Gerard van Dongen

Uithuilplein deel 2

2012-01-30T17:58:00.001+01:00

Deze week berichte ik al over uithuilplein. Een prachtige term.
Universeel bruikbaar maar ik zie hem graag binnen de context van fietsen.

Ik heb een speciale blog ingericht om in het jaar 2012 tot het ultieme uithuilplein te komen.
30 vierkante meter vlak na 10 kilometer klimmen is niet gelijk een uithuilplein.

Ik ben echt op zoek naar HET ultieme uithuilplein!

Kijk op http://uithuilplein.blogspot.com/

Ik heb volgers aan staan dus ieder die een blogger blog heeft krijgt extra hits!

Foto: Voor veel fietsers is de top van De Muur een uithuilplein. Maar sinds dochterlief het als een niemendalletje beschouwt kan daar geen spraken van zijn.

Crossfietsje

2012-01-30T12:48:00.002+01:00

Afgelopen weekend is in het Belgische Koksijde het WK veldrijden gehouden. Of zoals je wilt cyclocrossen.
Eigenlijk is het al jaren het Open Vlaams Kampioenschap met in het voorprogramma een paar koersjes om de Ollanders tevreden te houden.
Laat ik even duidelijk zijn. Cyclocross vind ik DE PERFECTE TV SPORT.
Een uur power, uithouding, explosie, techniek, spektakel, stuurkunst, tactiek en naast een super conditie moet je vooral ook slim en super gemotiveerd zijn.
De omstandigheden zijn soms erg lastig en wie nooit op een crossfiets door de blubber of het mulle zand is getrokken gaat het niet begrijpen.
Daarnaast kan een dergelijke parcours met een paar camera's perfect in beeld worden gebracht.

Alleen wat is het toch jammer dat deze sport totaal geen enkel internationaal aanzien heeft.
Op de Nederlandse TV kreeg tennis de voorrang in de live uitzendingen. Jammer maar in mijn ogen geheel terecht.
Tennissen is een van de grootste sporten en veldrijden een van de kleinste.
Dan kan je als land trots zijn dat je in het voorprogramma drie truien komt halen. Je kan als land trots zijn dat je de eerste zeven bij de Elite over de streep hebt.

Maar.........deze euforie gaat niet leiden tot een volwaardige sport met enig internationaal aanzien.

Hiermee doe ik niks af aan de prestaties van Mathieu van der Poel, Lars van der Haar, Marianne Vos en Niels Albert.
Deze toppers hebben maanden kei en keihard getraind om dit resultaat te behalen.
Bij Vos en Albert leek het een eenvoudig one-(wo)man show, maar geloof me dat ze het heel zwaar hadden.
Beide zijn beslist heel diep gegaan om de titel veilig te stellen.

Wat zou het daarom mooi zijn als veldrijden net als het wielrennen op de weg een mondialisering zou kennen.
In iedere categorie 7 nationaliteiten in de eerste 10! Vier truien naar vier verschillende landen!
Dat zou overigens voor de crossers van nu ook beter zijn. Meer internationaal aanzien is meer belangstelling van sponsors. Meer belangstelling is meer geld.

Extra jammer is dat je helemaal niemand in beweging ziet komen om er wat aan te doen. Dronken van geluk met drie truien en de eerste zeven plaatsen.

Slaap zacht!

Naast de wereldkampioenen ook nog even een dikke pluim voor Daphny van den Brand. Ik krijg altijd een beetje slappe knieën als ik Daphny zie.
Een erg leuke vrouw en ook nog topsporter. Dat blijft toch een mooie combi.
Prachtig wat ze ons wielerfans al die jaren heeft gegeven en ik wens haar een prachtig burgerbestaan met alles wat haar maar wenselijk is.

Op wat stuiptrekkingen na is de cross voor deze winter gedaan, maar ik ben ineens hebberig in een crossfiets.
Niet vanwege het WK overigens.
Vorige week fors gevallen en Gios kondigt deze week een nieuw Gios crossframe aan. Deze twee ging ik bij de koffie even zitten combineren.

Dan ga je zitten bedenken dat met zo'n crossfiets met dikke banden ik vast niet was gevallen.
Ken je dat? Dat je smoezen gaat zitten verzinnen waarom je iets moet hebben?
Ik ben verre van materialistisch want ik geef m'n poen liever uit aan vakanties dan aan dingen.
Maar een paar camera's een fietsen heb je toch nodig om die belevingen te ondergaan en te registeren.

