woensdag 27 augustus 2014

Semifreddo aardbeien

Zo'n (bijna) zomerse dag als vandaag laat ik natuurlijk niet door de vingers schieten. Lekker gefietst (115km Groene Hart) maar voor ik op de fiets sprong een semifreddo gemaakt op basis van Griekse yoghurt.

Nodig voor 10 beschaafde porti's (plus 1 kontje voor de kwaliteitscontrole)
125 ml slagroom
500 gram Griekse yoghurt 0% vet
500 gram aardbeien
suiker
poedersuiker
10 Maria kaakjes
cakeblik
plasticfolie

Klop de slagroom met suiker (naar eigen smaak) goed stijf (geen boter van maken!). Spatel de slagroom door de Griekse yoghurt. Niet met een garde en rustig luchtig mengen.
Ontdoe de aardbeien van de kroontje, was ze goed en laat ze goed uitlekken.
Strooi een beetje poedersuiker over de aardbeien en schud dat even lekker door.
Maak de Maria kaakjes fijn tot kleine kruimels.
Bekleed een cakeblik met plastic folie. Maak het blik een heel klein beetje nat dan plak het plasticfolie goed.
Verdeel de kruimels netjes over de bodem en breng een dun laagje yoghurt/slagroom mengsel aan. Druk nu zoveel mogelijk aardbeien in het mengsel. Dan een laagje mengsel en weer aardbeien.
Zorg dat je afsluit met een mooi glad gestreken laagje.
Zet nu 4 uur in de vriezer.
Klop de semifreddo uit het blik en verwijder voorzichtig het plastic folie. Leg de semifreddo op een snijplank en snij er mooie porti's van.
Wil je direct serveren leg deze op een bordje en mogen ze best een half uur naast de koelkast staan. Zet je ze liever in de koelkast mogen ze wel een uur "opwarmen".

Ga je ze niet gelijk serveren doe de losse porti's per stuk in een boterhamzakje en leg ze terug in de vriezer. Ik gebruik het cakeblik gewoon als voorraadbak.

Te koude semifreddo doet het effect teniet, maar zorg ook dat ze niet te warm wordt. Als je hele dikke porti's snijd, dan is de buitenkant vaak al te warm en de binnenkant nog ijs. Ook als je de semifreddo als taart wil serveren loop je dat risico. In dat geval kan je beter een langere opwarmtijd nemen maar dan in de koelkast. Opwarming (klinkt gek in de koelkast) gebeurt gelijkmatiger en de buitenkant wordt niet te warm.

Fijnproevers doen over deze semifreddo een scheutje van hun allerbeste balsamico.

Je kan met de verhouding yoghurt en slagroom spelen. Dit is een relatief "magere" versie. Een verhouding van 250/250 gaat ook prima en de yoghurt kan probleemloos vervangen worden door mascarpone.
Neem echter geen gewone yoghurt want die is veel te dun.

Direct na het fietsen de kwaliteitscontrole uitgevoerd en ik denk niet dat ik de gasten vanavond ga teleurstellen.

Buon appetito!


Foto: Stukje voor de kwaliteitscontrole. Mooie oude balsamico voegt echt iets toe en niet alleen in decoratieve zin. Een scheutje warme chocoladesaus durf ik er ook wel bij te serveren.

dinsdag 26 augustus 2014

zondag 24 augustus 2014

Rustieke hamlappen

Hoewel nog augustus lijkt het wel najaar. Brrrrrrrrrrrrrrrrrrr Daarom een makkelijk gerecht wat het natte en koude weer een beetje kan compenseren.
Hamlappen met een wat rustieke smaak, die ik tot stand laat komen door de uien, tomaat en gerookt paprikapoeder.
De combi laurierblaadjes, jeneverbessen, kruidnagel en mosterd zorgen per definitie voor een heerlijke ouderwetse smaak. Als de pan net opstaat waan je je ook in de keuken van je oma.

