Crossfietsje

Afgelopen weekend is in het Belgische Koksijde het WK veldrijden gehouden. Of zoals je wilt cyclocrossen.
Eigenlijk is het al jaren het Open Vlaams Kampioenschap met in het voorprogramma een paar koersjes om de Ollanders tevreden te houden.
Laat ik even duidelijk zijn. Cyclocross vind ik DE PERFECTE TV SPORT.
Een uur power, uithouding, explosie, techniek, spektakel, stuurkunst, tactiek en naast een super conditie moet je vooral ook slim en super gemotiveerd zijn.
De omstandigheden zijn soms erg lastig en wie nooit op een crossfiets door de blubber of het mulle zand is getrokken gaat het niet begrijpen.
Daarnaast kan een dergelijke parcours met een paar camera's perfect in beeld worden gebracht.

Alleen wat is het toch jammer dat deze sport totaal geen enkel internationaal aanzien heeft.
Op de Nederlandse TV kreeg tennis de voorrang in de live uitzendingen. Jammer maar in mijn ogen geheel terecht.
Tennissen is een van de grootste sporten en veldrijden een van de kleinste.
Dan kan je als land trots zijn dat je in het voorprogramma drie truien komt halen. Je kan als land trots zijn dat je de eerste zeven bij de Elite over de streep hebt.

Maar.........deze euforie gaat niet leiden tot een volwaardige sport met enig internationaal aanzien.

Hiermee doe ik niks af aan de prestaties van Mathieu van der Poel, Lars van der Haar, Marianne Vos en Niels Albert.
Deze toppers hebben maanden kei en keihard getraind om dit resultaat te behalen.
Bij Vos en Albert leek het een eenvoudig one-(wo)man show, maar geloof me dat ze het heel zwaar hadden.
Beide zijn beslist heel diep gegaan om de titel veilig te stellen.

Wat zou het daarom mooi zijn als veldrijden net als het wielrennen op de weg een mondialisering zou kennen.
In iedere categorie 7 nationaliteiten in de eerste 10! Vier truien naar vier verschillende landen!
Dat zou overigens voor de crossers van nu ook beter zijn. Meer internationaal aanzien is meer belangstelling van sponsors. Meer belangstelling is meer geld.

Extra jammer is dat je helemaal niemand in beweging ziet komen om er wat aan te doen. Dronken van geluk met drie truien en de eerste zeven plaatsen.

Slaap zacht!

Naast de wereldkampioenen ook nog even een dikke pluim voor Daphny van den Brand. Ik krijg altijd een beetje slappe knieën als ik Daphny zie.
Een erg leuke vrouw en ook nog topsporter. Dat blijft toch een mooie combi.
Prachtig wat ze ons wielerfans al die jaren heeft gegeven en ik wens haar een prachtig burgerbestaan met alles wat haar maar wenselijk is.

Op wat stuiptrekkingen na is de cross voor deze winter gedaan, maar ik ben ineens hebberig in een crossfiets.
Niet vanwege het WK overigens.
Vorige week fors gevallen en Gios kondigt deze week een nieuw Gios crossframe aan. Deze twee ging ik bij de koffie even zitten combineren.

Dan ga je zitten bedenken dat met zo'n crossfiets met dikke banden ik vast niet was gevallen.
Ken je dat? Dat je smoezen gaat zitten verzinnen waarom je iets moet hebben?
Ik ben verre van materialistisch want ik geef m'n poen liever uit aan vakanties dan aan dingen.
Maar een paar camera's een fietsen heb je toch nodig om die belevingen te ondergaan en te registeren.

Crossfietsje?

Nou niet alleen het hoofd en hart zeggen ja. Het zijn vooral m'n gekneusde ribben die het een erg goed idee vinden.
Vooral omdat de ribbetjes een verbeten oorlog voeren tegen een oprukkende verkoudheid met veel hoesten.
Inmiddels ben ik een ware kampioen in het onderdrukken van een hoestprikkel.
Kan ik zo een competitie in houden!
Roep maar waar ik aan de start moet komen? Besprenkel me maar met bacteriën want ik zal als geen ander de hoestprikkel negeren.
Het zal nooit een grote sport worden maar wat zal het.

Als je maar ergens de beste in bent.


Foto: De nieuwe Gios cross. Stuurnok en zadelpen vervangen en klaar!