Crossfietsje?

Nou niet alleen het hoofd en hart zeggen ja. Het zijn vooral m'n gekneusde ribben die het een erg goed idee vinden.
Vooral omdat de ribbetjes een verbeten oorlog voeren tegen een oprukkende verkoudheid met veel hoesten.
Inmiddels ben ik een ware kampioen in het onderdrukken van een hoestprikkel.
Kan ik zo een competitie in houden!
Roep maar waar ik aan de start moet komen? Besprenkel me maar met bacteriën want ik zal als geen ander de hoestprikkel negeren.
Het zal nooit een grote sport worden maar wat zal het.

Als je maar ergens de beste in bent.

Foto: De nieuwe Gios cross. Stuurnok en zadelpen vervangen en klaar!

Uithuilplein

2012-01-28T17:30:00.001+01:00

Op m'n Parijs-Roubaix blog plaatste ik zojuist een artikel over Mons en Pévèle.
Zware strook die na goed 200 kilometer opduikt.

Fietsmaatje Hans komt met een prachtige reactie. Een van de woorden die hij gebruikt in die reactie is UITHUIPLEIN!

Heerlijk! Uithuilplein!

We begrijpen allemaal gelijk wat we bedoelen. Maar niemand kent het woord. Daar gaan we vanaf vandaag wat aan doen.
Na een zware kasseistrook, beklimming, of 20 kilometer tegen de wind in. Dan komt een een mooi egaal plekje waar je even op adem kan komen.

Het uithuilplein! Probeer het woord allemaal een keer de komende week ergens op het web te gebruiken. Wel in de juiste context natuurlijk.

Uithuilplein!

Foto: Niet alleen Parijs-Roubaix maar ook L'Eroica kent een aantal uithuilpleinen. Hier die na de gruwelijke beklimming van Monte Sante Marie.

Rotte bocht

2012-01-24T15:26:00.000+01:00

Afgelopen dagen heb ik op meerdere plaatsen m'n analyse over deze winter gegeven. Geen winter natuurlijk.
Na vandaag piep ik wel anders.
Als een jonge struisvogel die tussen een dorsmachine is gekomen zit ik dit stukje te tikken.
Ik was vanmorgen helemaal ik wieleroutfit toen m'n vrouw ons (dochter en mij) belde om te waarschuwen voor de gladheid.
Ze was iets eerder weg en...........niks ernstigs, maar maakte toch een schuiver.

Dus we waren gewaarschuwd.

Mijn devies als het glad is is simpel: rustig rechtop fietsen, niet in de bochten hellen, niet op de pedalen gaan staan en van je remmen blijven.
Vijf kilometer ging het goed. Toen moest ik een dijkje op en de weg ligt in de bocht scheef. BOEF!
Wat toen volgde was zeer beangstigend en ik ben me kapot geschrokken.
Met m'n rechterschouder en heup kwam ik op de grond, maar m'n bovenarm perste m'n bortskas in elkaar.
Ik kon totaal geen adem halen en dacht echt dat ik de moord stak.
Bizar dat een incident uit m'n duikopleiding door m'n hoofd schoot. Je hebt meer tijd dan je denkt was altijd de opmerking van de instructeur.
Goeie les en het hielp me kalm te blijven.
Ik probeerde me longen en vanuit de buik adem te halen en voor m'n gevoel duurde het een minuut voor me dat lukte.
Ik kon ook m'n bovenlichaam niet omhoof richten om zo lucht naar binnen te krijgen.
Ik stond op het punt 112 te bellen toen de boel weer op gang kwam.
Even 112 uitstellen.
Natuurlijk bedacht ik dat ik moest worden opgehaald. Weer een minuut later dacht ik gewoon naar huis te fietsen.
Weer even later - er was inmiddels een mevrouw gestopt - ging het "zo goed" dat ik besloot naar m'n werk te fietsen.
Zou het niet goed zitten konden ze me vandaar naar het ziekenhuis (om de hoek) brengen.

Op dit moment enorm last van m'n schouder en ribben. Typen gaat prima maar trui aan en uit is een drama. Schoen aan uit een ramp en ik ben blij dat ik niet lek gereden heb, want ik zou niet weten hoe ik dat had moeten doen.

Nu lekker wat te eten gemaakt en een paar uurtjes op bed. Even kijken hoe dit zich ontwikkeld.

