vrijdag 1 augustus 2014

Ricco op Ventoux

Gister kwam het bericht binnen dat Riccardo Ricco zwaar is gevallen in de afdaling van de Mont Ventoux. Hij is samen met een maat bezig wat records te verzamelen.
Het zwarte gat waar zo'n gast in terecht komt is vast vele male groter dan wanneer je op reguliere wijze een punt achter je carrière zet.
Los wat de records waard zijn moeten ze vooral doen wat ze leuk vinden en de Ventoux opfietsen is nu eenmaal leuk.
Overigens half fietsend Nederland kijkt al niet meer om zich heen, maar alleen nog naar de Strava statistieken!

Natuurlijk is het fout wat Ricco heeft gedaan en wat hij daarna nog heeft uitgespookt is ook nog eens oliedom.
Maar iemand z'n gedrag afkeuren omdat het niet binnen de sport past (valt ook nog te bezien want EPO gebruik was de norm) is toch van een heel andere orde dan staan te applaudisseren als hij een zware crash maakt.
Op diverse sociale media waren mensen gewoon enthousiast dat hij zo zwaar gevallen is.
Gewoon een juich stemming!

Ik walg gewoon van die reacties. Hij heeft z'n straf als dopingzondaar gekregen. PUNT! Als hij het leuk vindt om te fietsen? PRIMA! Misschien is hij te hard omlaag gereden, maar ga daar eens een dag staan. Tientallen gewone wielertoeristen gaan daar misschien wel over de limiet.

Sommige vinden het terecht dat hij is gevallen omdat hij doping heeft gebruikt. Anderen: Prima zo'n crash dan houdt hij zijn grote mond!
Sommige vinden het zelfs terecht omdat Bram Tankink hem een klootzak vindt. Los van het feit dat het niet erg sterk is je achter Tankink te verbergen, is het gewoon erg al iemand een zware crash maakt. Punt!

Triest, triest, triest.............

Toch ben ik wel benieuwd waar zijn tijd (met welke middelen dan ook) terecht zou komen. Ik ben even zo vrij geweest mijn eigen beste tijd in onderstaand klassement te zetten. De top 6 is beslist EPO verdacht. Mijn tijd is zelfs door een aantal profs niet gehaald en misschien daarom ook wel verdacht. Toch echt schoon gereden en de enige drijfveer was een scheiding die nog wat in de weg zat.
Verder woog toen slechts 69 kilo en geloof me daar zit serieus een verschil in bovenkomen of omhoog vliegen.
Wel op een stalen fietsen en met 39x26.

Ik hoop oprecht dat Riccardo Ricco weer snel op de fiets kan en een plek gaat vinden in onderstaand grafiek.

Dat hij een dopingzondaar (Boogerd en Zoetemelk zijn dat ook) is? Dat hij een grote mond heeft?
Ik leef liever in een wereld met branies dan in een wereld met mensen die staan te klappen als iemand een lelijke crash maakt!

Kies maar!

1
Iban Mayo
55:51
2004
2
Tyler Hamilton
56:26
2004
3
Jonathan Vaughters
56:50
1999
4
Oscar Sevilla
56:54
2004
5
Juan Miguel Mercado
57:39
2004
6
Lance Armstrong
57:49
2004
..
Charly Gaul
1:02:09
1958
..
Gerard van Dongen
1:19:58
1988


woensdag 30 juli 2014

Gios Torino - Valchiusella

De vakantie naar Corsica sloot ik af met een "weekendje Gios Torino". Eerst een bezoek aan de showroom en s'avonds diner bij de familie Gios.

De showroom blijft toch een museum waar liefhebbers van de jaren 1970-1990 hun vingers staan af te likken.


Maar er is zelfs nog ouder spul in de originele oranje kleur!


In juni had ik een mini Parijs-Roubaix voor Marco en z'n vrienden georganiseerd. De kassei die Marco van mij gekregen heeft staat fier tussen de andere prijzen.


Dit blijft toch mijn favorieten klassieke fiets. Niet alleen het verhaal maar de klassieke Super Record groep, de kleur blauw, chrome vork..........zo moet voor mij een fiets zijn.


Aldo is nog steeds actief maar geeft de bedrijfsvoering meer en meer over naar zoon Marco. De reuze herder is Picasso en een enorm lollig beest.