Voor 4 personen
4 hamlappen
2 uien
2 tomaten
1 liter bouillon (kip, rund of groenten)
2 tl gerookt paprikapoeder
Flinke klont boter
Vers gemalen peper
2 laurier blaadjes
Paar jeneverbessen
1 el mosterd
3 kruidnagels
Scheutje balsamico (gaat om het zuur hoeft geen top te zijn)
Zout

Snij de uien in maantjes en de tomaten in blokjes. Wrijf de hamlappen in met mosterd, peper, zout en paprikapoeder. Neem een grote gietijzeren pan en verhit de boter. Braad de hamlappen aan beide kanten mooi bruin.
Voeg uien en tomaat toe en een beetje bouillon. Laat even sudderen en voeg de rest van de bouillon toe. Daarna de laurierblaadjes, jeneverbessen en kruidnagels en de balsamico.
Op een heel laag vuur nu lekker laten stoven. Mag gerust totaal 1,5 uur op het vuur staan. Blijf het wel goed in de gaten houden want het koekt vrij snel aan. Eventueel wat water toevoegen als het te snel gaat. Zorg wel dat je aan minimaal 1,5 uur komt anders zijn de lappen niet mals genoeg.

Lekker met broccoli-stamp of stamp van rauwe andijvie. Doet het ook erg goed met grove friet en een bruin Belgisch biertje.

Portie is voor vier personen maar die lepel je met z'n tweeën ook zo weg..............

Beetje matige foto (met de telefoon) maar ik denk dat het op is voor m'n camera is opgeladen!

zondag 17 augustus 2014

Waseberg en meer...........

Volgende week wordt in Hamburg de Vattenfall Classic gereden. Een klassieker voor profs en op de dag ervoor is er een aangepaste editie voor wielertoeristen. Deze kent een ongelooflijk aantal deelnemers en om die reden vind ik dat niet zo interessant.
Toch wil ik een keer de Waseberg op. Een klim van een kilometer dus nauwelijks de moeite van het vermelden. Toch telt de klim mee voor het BIG brevet en dat heeft natuurlijk alles te maken met de aanwezigheid van deze klim in de finale van bovengenoemde koers.

Tijdens mijn zomervakantie had ik een bezoek gebracht aan Gios Torino in Volpiona en een frame meegenomen voor een vriend. Een oud frame dat opnieuw was gespoten.
Deze vriend (ook een enorme Gios liefhebber) woont in Hamburg en dan zijn 1 en 1 al snel 3.

Afgesproken om een wat toeristische route te fietsen. Eerst door een mooi stuk natuur met veel boomgaarden. Dan de pont naar de overkant en de Waseberg op. Een goede koffie in een geweldig theehuis en de scones waren ook weergaloos.
Hamburg zonder een blokje over de Reeperbahn kan natuurlijk niet. Even een foto bij het oudste Italiaanse restaurant van de stad en terug via de Alter Elbtunnel. Nog wat site seeing door de haven en voor je het weet komt aan een geweldige dag al weer een einde.

Ondanks het slechte weer in Nederland en Duitsland een mazzeltje, want buiten de harde wind de hele rit droog gehouden.

Een kleine sfeerimpressie:



















Die Waseberg mag dan maar een kilometer lang zijn maar is een smerig steil ding. Als je daar na dik 200 kilometer koers aankomt en je moet dan volle bak naar boven dan gaan de benen echt wel een beetje zeer doen. Zelf zo'n klim doen zorgt altijd wel weer voor relativering en bewondering. Het kijkt volgende week toch weer een beetje anders als ik voor de TV koers zit te kijken.

Fotoalbum fietsen Hamburg

zondag 10 augustus 2014

Parijs-Roubaix teaser 2014

Het regende, regende en het regende. Afzeggingen!

Met een leuk groepje stond een mini Parijs-Roubaix op de planning en voor mij een uitgelezen kans om de gemiste kansen van dit jaar een beetje op te vullen.
Een blik op Buienradar geeft doorgaans genoeg inzicht in het aantal afzeggingen, maar dit keer was de balans wel heel triest.