In 42 jaar (eind 69 begonnen) dat ik fiets ben ik met een valpartij nog nooit zo geschrokken. Ik dacht echt dat ik erin zou blijven.
Overigens begrijp ik nu ook die renners die op het ene moment dood op de grond liggen te worstelen en een uur later op kop de boel stuk rijden.
Het kan! Alleen als je dat inzicht NIET heb mis je niks!

Wel bizar. Zaterdag over de spekgladde kasseien gedokkerd. Niks vallen op Carrefour de L'Arbre. Desnoods op Pave Ducloss Lassalle. Nee..............in een naamloze bocht bij de Rotte. Wat een Rotte bocht!

Ingmar die zaterdag vanaf het stuur heeft gefilmd stuurde zojuist nog een leuk clipje van de doortocht op Carrefour de L'Arbre. Met windkracht 5-6 tegen!

Nabrander uit De Hel

2012-01-22T14:01:00.000+01:00

Fietsmaatje Ingmar stuurde wat foto's uit zijn camera. Aantal van z'n foto's toegvoegd aan het album Du Nord Januari 2012

Wind in "De Hel"

2012-01-21T22:57:00.001+01:00

Vandaag met twee vriendje in "De Hel" wezen fietsen. Op m'n Parijs-Roubaix blog een sfeerimpressie.
Speciaal voor Frank103 twee foto op deze persoonlijke blog:

Geen winter

2012-01-19T23:12:00.000+01:00

Het wil maar geen winter worden want de temperaturen lopen al weer op. Moet ik dan weer een winter op zolder gaan maken?

Overigens op de nieuwe racebaan wil het maar niet vlotten. Zit zo te prutsen met de wijngaard!

M'n Droomcafe

2012-01-18T18:19:00.003+01:00

We hebben allemaal wel eens een droom voor een eigen bedrijf. Niet deels zoals de situatie waarin in nu zit maar echt 100%!

Sommige denken er aan om van hun hobby hun werk te maken, maar vergeten dat het dan geen hobby meer is maar werk!

Ik heb ooit flink racefietsen gebouwd en als ik zie wat er nu bij de doorsnee fietsenmaker vandaan komt heb ik daar een kans laten liggen.
Hoewel? Toerfietsers en wielrenners zijn nu niet de makkelijkste klanten.
Na het opbouwen van zo'n 100 fietsen (bijna allemaal high-end) had ik het wel gezien.
Overigens na vele jaren krijg ik nog complimenten over de wijze hoe ik de fietsen heb opgebouwd. Ook veel complimenten hoe ik wielen heb gevlochten!
Misschien dat ik nog eens een racefietsmegastore ga opzetten. Maar wel als doel om daar dan na een jaar uit te stappen. De lol van het opzetten.

Fotografie is ook een hobby van me. Zeg maar gerust passie. Onderwater, in een luchtballon, op de hondenslee, op de ski's, op de fiets overal moet er een camera mee.
Soms subtiele klasse foto's en op andere momenten lekker onnozele kiekjes van het echte leven.
Een aantal klussen gedaan van series voor grote bedrijven, covers, tijdschriften, productfoto's en zelfs een paar porno snabbels.
Allemaal leuke ervaringen en zo nu en dan een fotoklusje voor een vriend ga ik nog steeds niet uit de weg.
Maar fotografie is vooral leuk als JIJZELF bepaald wat je kiekt, klikt en klakt.

Met koken geldt hetzelfde. Ook een dikke(opletten anders ligt daar de nadruk) hobby van me, maar ik wil koken wat ik leuk vind.
Daarnaast sta je als topkok steeds in de keuken als een ander vrij is. Slechte keuze om van je hobby je werk te maken.

Muziek is ook een hobby, maar wie mij één keer heeft horen zingen weet dat dat een dramatisch hopeloze carrière gaat worden.
Toen ik net met mijn vrouw omging zijn we eens naar een akoestisch concert van de Golden Earring geweest. Hoewel mijn vrouw rood is blijft Long Blond Animal een nummer wat een lekkere referentie is.
Iedereen bij dat concert stond op enig moment mee te klappen. Iedereen! Precies in de maat. Op één iemand na.
Ik heb Barry nog nooit zo streng zien kijken! Naar mij!

Welke hobby ik ook pak het is allemaal kansloos om daar m'n werk van te maken.