Diner met de mensen van Gios is altijd prima en mooie oude verhalen over koers van vroeger maar ook nieuw plannen. Volgend jaar zeker weer een mini Parijs-Roubaix maar eerst een rondje Valchiusella.

Marco had vriend Stefano meegenomen die ik zelf ook ken van L'Eroica en Gios 65 anni rando.

Valchiusella is een dal dat loopt even ten noorden van Turijn richting de Zwitserse grens. Enorm populair bij wandelaars.
Een deel van het dal is een doodlopende weg. Daarom nauwelijks autoverkeer en veel fietsers vinden het minder interessant als ze geen rondje kunnen rijden.

De route naar het dal ging over heilige grond.


Om de vallei te bereiken moest wel even een paar kilometer flink geklommen worden.


Maar dat was wel dik de moeite waard.


In Italie een legendarisch moment maar wie "spelen" ze hier eigenlijk na?


Laatste nijdige stukje na de ristoro. Op een gegeven moment houdt de weg om maar wie liefhebber is van de MTB kan hier z'n hart ophalen.


Het dal kenmerkt zich door dit soort bruggetjes. Prachtig gezicht en passen perfect in deze omgeving.


Na de afdaling een lusje naar Ivrea. Mooie stad! Aflsuiten met koffie. Echte koffie dus. Dat kunnen ze toch echt nergens zo als in Italie. IJsje erbij en daar zijn Italianen natuurlijk kampioen in.


Laatste 10 kilometer vlak met nog 1 klein pukkeltje. Heerlijk gefietst door werkelijk een schitterende omgeving. Ik ken de Alpen toch redelijk goed. Veel bergwandelen/klimmen, fietsen en skieen. Beslist de moeite en het is niet massaal overlopen.
Als je dan op zo'n manier kan terugkomen van een hele rij blessures. Ja dan voelt het zo:


Aldo, Marco, Roberta e Stefano mille, mille grazie!

Fotoalbum Gios Torino - Valchiusella

zondag 27 juli 2014

Bergeries de Grotelle - Corsica

In de Tour de France waren ze toe aan een rustdag, maar ik ging nog een BIGje doen. De keuze was gevallen op deze op 1375 meter hoogte liggende kaasboerderij. Een doodlopende weg door een dal omhoog en wezenloos populair bij bergwandelaars.
Op mooie dagen wordt je met de auto op een bepaald moment tegengehouden omdat "het vol is".
De klim start in Corte en in totaal moet je 966 meter je kilo's omhoog torsen. 16 kilometers lang is de klim en hoe dichter bij de top hoe lastiger het wordt.

Het was een prachtige dag en al erg snel zeer warm maar de klim vind grotendeels plaats onder de bomen. Je rijdt even boven een riviertje over een soms bizar smalle weg. Vooral als je je realiseert dat hier auto's omhoog EN omlaag moeten.
De eerste twee kilometer krijg je cadeau, maar daarna begint het geduvel eigenlijk al. De stijgingen zijn zeer onregelmatig en ik kwam nauwelijks in een lekker ritme. De route is echter adembenemend mooi en op een paar plaatsen zijn de percentage dat ook. Adembenemend dus...........

Voor m'n vrouw die de auto reed was het een hele klus om onderweg en plek te vinden om de auto te parkeren dus weinig foto's van onderweg. Al vrij snel zat ik op het noodijzer wat je nauwelijks zo mag noemen gezien de configuratie (42x26) waarmee ik op pad was.
Maar zolang de percentages zo onder de 10 en 11 bleven harkte ik me wel omhoog. Op de plaatsen waar beekjes werden gekruist was het wat vlakker en heerlijke momenten om even de spanning van de benen te halen.
Het waren echter vooral m'n voeten die op oorlog kwamen te staan met deze beklimming. Ik heb doorgaans makkelijke voeten alleen de afgelopen vier maanden hadden ze niet zoveel gedaan en ze waren blijkbaar iets teveel gewend aan het luie leven.
Bij het aanzien van een stuk van ruim 14% was het ook "BASTA". Nu vind ik 14% ook iets wat meer bij het avondeten past en of het dan rood of wit is ga ik niet eens moeilijk over doen.
Even de schoentjes uit en voeten, benen, armen en gezicht in een beekje laven............