Gelukkig had ik Nicole gevraagd om mee te gaan anders was ik alleen door het Noord Franse landschap kunnen trekken.
Vorig jaar met Nicole al eens een mini Ronde van Vlaanderen gedaan en ze wilde ook wel eens echte kasseien proeven. Ik wil de Vlaamse stenen niet bagatelliseren, maar ieder die een keer Parijs-Roubaix heeft gefietst weet dat het verschil enorm is.

Auto in Hem gezet en tegen het parcours in gefietst om op 45 kilometer van de meet het parcours op te duiken. Graag had ik een paar stroken extra gedaan, maar de teilen die omlaag kwamen deed me besluiten met een finale van 45 kilometer al een heel gelukkig mens te zijn.
We fietste daar zonder enige ondersteuning en ik was ook nog eens met iemand die dit nog nooit gedaan had. Dan schrap ik liever wat stroken aan de voorkant dan dat ik in de echte finale moest gaan snijden.

Dat was in het geheel niet nodig want Nicole bleek niet alleen de regen en de wind goed te verteren, maar dokkerde ook prima over de kasseien.

De volgende kasseistroken werden aangedaan: Pont Thibaut,Chemin de l'Epinette, Le Moulin de Vertain, no name, Pavé Duclos-Lassalle, Bourghelles naar Wannehain, Camphin-en-Pévèle, Carrefour de L'Arbre , Gruson, Hem en Espace Charles Crupelandt.
In het aanrijden van het parcours begon het al te regenen en met een paar pauzes van enkele minuten (jackje aan jackje uit) zijn we van bui naar bui gefietst. Op veel plaatsen waren de stenen maar net nat aan het worden en was er prima te fietsen. Toch was de helft van de stroken al goed nat en vooral goed glibberig. Oppassen en ik wil dit jaar nog van alles meemaken, maar niet nog een keer een gebroken sleutelbeen.

De koffiestop in het altijd gezellige Cysoing lieten we even aan ons voorbij gaan. Het regende zo enorm hard dat we besloten eerst nog een paar stroken te doen voor alles blank zou staan. Een goed plan bleek later toen het echt hard ging regenen.
Carrefour was spekglad en ligt er iedere keer weer slechter bij. Ik ben echt benieuwd hoe lang het gaat duren voor hier ingegrepen moet (gaat) worden.

Bij 6 Bonniers (recreatiepark even voor de strook van Hem) toch even een pauze. In had op crepes of friet gehoop,t maar met dit slechte weer gaat de keuken niet open. Cappuccino met een Mars kon ik krijgen. Daar toch maar even uit zitten lekken en door naar de laatste echte strook die van Hem. Blijft voor mij toch een lastige strook. Zitten een paar delen tussen waar je vlot doortrapt, maar op sommige delen val je gewoon gruwelijk stil.

Nicole trapte zich uitstekend door "De Hel" heen en vrij vlot draaide we de wielerbaan op. Daar kon je bijna zwemmen want tot de Cote d'Azure (blauwe band) was deze al volgelopen.
Blijft toch een mooi moment die wielerbaan oprijden en op de finishlijn moet ik altijd even stoppen. Wat een helden hebben hier toch allemaal al gereden en het blijft toch een enorm mythische plek.

Nog snel een fotootje en rap terug naar de auto waar een tas met droge kleren stond te wachten.

Met alle afzeggingen begon de dag als een soort bijles in omgaan met teleurstellingen, maar werd uiteindelijk een fantastisch fietsavontuur. En de regen dan? Ja wie wil er nu een droge Parijs-Roubaix? Die edities zijn voor watjes en afzeggers.

Fotoalbum: Parijs-Roubaix Teaser 2014

zaterdag 9 augustus 2014

Vakantietip: Madonna del Ghisallo

Veel van ons gaan nog op vakantie en voor wie naar Italië gaat of er zit een tip: Madonna del Ghisallo

Madonna del Ghisallo was voorheen de beschermheilige van de reizigers en indrukwekkende verhalen doen de ronde hoe ze reizigers uit de klauwen van bandieten heeft weten te houden.
Te voet reizen gebeurd niet meer en voor de kerk is het natuurlijk niet best als een beschermheilige wat in de vergetelheid (zeg maar werkeloos) raakt. De Italiaanse katholieke kerk doet ook wat aan marketing en wilde in de razend populaire wielerperiode na de oorlog wel meeliften op dit succes.
Pastoor Ermelindo Viganò van de parochie Magreglio kreeg het geweldige idee om Madonna del Ghisallo de beschermheilige van de wielrenners te maken.