Kansloos? Dan ga je naar de kroeg!

De kroeg? Of een kroeg? Of MIJN kroeg?

Een kroeg? Niet alleen mooie whisky's schenken, maar ook een klankbord voor een ieder die z'n werk niet als hobby ziet.
Van de piano man tot de levenslang geschorste renner. Van de net ontslagen crimineel naast de net ontslagen ING topman.
De hoer die door de regen geen klanten kan scoren. De ICT nerd die z'n internetverbinding het heeft laat afweten en af komt kickem op blue Curaçao.
De ontspoorde student en de politiecommissaris die de accu komt opladen.

De laatste heeft een gestreste baan en komt één keer in de drie weken een paar borrels halen.
Niet twee maar wel een stuk of zeven.
Is verder een gezonde stevige vent en hij wandelt daarna naar huis. Zonder te waggelen!
Mooie kerel met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel.
Zo'n kerel die je als schoonvader zou willen. Als dat niet lukt als buurman!

Stel? Stel nu?
Deze commissaris verlaat bij mij de kroeg. Heeft zeven whisky op en geloof me, ik schenk hele zuinige glaasjes.
Hij mag niet rijden en doet dat ook niet.

Hij loopt langs de gracht naar huis. Er valt iemand in het water. Wat doet hij?
Hij roept: "Nee ik mag niet zwemmen want ik heb gedronken!"

Of.....

Iemand wordt beroofd in een zijstraatje? "Nee ik mag niet vechten want ik heb gedronken"

Voordat ik een kroeg ga beginnen zijn er nog heel veel vragen te beantwoorden.
De locatie van de kroeg is ook nog even lastig. Zundert? Hoogstraten?

De naam van de kroeg ben ik al wel wel uit en dat kan er natuurlijk maar één zijn:

De kroeg (staminee) op bovenstaande foto is door Georges Claes jarenlang uitgebaat. Claes was de kroeg na z'n bestaan als renner begonnen en deze is genoemd naar z'n grootste overwinningen.
Zowel in 1946 als 1947 wist hij de "mooiste" koers te winnen.

Op m'n Parijs-Roubaix Blog zal ik de komende maanden uitvoerig op de twee overwinningen van Georges Claes ingaan.

Startnummer 27

2012-01-17T15:36:00.000+01:00

Voor Parijs-Roubaix heb ik startnummer 27. Lees op m'n Parijs-Roubaix Blog waarom ik dat zo leuk vind.

Zomers winterritje

2012-01-16T18:01:00.000+01:00

Windstil, net boven nul en een zonnetje. Dus een rondje van 110 kilometer door het Groene Hart gemaakt. Geen koffiestop en in een keer doorgereden. De verleiding was wel groot om in Oudewater even op de koffie te gaan.

In de polder was het doodstil en boven me werd een stevig potje mikado gespeeld.

Op bruggetjes glad en in de kleine slootjes lag wat ijs. Groter water nog niet en we zijn al te ver in het nieuwe jaar om nog echt ijs te verwachten? Toch?

Van Oudewater langs het water naar Woerden blijft toch een mooi stuk om te fietsen.

Daarna naar De Meije en via Boskoop en de Rotte terug. Even nog een plaatje maken van een paadje wat dit weekend op Facebook voor nogal wat discussie zorgde.

Het Groene Hart blijft toch een heerlijk gebied om te fietsen. Zeker op maandag als het zo rustig is.

Interview Omroep Zuidplas

2012-01-14T18:38:00.000+01:00

Vanmorgen een mini-interview gedaan bij Omroep Zuidplas voor m'n Parijs-Roubaix Blog. Wie het gemist heeft:Geluidsfragment (10:44) op Omroep Zuidplas

Foto: Onvermijdelijk kwam ook het zwart-wit fotoboek aan bod.

Ribollita: het recept

2012-01-13T20:41:00.000+01:00

Na alle schrijfsels over ribollita hier het recept. Met dank aan Luigi die mij een uitstekende Toscaanse kookboek cadeau heeft gedaan. Soep al een keer gemaakt en het recept is uitstekend.
Soep is heerlijk als zomerse lunch, maar werkt met een glaasje chianti ook prima als eenvoudige maaltijd in de wintermaanden. Eenvoudig maar heerlijk.