De bidon gevuld en een dosis moed en hopen dat de blessures het op het komende steile stuk zouden houden.
Met nog een paar kilometer te gaan moedigt een Frans jongetje me aan vanaf de achterbank van een auto. De glimlach die me dat opleverde zorgde voor wat extra power en drie, vier, vijf minuten later fiets ik een "parkeerplaats" op.
M'n vrouw had daar de auto moeten "parkeren".
Ik riep haar toe dat het toch nog een paar honderd meter was en ik toch het col bord even aan wilde tikken.
Na een paar honderd meter kon ik zelf ook niet meer door. Een lawine had een brug en een stuk weg weggevaagd en zelfs een MTB was geen oplossing geweest. Terug naar de auto en daar trailrunners aangedaan om toch het col bord aan te tikken. Hiervoor moest er wel door de rivierbedding worden geklommen en het colaatje bij de berghut smaakte dan ook extra goed.

Een prachtige klim in een werkelijk schitterend gebied, maar wie hier omhoog wil fietsen moet dit echt zo vroeg mogelijk doen. Zeker als reisgenoten met de auto meerijden.

Afdalen met de auto was zelf ook wel een beetje eng als je tegenliggers tegenkwam. Het is er echt op veel plaatsen heel smal!

Na de afdaling in Corte wat rondgelopen en daar een lunch met specialiteiten van het eiland. Daar brand je je vingers niet aan. 15 Euro inclusief een glaasje witte wijn. Klein feestje zou ik zeggen.

Geen Tour dus extra lang op het strand nagenieten en de beentjes vonden dat geen enkel probleem.

Col de Lava - Corsica

Als tweede BIG op Corsica stond de Col de Lava op het programma. Zoals ik al eerder schreef heb ik geen enkele behoefte om aan compleetheidswaanzin te doen en gebruik de BIG's ter inspiratie.
Het uitzicht en landschap boven bij deze col zou uniek moeten zijn en daarom had ik deze uitgekozen.
De Col de Lava ligt halverwege de D81 tussen Cargese en Porto. Dit ligt aan de westkant van het eiland en de beklimming zou ik uitvoeren tijdens een autotoer naar de westkust van het eiland.
De noordkant van de col staat bekend om de Calanche.
Zeer grillige steile rotsen die doorlopen tot in zee en door menig schilder, dichter en schrijver bewierookt.

Deze rotspartij behoort tot de mooiste stukjes van Corsica en trekt dan ook veel publiek aan. Bovenop de col is een dorp met veel souvenirwinkels en eetgelegenheden. Omwille van de te verwachte drukte besloot ik de col van de zuidkant op te rijden en het liefst zo vroeg mogelijk.

De autorit van Chisonaccia naar Cargese werd gebruikt als lekker toertje. Een doorkruising van het eiland is niet iets wat een haast klusje is. Maar niet erg want we wilde ook wat zien en op een aantal plaatsen gestopt voor een fotootje.

Wil je tempo maken met verplaatsen dan is de N193 wel een prima weg. Het laatste stukje autorit naar Cargese was echt prachtig. Je rijdt dan langs de Golf de Sagone. Fabeltastisch zou ik haast zeggen.

In Cargese stapte ik op de fiets en mijn vrouw nam de rol van ploegleider op zich. De col is net geen 500 meter hoog en je hebt 14 kilometer de tijd om daar te komen. Staar je niet blind op het relaxe gemiddelde want tot drie keer daal je een stukje af waarvan een keer zelfs een aardig stuk.
De beklimming aan deze kant is helemaal open en de zon en de wind werden meer mijn tegenstander dan de zwaartekracht. Op een paar stukjes na is het een col voor de jongens die lekker kunnen doortrappen.
Het was alleen snoei verziekend heet en een Fransman die ik inhaalde had het maar over de chauffeur, maar een verbaasde blik zorgde voor een betere uitleg: chauffage!

Ja warm was het. Ik was lekker op weg maar er zijn altijd weer andere die nog harder kunnen. Een Corsicaan die me voorbij kwam trok gelijk z'n remmen dicht...............WATER!!!!!!!!
Het is opvallend op hoeveel plaatsen je water kan tappen wat niet wegneemt dat een goed gevulde bidon een voorwaarde is om hier op pad te gaan.
Nadat hij was bijgetankt liet hij me alsnog definitief achter zich.