Mooie reclame voor de kerk en Papa (paus) Pio XII steunde het voorstel. De kapel van Madonna del Ghisallo staat boven aan een pittige klim die in de ronde van Lombardije vanaf de kan van Bellagio (Comomeer) wordt aangedaan.
Bij de ceremoniële inhuldiging werden de twee laatste fakkels gedragen door Fausto Coppi en Gino Bartali. Twee grootheden de het met elkaar beter konden vinden dan de Italiaanse pers wel eens deed geloven. Natuurlijk verkopen kranten beter als kampioen “ruzie” hebben.
Voor de kapel staan ook beelden van Coppi en Bartali.
Dat deze kapel de naam draagt van deze beschermheilige is niet zo heel bijzonder. Wat echt bijzonder is wat je in de kapel aantreft.



Fietsen van Coppi en Bartali maar ook de fiets van de zo onfortuinlijk verongelukte Fabio Casartelli. Door vele wellicht al vergeten, maar wel degene die in 1992 bij de OS van Barcelona Erik Dekker van het goud wist te houden.
Te jong, te mooi, teveel dromen...........een knullige valpartij in een afdaling zoals profs er per jaar misschien wel honderden doen. Het noodlot sloeg genadeloos toe en het aanschouwen van deze fiets zorgt echt wel voor een brok in je keel....

Verder hangen er shirts, medailles, foto’s en alles wat je maar kan doen denken aan een wielerkampioen.



De aanwas van fietsen, truien was op een bepaald moment zo groot dat het niet meer in de kapel paste.
Het zou zonde zijn als al dit moois verloren zou gaan dus is er naast de kapel een museum gebouwd waar een uitvoerige (en deels wisselende) collectie staat opgesteld.
Veel stukken zijn erg bijzonder hoewel het allemaal maar fietsjes lijken. Even echt de tijd nemen om dit museum te bezoeken zorgt zeker voor meer voldoening.



Voor wielertoeristen die de klim eens willen doen een leuke extra uitdaging. Zet je auto boven bij het museum. Kapel, museum bekijken en daarna een rondje op de fiets. Afdalen naar Canova (richting Asso) en daar naar Sormano en door naar de top. Bijna boven heb je de keuze tussen de gewone weg of de Muro di Sormano. Ook bekend van de Ronde van Lombardije en gruwelijk steil.
Maar wel de moeite waard want ieder meter staat gemarkeerd en de weg staat vol met wielersport teksten.
Aan de andere kant afdalen, langs het Comomer naar Bellagio en daar de klim van Madonna del Ghisallo op. Slechts 50km en je krijgt een beetje het gevoel wat de renners met de ronde van Lombardije voor de wielen krijg.
Overigens leuk om het niet fietsende deel van het reisgezelschap het rondje met de auto te laten doen. Het is er prachtig en kunnen ze foto's van je maken! De Muro kan niet met de auto, maar die blijft dan gewoon op de gewone weg rijden.

De streek barst echt uit z’n voegen van de wielerhistorie, maar hier in de buurt zijn en de kapel niet bezoeken is............om in kerkelijke termen te blijven.............een doodzonde!

zondag 3 augustus 2014

P&M Superieur Blend

Op Corsica was ik direct verliefd toen ik de auto van de boot rolde. Deze whisky van dit prachtige eiland heb ik echter een wat complexere relatie mee.
Ze zeggen wel eens dat je aan een relatie moet werken, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Als een relatie op werk gaat lijken moet je er echt mee stoppen!

Dat je een nieuwe smaak moet leren waarderen is natuurlijk weer iets heel anders en ik ben er nog niet helemaal uit hoe dat met deze P&M zit.