Nodig voor 4 personen:
1 grote pot grote witte bonen (cannellini)
250 gram koolbladeren (savooie werkt prima)
2 uien
2 teentjes knoflook
2 stengels bleekselderij
1/2 winterpeen
1 prei
1 takje rozemarijn
50 gram spekblokjes
300 gram rijpe trostomaten
2 bouillon blokjes (runder)
4 sneetjes brood (Toscaans)
Paar blaadjes basilicum
Olijfolie peper en zout
Dikke grote stoofpan

Met de groenten kan je wel een beetje spelen maar de bonen en het brood spelen een sleutelrol in deze soep.

Hak de uien, een teentje knoflook, selderij, wortel, prei en rozemarijn in stukken.
Dat alles zachtjes bakken in een dikke en grote stoofpan met de spekjes en een scheutje olie.Ontvel de tomaten, snij ze in blokjes en voeg ze toe met wat peper en zout toe aan het baksel.
Voeg de bouillonblokjes toe en 1,5 liter water.
Doe de pan op de deksel en laat op een zeer laag vuur minimaal een uur stoven. Voeg de bonen toe en laat nog een half uur garen. Schep hierna de helft uit de pan met een schuimspaan. Maak dit fijn in een foodprocessor en voeg het met de fijn gesneden kool toe aan de soep.
Laat nog een uur op de laagste stand stoven en maak met peper en zout op smaak.Rooster de sneetjes brood en wrijf ze in met een teentje knoflook.

Variant 1 - leuk als je eters hebt
Leg de sneetjes brood op de bodem van vier ovenvaste soepborden. Giet de soep over de sneetjes brood en laat het brood week worden. Giet een beetje olie over de soep en verwarm een paar minuten in de oven. Garneer met een paar blaadjes basilicum en serveer direct.

Variant 2 - lekker makkelijk
Snij de sneetjes brood in blokjes van 2x2 centimeter en gooi in de soep met een flinke scheut olie en een paar gesnipperde blaadjes basilicum.
Laat de soep even staan en warm vlak voor het opdienen op en zet gewoon de pan op tafel.

Gebruik de beste olijfolie die je in huis hebt. Toscaanse olijfolie behoort tot de beste die er is en deze soep verdient het!

Tip: maak 3 keer wat je nodig hebt want deze soep is prima in te vriezen.

Tijdens L'Eroica doen sommige fietsers er een moord voor. En terecht!

Ribollita op IR

2012-01-13T16:14:00.000+01:00

M'n maandelijkse bijdrage voor IR (Italiaanse Racefietsen) gaat dit keer over Ribollita. Een stevige Toscaanse maaltijdsoep die het in mijn ogen erg goed doet na een winterse trainingsrit!

Ribollita op IR

Tijdens L'Eroica wordt bij de ristoro in Pieve a Salti een kom Ribollita uitgedeeld aan de deelnemers. Menig fietser zit daar kilometers lang naar uit te kijken.

Eethuis Mie Katoen

2012-01-12T12:54:00.003+01:00

Dit restaurant ligt in Affligem en dat ligt aan de A10 tussen Aalst en Brussel.De gehele inrichting is helemaal in oma's tijd. Oude strijkijzers, oud gereedschap maar vooral veel prachtige oude foto's.
In het restaurant hangt een gemoedelijke sfeer en de ontvangst is hartelijk.

De kaart is niet wereldschokkend maar kan voor Nederlanders toch voor verassingen zorgen. Op de menukaart stond stoofpot Mechelse Koekoek. Ik ben redelijk culinair ingewijd. Ook ken ik in België wel een beetje de weg.
Koekoek? Hoe fokken ze die beesten dan. Want een koekoek legt z'n eieren in een ander nest en dat wordt nog een hele kluif.
Dat viel dus ook op: het was een hele kluif. We waren alle drie verbaasd over de hoeveelheid vlees die er aan een koekoek zit.
Thuis gekomen gelijk eens googelen. Blijkt de Mechelse koekoek een kip te zijn. Overigens wel een die flink aan de maat kan worden dus van die hele kuif klopte wel.
Van een volwassen haan kan een doorsnee gezin echt hun buikje vol eten.

Gewoon een leuke menukaart maar vooral erg smakelijk en heel erg vriendelijke bediening.