Na 10 kilometer passeer je de Col San Martino. Deze is met 433 meter net wat lager dan het einddoel en na een kleine afdaling begint het laatste stuk. Vrij vlot kwam ik toch boven en dit soort cols kan - zeker als ik weer een beetje getraind ben - er wel acht van op een dag rijden.
Heel even de 26 nodig gehad en grote delen gewoon op de 42x20. Ik heb zo'n heel vreemd mechanisme dat ik tot 4,23747% knalhard omhoog kan rijden maar wordt het 4,23748% heb ik bij wijze van spreken aan een triple nog niet genoeg.
In het dropje Piana was het koffietijd en dus een gekkenhuis. De Calanche trok echt veel publiek. Foto's boven op een col heb ik er al een paar van dus ik gaf de ploegleider "opdracht" door te rijden naar het mooie stuk en daar te stoppen.
Bizar wat een drukte en mensen stoppen daar gewoon midden op de weg om een foto te maken. Bij het aanschouwen begrijp je wel waarom.

Een mens kan niet alles doen in z'n leven maar dit is een plekje waar ik wel blij ben dat ik er geweest ben. Was helaas een beetje heiig dus de foto's geven een wat mager beeld.
Daarna afdalen naar de Golf van Porto en een paar kilometer voor de stad de remmen dichtgetrokken.

Op een rustige parkeerplaats mezelf even opgefrist. Ik neem dan een paar flessen water, washandje en deo en schone kleren mee. In Porto was het erg lastig om de auto te parkeren maar is wel de moeite waard. Mooie baai, stadje uiteraard toeristisch en fantastische lunch.

Lekker uitgebreid lunchen met m'n lief vind ik echt een heerlijke bezigheid. Ook een leuke manier om van de dag twee dagen te maken.

De terugreis naar de camping ging over de Col de Vergio. Ook een BIG maar zoals al eerder genoemd ben ik niet zo van "alles moet". Lekker samen een autotoer gemaakt door het hart van Corsica.

Helaas wat bewolkt maar wat is dit een prachtig eiland zeg...............

Meer foto's van fietsen op Corsica

zaterdag 26 juli 2014

Col de Verde - Corsica

Als eerste BIG stond de Col de Verde op het programma. De col ligt halverwege de D69 tussen Ghisoni en Cozzano. Het is een dicht bebost gebied met veel beekjes en enorm populair bij wandelaars.
Zelf koos ik voor de beklimming vanuit Ghisoni. Daar eerst een bakje koffie en eigenlijk schrok ik me gelijk de tandjes.
Dit is steil was m'n eerste gedachten. Het klopt ook niet met het profiel. Gelukkig werd het na 100 meter minder steil. De grafiek begon duidelijk pas bij de gemeentegrens.
Daar stond de bemoedigde aanwijzing dat de pas open was en ik kon er aan beginnen.

De klim is 17 kilometer en totaal moet er 652 meter worden overbrugt. In feite meer want je zakt een paar keer een aantal meters. De steilste stukken zijn iets boven de 12% en je komt uit op een hoogte van 1289. Statistieken boeien me nooit zo en rij ook zonder computer. De col had ik vooral op z'n reputatie van landschap uitgekozen en ik zou niet worden teleurgesteld.

De eerste anderhalve kilometer zijn van het type Brienenoordbrug en als echte Rotterdammert trapte ik die lekker weg. Misschien ging ik zelfs wel iets te enthousiast, maar je moet eens weten hoe blij ik was (ben) dat ik weer op de fiets zat (zit).
Door m'n enthousiaste getrap kwam ik niet gelijk in de problemen want er kwamen een kleine drie nagenoeg vlakke kilometers. Genoeg tijd om van de prachtige omgeving te genieten. Iedere bomen-fetisjist moet hier echt een keer gaan kijken. Diversiteit is enorm en super dikke bomen en enorm hoge bomen. De hoogste spar van Corisca staat hier ook ergens boven op een paar minuten wandelen van de pas.