Whisky wordt tegenwoordig zo'n beetje overal gemaakt en zolang je je aan een paar simpele regels houdt is dat ook geen enkel probleem:
De eisen die aan whisky worden gesteld zijn simpel:
- Gedistilleerd van gegist graanbeslag
- Minimaal drie jaar rijpen op hout
- Minimaal 40% alcohol
- Geen kunstmatige toevoegingen anders dan karamel kleurstof



Als je een beetje goed water in de buurt hebt kan je overal whisky maken. Op Corsica hebben ze prima water en begin deze eeuw slaan brouwer Pietra (Corsicaans bier) en distilleerderij Mavela (Corsicaanse likeuren) de handen ineen.
Vrij snel worden de eerste vaten gevuld en in 2004 vindt de eerste botteling plaats.
Weer een paar jaar later is de 7 jaar oude malt op de markt. Deze wordt door Jim Murray (whisky bijbel) geprezen en krijgt maar liefst 91 uit 100 punten.
De blend moet het met een paar punten minder doen maar haalt nog steeds een indrukwekkende 89 punten.

Groot was ook de teleurstelling toen ik het eerste glaasje nuttigde. Was dit een camping-whisky of toch een glaasje waar je thuis ook plezier van gaat hebben.
De overmatige karamelsmaak kreeg ik maar niet uit m'n hoofd en ik had al beelden van een schone Corsicaanse die toffee's door de whisky stond te mengen.

De hele vakantie iedere dag 1-2 van deze glaasjes genuttigd en...........ging ik er nu aan wennen of was het helemaal niet van die slechte whisky?
Onmiskenbaar kruidig, fruit, noten en bloemen. Een leuke combi maar wat blijft is de iets te overheersende karamel en de te dominante alcohol. Dat laatste zie je vaker bij blend whisky's. Bij een goeie malt kan een beetje water wonderen verrichten, maar deze blend kan dat eigenlijk qua smaak niet hebben en wordt direct waterig.

Na een paar keer proberen toch geen slecht glaasje en best het nodige avontuur. Het kruidige van de whisky doet me ook gelijk wanen dat ik daar door de natuur en de wijngaarden fiets. Eigenlijk wel lekker die P&M.

Maar of het nu liefde is of gewend zijn aan?

Bij twijfel niet inhalen en als de fles leeg is, dan is de kans klein dat er een volgende komt. Dat geldt overigens niet voor de rest van Corsica, want dat is in alle opzichten top.


Foto: Uitzicht op de wijngaarden van Mavela die samen met bierbrouwer Pietra de whisky's van P&M op de markt brengt.

zaterdag 2 augustus 2014

Gevecht op Gerard's grond

Tijdens mijn vakantie stond er nog een aardig stukje in de krant. Naar aanleiding van de Tour etappe welke over een aantal kasseistroken van Parijs-Roubaix ging.
Leuk interview en Peter Schilthuizen is zelf natuurlijk ook een enorm enthousiaste wielerliefhebber.

De Parijs-Roubaix blog waar in het artikel over gesproken wordt staat even in de koelkast omdat alle bezoeken aan "De Hel" tot nu toe zijn getorpedeerd door blessures. Ik heb die bezoeken (en fietsen) aan "De Hel" echt nodig om inspiratie op te doen.

Misschien............misschien volgende week de finale rijden want een jaar zonder kasseien van Parijs-Roubaix is een verloren jaar.

De wielen staan nog klaar..............

Lauw warme spaghetti salade

Op Facebook had ik een een fotootje geplaatst van dit zomers bordje eten. Je kent die foto's wel. Wat eten we vanavond? Nu is het meeste wat je langs ziet komen niet de moeite waard en foto's van bakjes kapsalon zit ik al helemaal niet op de wachten. JAK!
Gister was ik bij de fysio en die wist niet eens wat kapsalon was! Of ze het veinsde of niet je hebt dan wel pluspunt. Niet dat ik daar wat aan had want ik kreeg bal-oefeningen mee om de blessures verder naar de achtergrond te drukken.
Ieder die mij wel eens met een bal bezig heeft gezien weet dat het dan lachen is geblazen. Dat ik niet in het profpeloton terecht ben gekomen is toch min of meer wel een eigen keuze. Dat ik geen profvoetballer geworden ben is toch vooral op advies van anderen. Ik heb het balgevoel van een reuze panda op een met groene zeep ingesmeerde vloer die net een fles goedkope Thaise whisky naar binnen heeft gelepeld.

