden alleen een beetje kaneel. Te kruidig is met sporten niet fijn.
Bij het maken van sportrepen is het minder belangrijk dat je het recept volgt en ipv van vijgen kan je abrikozen en gedroogde appels gebruiken. Ook rozijnen doen het erg goed en ieder vorm van gedroogd fruit kan je op deze manier tot sportreep verwerken. Als noten kan je natuurlijk ook walnoten, pecan of paranoten gebruiken. Wel ongezouten natuurlijk en met paranoten niet overdrijven omdat een teveel aan seleen (wat op zich heel goed is) tot klachten kan leiden.
Sportrepen zijn leuk om te maken en ook nog heel gezond en als je ze zelf maakt weet je ook wat er inzit.

woensdag 29 juli 2015

Royal Belum State Park

Dit park ligt in het noorden van West Maleisië tegen de Thaise grens. Aan de onderkant grenst het park aan de East-West Expressway. Dit is ook de meest gebruikte route om het park te bereiken. Er zijn busdiensten en taxi's, maar de eenvoudigste manier om dit park te bezoeken is gebruik te maken van een huurauto.
Een belangrijk deel van het park wordt ingenomen door het Temenggor stuwmeer. Dit meer is maar liefst ruim 150km² en bevat een kleine 100 eilanden. Sommige van die eilanden zijn niet veel groter dan een flinke tuin maar er zijn ook een aantal wat grotere eiland.

Een van die grotere eilanden is Banding. Dit eiland ligt officieel net buiten het park. De East-West Expressway loopt over dit eiland, dat met twee grote bruggen aan de oevers van het meer is verbonden.
Op het Banding eiland ligt het Belum Resort wat een van de mogelijkheden is om bij dit park te overnachten.
Een schitterende locatie met formidabel uitzicht. Het resort is op een wat opvallende manier vorm gegeven met metaal, hout en stenen.
De een zal het "te design" vinden en een ander zal genieten van het geslaagde ontwerp. Over de locatie zal echter geen misverstand zijn want die is super.
Het resort bevat twee restaurants waarvan een voor de lunch en de andere voor ontbijt en diner wordt gebruikt. Daarnaast is er een kleine bar.
Ontbijt is prima en bij het diner heb je een redelijke keuze. Zeker omdat de meeste bezoekers hier maar een paar nachten blijven. Eten is goed maar minder dan bij de foodcourts of kleine eettentje die zo talrijk in dit prachtige land aanwezig zijn.

Lunch is ook prima alleen de bediening daar is een drama. Lijkt wel een werkgelegenheidsproject waar niemand echt zin in heeft. Lamlendig, niet in beweging komen, lui, elkaar aangapen en gewoon onbeschoft. Bizarre ervaring en helemaal haaks op al onze andere ervaringen in Maleisië. In die 3,5 week die we in Maleisië waren ruim 60 keer ergens zitten eten en overal was iedereen vriendelijk, behulpzaam, correct en vooral vlot. Dit sloeg echt alles.
Neemt niet weg dat een verblijf op dit resort wel een unieke ervaring is. Prachtige omgeving om met de boot en te voet tochten te maken. De eerste dag gewoon geluierd aan het kleine maar erg fraaie zwembad. Beetje in de buurt gewandeld en vooral genoten van het uitzicht.
De tweede dag een dagtocht gemaakt. Met de boot gingen we naar een viertal locaties waar per keer iets anders te bezichtigen was.

Alleen de tocht met de boot was al dik de moeite waard. Geweldig uitzicht met leuke doorkijkjes tussen de vele eilandjes en de grillige oevers van het meer.
De eerste stop werd gevolgd door een stevige klauterpartij waarbij het in het begin ook nog eens glibberen was. Doel was het vinden van een rafflesia. Dit is een van de grootste bloemen en het duurt heel lang voor de bloem de juiste grote heeft en is daarna vrij snel uitgebloeid. Verder kenmerkt de bloem zich door een enorme stank.
De exemplaren die we vonden waren al op hun retour, maar het blijft toch een unieke ervaring. Verder vooral veel spannende geluiden in dit deel van de jungle.
Bij stop twee bezochten we een minerale "tankstation" voor olifanten en andere dieren. De mineralen die de dieren hier eten zorgen voor een spoelbeurt van hun lichaam. Goed was te zien hoe rotsen waren afschraapt. De sporen en poep van olifanten waren het bewijs dat ze hier echt komen voor een onderhoudsbeurt.

Tijdens de wandeling ziet zo'n gids een stuk meer en achter elkaar wees hij slangen en bijzondere insecten aan.
Ook werden we gewezen op een boom waar tijgers aan hadden staan krabbelen. Indrukwekkend maar de kans dat je er een ziet is bizar klein. Ze moeten niks van ons mensen hebben en kunnen zich enorm goed verstoppen.
De derde stop ging naar een Orang Asli dorp. In m'n blogje over de Taman Nagara heb ik over deze bevolkingsgroep al wat geschreven en dat bezoek was ook een heel stuk leuker.
Bij deze nederzetting stapte ik uit de boot en stond er gelijk een bedelbord. Maar wel een schotelantenne en allemaal zitten appen op de smartphone. Ik heb helemaal geen probleem om - al of niet via een souvenir - een donatie te doen maar dit gaf me toch een wat ongemakkelijk gevoel. Jammer. Ik denk als ze bij de steiger gewoon een mini stalletje maken met wat souvenirs en fruit ze heel wat meer succes gaan hebben.

De volgende en de laatste stop was dan weer een succes. Mooie wandeling langs een van de vele riviertjes die in het Temenggor meer uitkomen. Wel wat meer klimmen en pad was hier en daar van touwen voorzien. Niet gelijk een via ferrata maar het was glibberig genoeg om ieder van het gezelschap wel een keer uit te laten glijden.
Dit deel van de jungle was ook enorm donker. De zon scheen maar kwam hier niet meer tot de grond. Ook nu weer veel bijzondere geluiden en geritsel in de struiken. Meestal vogels en hagedissen die wegschieten maar je weet maar nooit.
De wandeling eindigde bij een waterval waar we onze lunchpakketten kregen. Prima lunchbox maar echt lekker was de duik onder de waterval. Heerlijk water en we hadden gezelschap van een groot aantal "zalmen" en een schildpad die langs de oever naar eten zocht. Heerlijke plek om even bij te komen.
Terug naar de boot weer een beetje glibberen en daarna met nog een laatste fraaie boottocht terug naar het resort.
De wandelingen door de jungle hier vond ik beslist authentieker dan bij de Taman Negara. Daarentegen vond ik het bezoek aan de Orang Asli bij de Taman Negara een stuk aantrekkelijker.
Los van een enkel minpuntje (bediening lunch en geen bier bij het diner) was dit bezoek aan Belum meer dan de moeite waard. Zo midden in de jungle zitten zorgt toch voor een heel bijzonder gevoel en levert een ervaring waar we nog lang met veel plezier aan terug gaan denken.

Meer foto's: Fotoalbum Maleisië 2015