Je fietst de hele tijd boven een riviertje en door de rust vormen je zoemende bandjes en de kabbelde beek een symfonie, die zelfs de grootste componisten niet hebben kunnen bedenken.
Ik laveerde op de maat van de "muziek" tussen een paar koeien door en even ontstond het beeld dat het een makkie ging worden. Tot kilometer 5 toen het toch even nijdig omhoog ging. Ik wist dat de laatste acht kilometer een stuk serieuzer zouden worden maar zat nu al op de 42x23................

Daarna kreeg ik drie kilometer de tijd om bij te komen en de symfonie keerde terug. Ik was vrij vroeg op de fiets gestapt en de temperatuur was nog heel goed hanteerbaar. Toch merkte ik op de stukken waar geen schaduw was dat de zon al goed z'n best stond te doen. Veel zorgen maakte ik niet want ik wist dat het tot boven nagenoeg geheel schaduw zou zijn.
Het werd langzaam steiler en onregelmatiger en de 26 moest er aan geloven. Ik had de ketting iets ingekort om de spanning te verhogen en hoopte dat de 26 het dan tot eind Corsica vol zou houden.

Hoewel voor echte klimmers niet echt steil werd het nu voor mij toch werken. De conditie was toch wel verder weg dan ik had gehoopt en ook kilo's stonden niet in het standje meewerken.
Ik weet van mezelf als ik een paar dagen zo in de bergen fiets het snel de betere kant opgaat en hield ik mezelf voor dat dit gewoon de eerste stap in "de weg terug" zou zijn.
Het werd echter wel een stukje zwoegen voor gevorderde. M'n ogen prikte van het zweet maar ook wel een beetje van geluk. De eerste weken na m'n valpartij zag ik het echt even helemaal niet meer zitten. Tijdens de klim voelde ik dat het sleutelbeen het prima hield maar de rest van de blessures was ik toch op het randje aan het testen.

De volgende dag een gewoon rondje bedacht ik en trok m'n fiets over de G.P.M.

Naast m'n vrouw werd ik door een enorm lieve hond welkom geheten en hij liep mee naar het col bord voor "de foto". Toen ik ging zitten en een slok van m'm bidon nam bedelde hij om wat water. Ach..........je komt niet zomaar aan zo'n nickname en ik zou zo wel wat uit de koelbox pakken. Heerlijk moment na een heerlijke beklimming en misschien wel m'n meest waardevolle ooit.

vrijdag 25 juli 2014

Biggen op Corsica

De zomervakantie ging dit jaar grotendeels naar Corsica. Niet als fietsvakantie maar de fiets was wel mee. Niet de meest ideale fiets want begin van de vakantie had ik deelgenomen aan de K2 in Udine. Deze retro rit schrijft nu eenmaal voor om op een vintage fiets te komen. Meer fietsen meenemen was lastig want ik wilde liever geen rekken en koffers op en aan de auto.

Op Corsica wel iedere dag gefietst. Veel van die rondjes zijn niemendalletjes en waren een heerlijke opstap om mijn blessures achter me te laten.

Al een aantal jaren neem ik deel aan het BIG brevet. Dit brevet promoot en stimuleert het rijden van bijzondere beklimmingen. Een 1000 tal beklimmingen kan je verzamelen. 950 in Europa staan vast en in de rest van de wereld heb je een vrije keuze.
Al duizenden fietsers nemen deel aan dit brevet en een paar rijders hebben inmiddels de 1000 beklimmingen op hun naam staan. Zelf heb ik het niet zo op compleetheidswaanzin. Ik snap verzamelaars ook nooit zo goed. Zeker niet als het om complete series gaat.
Zelf gebruik ik het BIG brevet vooral als stimulans en als inspiratie. De beklimmingen voor dit brevet zijn immers met zorg uitgezocht en hebben doorgaans een historie op het gebied van wielersport of bevinden zich in een prachtige natuur.

Op Corsica zijn er 10 beklimmingen die meetellen en ik heb er tijdens mijn verblijf drie voltooid. Een vierde heb ik omwille van de blessures af moeten breken. Eerste keer dat ik een klim heb afgebroken, maar de instructie van de chirurg twee dagen voor vertrek was helder. Pijn van het afzien mag maar pijn van de blessures mocht ik niet negeren.