Gelukkig is er met mijn oog-hand coördinatie in de keuken niks mis, maar deze week vond ik het te warm om echt lang in de keuken te staan. Even makkelijk en ook prima te maken op de camping.

Dit recept is simpel, snel en smakelijk

Nodig per persoon
Spaghetti 70-80 gram voor lunch, 90-100 avondmaal
1/2 blikje Tonijn (op water)
1/2 kleine rode ui in ringen
1/2 gekookt ei (een heel mag ook)
1 goed rijpe tomaat in blokjes
el kappertjes
plukje fijn gesneden peterselie
el pitje (zonnebloem, pijnboom)
olijfolie
partje citroen
gemalen peper
gemalen zwart zout

Kook de spaghetti volgens de verpakking. Intussen kan je de tomaten en uien snijden. Als de spaghetti gaar (kook ze niet tot pap!) is goed uit laten lekken en op mooie diepe borden een porti aanbrengen.
Bovenop de tomaten, dan de uiringen, tonijn, kappertjes, peterselie en de pitten. Besprenkel met olijfolie en garneer met partje citroen en het ei. Beetje gemalen peper en zwart zout en en genieten maar.

Talloze varianten zijn natuurlijk te maken maar goede rijpe tomaat, tonijn, rode ui, kappertjes en peterselie zijn echt een bizar goede combi. Spaghetti blijft daarbij een heerlijke neutrale basis.
Als je echt niet van tomaat houdt kan je deze vervangen door een potje sperziebonen.

Als je de pasta weglaat en serveert met een sneetje geroosterd chiabatta heb je een uitstekend voorgerecht.

Welke combi je ook gaat kiezen: smakelijk!

vrijdag 1 augustus 2014

Ricco op Ventoux

Gister kwam het bericht binnen dat Riccardo Ricco zwaar is gevallen in de afdaling van de Mont Ventoux. Hij is samen met een maat bezig wat records te verzamelen.
Het zwarte gat waar zo'n gast in terecht komt is vast vele male groter dan wanneer je op reguliere wijze een punt achter je carrière zet.
Los wat de records waard zijn moeten ze vooral doen wat ze leuk vinden en de Ventoux opfietsen is nu eenmaal leuk.
Overigens half fietsend Nederland kijkt al niet meer om zich heen, maar alleen nog naar de Strava statistieken!

Natuurlijk is het fout wat Ricco heeft gedaan en wat hij daarna nog heeft uitgespookt is ook nog eens oliedom.
Maar iemand z'n gedrag afkeuren omdat het niet binnen de sport past (valt ook nog te bezien want EPO gebruik was de norm) is toch van een heel andere orde dan staan te applaudisseren als hij een zware crash maakt.
Op diverse sociale media waren mensen gewoon enthousiast dat hij zo zwaar gevallen is.
Gewoon een juich stemming!

Ik walg gewoon van die reacties. Hij heeft z'n straf als dopingzondaar gekregen. PUNT! Als hij het leuk vindt om te fietsen? PRIMA! Misschien is hij te hard omlaag gereden, maar ga daar eens een dag staan. Tientallen gewone wielertoeristen gaan daar misschien wel over de limiet.

Sommige vinden het terecht dat hij is gevallen omdat hij doping heeft gebruikt. Anderen: Prima zo'n crash dan houdt hij zijn grote mond!
Sommige vinden het zelfs terecht omdat Bram Tankink hem een klootzak vindt. Los van het feit dat het niet erg sterk is je achter Tankink te verbergen, is het gewoon erg al iemand een zware crash maakt. Punt!

Triest, triest, triest.............

