Rotte bocht

Afgelopen dagen heb ik op meerdere plaatsen m'n analyse over deze winter gegeven. Geen winter natuurlijk.
Na vandaag piep ik wel anders.
Als een jonge struisvogel die tussen een dorsmachine is gekomen zit ik dit stukje te tikken.
Ik was vanmorgen helemaal ik wieleroutfit toen m'n vrouw ons (dochter en mij) belde om te waarschuwen voor de gladheid.
Ze was iets eerder weg en...........niks ernstigs, maar maakte toch een schuiver.

Dus we waren gewaarschuwd.

Mijn devies als het glad is is simpel: rustig rechtop fietsen, niet in de bochten hellen, niet op de pedalen gaan staan en van je remmen blijven.
Vijf kilometer ging het goed. Toen moest ik een dijkje op en de weg ligt in de bocht scheef. BOEF!
Wat toen volgde was zeer beangstigend en ik ben me kapot geschrokken.
Met m'n rechterschouder en heup kwam ik op de grond, maar m'n bovenarm perste m'n bortskas in elkaar.
Ik kon totaal geen adem halen en dacht echt dat ik de moord stak.
Bizar dat een incident uit m'n duikopleiding door m'n hoofd schoot. Je hebt meer tijd dan je denkt was altijd de opmerking van de instructeur.
Goeie les en het hielp me kalm te blijven.
Ik probeerde me longen en vanuit de buik adem te halen en voor m'n gevoel duurde het een minuut voor me dat lukte.
Ik kon ook m'n bovenlichaam niet omhoof richten om zo lucht naar binnen te krijgen.
Ik stond op het punt 112 te bellen toen de boel weer op gang kwam.
Even 112 uitstellen.
Natuurlijk bedacht ik dat ik moest worden opgehaald. Weer een minuut later dacht ik gewoon naar huis te fietsen.
Weer even later - er was inmiddels een mevrouw gestopt - ging het "zo goed" dat ik besloot naar m'n werk te fietsen.
Zou het niet goed zitten konden ze me vandaar naar het ziekenhuis (om de hoek) brengen.

Op dit moment enorm last van m'n schouder en ribben. Typen gaat prima maar trui aan en uit is een drama. Schoen aan uit een ramp en ik ben blij dat ik niet lek gereden heb, want ik zou niet weten hoe ik dat had moeten doen.

Nu lekker wat te eten gemaakt en een paar uurtjes op bed. Even kijken hoe dit zich ontwikkeld.

In 42 jaar (eind 69 begonnen) dat ik fiets ben ik met een valpartij nog nooit zo geschrokken. Ik dacht echt dat ik erin zou blijven.
Overigens begrijp ik nu ook die renners die op het ene moment dood op de grond liggen te worstelen en een uur later op kop de boel stuk rijden.
Het kan! Alleen als je dat inzicht NIET heb mis je niks!

Wel bizar. Zaterdag over de spekgladde kasseien gedokkerd. Niks vallen op Carrefour de L'Arbre. Desnoods op Pave Ducloss Lassalle. Nee..............in een naamloze bocht bij de Rotte. Wat een Rotte bocht!

Ingmar die zaterdag vanaf het stuur heeft gefilmd stuurde zojuist nog een leuk clipje van de doortocht op Carrefour de L'Arbre. Met windkracht 5-6 tegen!