De drie BIG's die ik wel beklommen heb zijn dik de moeite om een verslagje van te maken en zal ik dit weekend plaatsen.


Foto: Op en langs de bergwegen op Corsica barst het van de biggen, koeien en geiten. Pas op met afdalen want om ieder hoek kan je ze tegenkomen!

100 jaar Maserati in Casa Ferrari

Vroeger waren Ferrari en Maserati water en vuur. Concurrenten waren het van elkaar. We hebben het over de periode dat nagenoeg iedere autofabrikant wel in enige vorm van autosport deelnam.
Deelname was van groot belang omwille van uitstraling maar de racerij zorgde ook voor veel productinnovatie.

Ferrari en Maserati vormen beide inmiddels een onderdeel van het FIAT concern en zodoende staat samenwerking niet meer in de weg.
Tijdens mijn bezoek aan de Ferrari fabriek een aantal jaar geleden heb ik ook mogen zien dat de aluminium blokken voor de motoren van Maserati bij de Ferrari gieterij worden gemaakt net zoals de carrosserieen daar worden gespoten.

Maserati bestaat 100 jaar en in het nieuwe Ferrari museum in het centrum van Modena was een prachtige expositie opgesteld.
Het Ferrari museum in Maranello (zie Galleria Ferrari) had ik al een paar keer bezocht maar dit nieuwe (3 jaar?) museum was ik nog niet binnen geweest. Net als het museum in Maranello dik de moeite waard.

















Meer foto's zien? Album 100 anni Maserati in Casa Ferrari

donderdag 24 juli 2014

Kappa Due Udine 2014 (K2)

De K2 CicloStorica is een retrotocht die deel uitmaakt van de serie Giro d’Italia d’Epoca.
Ruim een dozijn evenementen zijn middels een kalender en klassement aan elkaar geknoopt.
Voor mij als buitenlander echter niet belangrijk, want het is niet reëel dat ik binnen één enkel seizoen aan een groot aantal van dergelijke evenementen deel kan nemen.

Toch gebruik ik sinds vorig jaar de kalender van Giro d’Italia d’Epoca voor het maken van nieuwe plannen.
Ik ben al jaren een liefhebber van retro ritten maar een evenement als L’Eroica waar ik vijf jaar trouwe deelnemer was is me gaan tegenstaan.
Te commercieel, te groot. L’Eroica was wat mij betreft de ziel van het retro fietsen, maar is een paar stappen (Japan, UK, Bianchi) te ver gegaan.
Na L’Eroica 2012 bij een diner met een aantal Italiaanse vrienden was ik ook heel stellig: “laatste keer”
Ieder wuifde het weg. Ik vond het toch zo gaaf? JA, maar sommige relaties zijn voor het leven en andere moet je gewoon op tijd beëindigen.

Foto: Op de dag voor de toertocht was er een tijdrit in het centrum van Udine. Omwille van de blessures deze even aan me voorbij laten gaan.

Voor mij zijn retrotochten de ultieme manier om aan de dagelijkse gejaagdheid te ontsnappen en ben vooral op zoek gegaan naar kleinere evenementen. Ook leuk als deze in andere delen van Italië zijn om op die manier meer van dit prachtige land te ontdekken.
Vorig jaar een fantastische trip gemaakt naar La Mitica:
Geweldig evenement op en rond de geboortegrond van Coppi en je loopt dan bijna in de valkuil weer te gaan. Toch wil ik de kalender van Giro d’Italia d’Epoca gebruiken om zo’n groot mogelijke diversiteit aan gebieden en tochten te ontdekken.

Foto: Udine is beslist een bezoek waard als je daar ergens in de buurt bent.

Italië is niet naast de deur dus kritisch kijken hoe je zoiets in je agenda past. Een aantal tochten waren in de vakantieperiode en zodoende mooi te combineren met een vakantie naar Corsica.

Na wat geschuif viel de keuze op de Kappa Due (K2) in Udine.

Foto: Inschrijven kon op zaterdagmiddag en op zondagochtend voor de start.

Er is slechts één afstand: 75 kilometer. Dit is inclusief de geneutraliseerde start die je naar het centrum voert waar de officiële start wordt gegeven.
De tocht wordt in groepsverband gereden met een rij klassieke auto’s voor en achter het peloton.
Op een aantal beklimmingen valt het natuurlijk fors uit elkaar en dan wordt er boven op elkaar gewacht.