Toch ben ik wel benieuwd waar zijn tijd (met welke middelen dan ook) terecht zou komen. Ik ben even zo vrij geweest mijn eigen beste tijd in onderstaand klassement te zetten. De top 6 is beslist EPO verdacht. Mijn tijd is zelfs door een aantal profs niet gehaald en misschien daarom ook wel verdacht. Toch echt schoon gereden en de enige drijfveer was een scheiding die nog wat in de weg zat.
Verder woog toen slechts 69 kilo en geloof me daar zit serieus een verschil in bovenkomen of omhoog vliegen.
Wel op een stalen fietsen en met 39x26.

Ik hoop oprecht dat Riccardo Ricco weer snel op de fiets kan en een plek gaat vinden in onderstaand grafiek.

Dat hij een dopingzondaar (Boogerd en Zoetemelk zijn dat ook) is? Dat hij een grote mond heeft?
Ik leef liever in een wereld met branies dan in een wereld met mensen die staan te klappen als iemand een lelijke crash maakt!

Kies maar!

1
Iban Mayo
55:51
2004
2
Tyler Hamilton
56:26
2004
3
Jonathan Vaughters
56:50
1999
4
Oscar Sevilla
56:54
2004
5
Juan Miguel Mercado
57:39
2004
6
Lance Armstrong
57:49
2004
..
Charly Gaul
1:02:09
1958
..
Gerard van Dongen
1:19:58
1988


woensdag 30 juli 2014

Gios Torino - Valchiusella

De vakantie naar Corsica sloot ik af met een "weekendje Gios Torino". Eerst een bezoek aan de showroom en s'avonds diner bij de familie Gios.

De showroom blijft toch een museum waar liefhebbers van de jaren 1970-1990 hun vingers staan af te likken.


Maar er is zelfs nog ouder spul in de originele oranje kleur!


In juni had ik een mini Parijs-Roubaix voor Marco en z'n vrienden georganiseerd. De kassei die Marco van mij gekregen heeft staat fier tussen de andere prijzen.


Dit blijft toch mijn favorieten klassieke fiets. Niet alleen het verhaal maar de klassieke Super Record groep, de kleur blauw, chrome vork..........zo moet voor mij een fiets zijn.


Aldo is nog steeds actief maar geeft de bedrijfsvoering meer en meer over naar zoon Marco. De reuze herder is Picasso en een enorm lollig beest.


Diner met de mensen van Gios is altijd prima en mooie oude verhalen over koers van vroeger maar ook nieuw plannen. Volgend jaar zeker weer een mini Parijs-Roubaix maar eerst een rondje Valchiusella.

Marco had vriend Stefano meegenomen die ik zelf ook ken van L'Eroica en Gios 65 anni rando.

Valchiusella is een dal dat loopt even ten noorden van Turijn richting de Zwitserse grens. Enorm populair bij wandelaars.
Een deel van het dal is een doodlopende weg. Daarom nauwelijks autoverkeer en veel fietsers vinden het minder interessant als ze geen rondje kunnen rijden.

De route naar het dal ging over heilige grond.


Om de vallei te bereiken moest wel even een paar kilometer flink geklommen worden.


Maar dat was wel dik de moeite waard.


In Italie een legendarisch moment maar wie "spelen" ze hier eigenlijk na?


Laatste nijdige stukje na de ristoro. Op een gegeven moment houdt de weg om maar wie liefhebber is van de MTB kan hier z'n hart ophalen.


Het dal kenmerkt zich door dit soort bruggetjes. Prachtig gezicht en passen perfect in deze omgeving.


Na de afdaling een lusje naar Ivrea. Mooie stad! Aflsuiten met koffie. Echte koffie dus. Dat kunnen ze toch echt nergens zo als in Italie. IJsje erbij en daar zijn Italianen natuurlijk kampioen in.


Laatste 10 kilometer vlak met nog 1 klein pukkeltje. Heerlijk gefietst door werkelijk een schitterende omgeving. Ik ken de Alpen toch redelijk goed. Veel bergwandelen/klimmen, fietsen en skieen. Beslist de moeite en het is niet massaal overlopen.
Als je dan op zo'n manier kan terugkomen van een hele rij blessures. Ja dan voelt het zo:


Aldo, Marco, Roberta e Stefano mille, mille grazie!

Fotoalbum Gios Torino - Valchiusella