Zelf had ik vooraf ingeschreven en al leuk contact met de organisatie. Buiten een Oostenrijker en Sloveen (beide grenzen op een demarrage van Udine) was het voor de organisatie wel bijzonder dat iemand uit Nederland mee kwam fietsen.

Hoewel ze nuchter genoeg waren dat ik dit combineerde met een vakantie en toch “in de buurt was” liepen ze toch te pronken met hun internationaal deelnemersveld.

Foto: Start in het prachtige oude centrum van Udine

150 man ging uiteindelijk onder een tropisch zonnetje van start. Direct vanaf de start was het zeer warm en dan is een wollen trui met een onder shirt echt genoeg. Basta!
Via het noorden verlieten we Udine. Op die plaats (vlak voor het hotel) heeft m’n vrouw nog wat foto’s staan maken, maar haasten zich daarna naar het winkelcentrum aan de andere kant van de straat. Ieder z’n hobby en prijs me super gelukkig m’n hobby te beoefenen zoals ik doe.

Foto: Een van m'n favoriete foto's: niks moet alles mag.

De eerste kilometers waren vlak, maar daarna ontwikkelde het profiel van de tocht zich toch als een echte zaagtand. Het landschap werd groener, landerijen (ze verbouwen er van alles) en hier er daar wat bossen werden afgewisseld door bijna middeleeuwse dorpen.
Kenmerkend voor dit gebied zijn de vele kastelen en maar liefst een negental van deze riddervilla’s werden aangedaan.
Het is een omgeving die mij persoonlijk qua fietsen enorm aanspreekt. Stukje vals plat, korte nijdige helling, rustige wegen en heerlijk vergezichten. Meer heeft een fietser niet nodig.

Ok, ok een bevoorrading natuurlijk. Een normaal getrainde fietser kan voor een dergelijk rit probleemloos voldoende proviand in z’n shirt meenemen, maar dat is niet de geest waarbinnen dit soort evenementen worden gereden.

Foto: Voor ieder genoeg en alles van uitmuntende kwaliteit.

Maar liefst tweemaal werd er gestopt bij de ristoro. Een prachtige oude boerenhoeve waar we werden overladen met lekkers.
Water, sportdrank, taartjes, kaas, worst, fruit, chocolade, noten en voor de sterke jongens en meisjes was er al een wijntje of biertje.
Met m’n blessures nam ik even geen enkel risico en water kan – zeker nu het dik 30 graden was – heerlijk smaken.

Bij de start van de tocht was Silvano Contini naar voren geroepen en na een interview met de oud kampioen mocht ik ook naar voren komen.
Organisator Andrea Baldan kondigde aan dat het niet zo vanzelfsprekend is dat er een Nederlander aan de start staat, maar dat het extra bijzonder was dat ik ondanks de tegenslag toch naar Udine was gekomen.
Ik kreeg de microfoon en of ik even aan de 150 deelnemers en kleine 100 overige aanwezige in het Italiaans wilde vertellen wat me was overkomen.
Een beetje was ik hier wel op voorbereid.
Sleutelbeen is clavicola. Handig als je ook eens in z’n situatie terecht komt. Ik kreeg een bemoedigde klop op de schouder van Contini en we konden er aan beginnen.

Foto: Samen met Silvano Contini mooie oude wielerverhalen ophalen.

Na een aantal kilometers kwam ik naast Contini te rijden en hij maakt een compliment over mijn fiets. M’n Gios Torino Super Record is inderdaad een plaatje. Afgelopen winter bij Gios in Volpiano opnieuw laten spuiten en me helemaal scheel gepoetst op de onderdelen.

Lekker trappend keek ik naar zijn Bianchi en kon het niet laten te memoreren dat in Luik-Bastenaken-Luik van 1982 de Bianchi toch beter was dan de Gios Torino.

Silvano trok z’n tanden bloot en een kilometer verder zat de grijns nog op z’n gezicht. Heerlijke momenten zijn dit.......

Foto: Even op de trappers ook voor oud kampioenen. Met nummer 1 Silvano Contini won in 1982 op indrukwekkende wijze een koude en natte Luik-Bastenaken-Luik.

Niet alleen Silvano kwam zich bij me melden en ik moest alle zeilen bij zetten om die paar honderd Italiaanse woordjes die ik ken een beetje creatief te blijven combineren.
De meeste deelnemers kwamen uit Udine en omgeving, maar een aantal gepassioneerde retro rijders hadden toch ook een serieuze reis gemaakt.

Op de gewone hellingen had ik geen enkele last van m’n enorme conditieachterstand. Op een wat langere steile helling was het toch een keertje teveel.

Foto: Klim naar een van de vele kastelen die werden aangedaan

Op de Gios had ik als lichtste wapen 42x26 maar deze pion had voor de vakantie vervangen moeten worden. Omdat ik mijn hele rechterkant niet mocht belasten was dat er niet van gekomen.
Staan op de pedalen kon ook niet, want dan steunde ik teveel op m’n rechter arm.
Ketting bleef niet op de versleten 26 en ik was als de dood dat ik zou vallen.
Ik stapte af en zag achter me dat ik daar niet alleen in was. 50 meter gelopen en weer op de fiets en daarna gewoon lekker de rit afgemaakt.

Foto: In de auto van de koersdirekteur geeft Andrea Baldan het tempo aan. 

Schitterende rit en had van mij gerust 50 kilometer langer mogen zijn. Toch heeft het wel wat dat je in een groep fiets en dan moet de afstand toch wat laagdrempelig zijn.

Als je zo’n doodsmak hebt gemaakt zit je tussen de wielen in het begin toch wat minder op je gemak. Vrij snel pakte ik al de camera om onderweg foto’s te maken en over een aantal ben ik best te spreken.

Bij de finish stond m’n lief me op te wachten. Hier kregen we een leuke tas met souvenirs en de bon voor de pasta-party.

Tijdens de pasta party werden er ook wat prijzen uitgedeeld. Een serie prijzen voor authentieke fietsen. Hier moet je je fiets voor laten keuren. Hoewel mijn fiets gezien de vele reacties beslist goed gedaan zou hebben vind ik dat allemaal teveel werk en ik doe toch niet mee aan het klassement.
Bij de fietsen van voor de oorlog was het nog een harde strijd en twee museumstukken (waar dus gewoon 20 keer per jaar mee gereden wordt) vielen in de prijzen.

Foto: Geen extreem zware rit maar 150 fietsers schuiven toch verbazingwekkend veel pasta naar binnen.

Een tweede serie prijzen is er voor een aantal deelnemers die opvallen door buitengewoon enthousiasme. De organisatie is daar zeer creatief in. Dat merkte Ingmar en ik vorig jaar al bij La Mitica. Zij die veel moeite doen of extra enthousiast zijn vallen doorgaans in de prijzen.
Dus ik mocht naar voren komen om een enorme (een understatement) bokaal in ontvangst te nemen.
Wij koele Calvinistische Ollanders vinden dat overdreven. Strikt is het dat ook. Ik heb een huis vol met bekers, medailles, tegeltjes en lintjes en toch vond ik het leuk dat ik naar voren mocht komen.
Deze tocht staat voor mij toch een beetje symbool voor de narigheid achter me laten.
Onder stevig applaus mocht ik het “kleinood” van Contini in ontvangst nemen.
De bokaal die ik kreeg kan je niet omheen en zal permanent in m’n hobbykamer een baken zijn, dat er altijd weer een moment is dat het de goede kant opgaat.

Foto: Links Silvano Contini die beslist een smaakmaker van de dag is geweest. Rechts op de foto Andrea Baldan die met zijn collega's van K2 een uitmuntende job heeft geleverd.

K2 Udine heeft met deze tocht een heerlijk kleinschalig evenement wat over een schitterend parcours gaat. Uitstekende bevoorrading en pasta party en wil je je ook nog uitleven in een tijdrit kan dat ook nog.
Andrea Baldan en z’n staf heeft een voortreffelijke klus afgeleverd en ieder die zich in dit concept (retro tocht als groep rijden) kan vinden kan ik de Kappa Due dan ook van harte aanbevelen.

Fotoalbum Kappa Due Udine 2014 (K2)