Maar voor wielerliefhebbers is dit eethuis extra interessant.
De grote ontvangsthal bevat immers een gigantische verzameling authentieke wielersport foto's. Veel daarvan zijn getekend door de fotograaf of betreffende renner.
Als het eten je al niet doet kwijlen dan dit mini museum wel.
Francesco Moser heeft dit eethuis een aantal jaar terug uitgekozen om z'n nieuwe wijn producten te presenteren. Mag je als eigenaar van z'n eethuis toch wel trots op zijn

Naast de foto's hangen er ook een aantal truien en wat kleine relikwieën uit de wielersport.
Leuk om een bezoek te combineren met toertocht in deze regio en geloof me dit is een prima afsluiter van de dag.
Wel even op de openingstijden letten en reserveren is wel zo handig.
En Mechelse koekoek? Die is echt heerlijk!

Website eethuis Mie Katoen

Parijs-Roubaix Blog in Het Kanaal

2012-01-11T16:38:00.001+01:00

Het project had eigenlijk al twee jaar moeten lopen. Door allerlei omstandigheden is dat wat opgeschoven. Wel leuk als je dan toch start enige aandacht krijgt:
Parijs-Roubaix Blog

Mille Miglia en 1001 Miglia

2012-01-10T16:28:00.002+01:00

De Mille Miglia is toch een van de meest prestigieuze autosport evenementen geweest welke op de openbare weg werd verreden.Duizend mijl door Italië over de gewone openbare weg. Het is nu nog nauwelijks denkbaar.Maar tussen 1927 en 1957 is deze aansprekende race 24 keer gehouden. De oorlogsjaren ging de race niet door zoals zoveel sportevenementen.
Hoewel de editie van 1940 wel in de boeken staat kan ik dat geen volwaardige Mille Miglia noemen. In fietsers kringen noemen we dat een rondje rond de kerk. Daarnaast beschikte de Duitsers over alle techniek en gingen dus ook met de overwinning aan de haal.Voor de oorlog was het vooral Alfa Romeo die de erelijst domineerde.Na de oorlog gimg Ferrari zelf auto's maken en dat deden ze zeer succesvol en wiste 8 van de 11 naoorlogse edities te winnen.

Over de Mille Miglia zijn honderden en misschien wel MILLE boeken geschreven. Dat geeft een beetje aan wat de uitstraling van die race is.Afgelopen jaar heb ik het Ferrari museum, de Ferrari fabriek, Stanguellini en de Panini collectie bezocht. Overal is dan de Mille Miglia zeer dominant aanwezig.De Mille Miglia wordt de laatste jaren als een toertocht verreden voor klassieker sportauto's.
Door de grote historie van de oorspronkelijke race heeft deze rit een enorme populariteit. Voor de editie van dit jaar zijn bijna 1400 auto's aan gemeld!Als ik het me kon permitteren? Nou dan was ik er ook bij. Samen met de vrouw in zo'n oude open sportauto. Een Ferrari of een Alfa is dan een te makkelijke keuze. Ga ik even bij m'n vriend Stanguellini langs.

Ik hoef de auto ook niet te hebben. Maar een keer lenen voor de Mille Miglia? Ja dat lijkt me wel wat!Wie zo'n auto niet kan betalen en toch perse de Mille Miglia wil rijden kan ook de fiets nemen.

Dat is geen grap want sinds een aantal jaren wordt de Mille Miglia als prestatietocht voor fietsers verreden. Lijkt me geweldig toen ik het hoorde. Twee weekjes door de mooiste streken van Italië fietsen. S'avonds een gastronomische rondleiding en slapen leuke kleine hotelletjes. Wakker worden met de lucht van vers gebakken brood en als je La Gazzetta dello Sport uit hebt stap je eens op de fiets.
Na een paar uur fietsen een espresso. Weer een paar uur later een bordje pasta als lunch. Het derde blok van die dag haspel je op tijd weg zodat je voor het avondeten op het terras nog op je gemak van een biertje of een mooie witte wijn kan genieten.
De Mille Miglia fietsen? Twee weken genieten! Het lijkt me heerlijk!

MAAR!

Het is de bedoeling dat je het in één keer fietst. Je gaat op de fiets zitten, de klok gaat lopen en je haspelt de 1630 kilometer binnen 135 uur weg! Je mag onderweg een tukkie doen maar de klok loopt door.
M'n Italiaanse vriendjes die vorig jaar deel hebben genomen aan Parijs-Brest-Parijs zijn ook nu weer van de partij.

Niet mijn schaaltje borrelnootjes maar wie van ultra cycling houdt? Parijs-Brest-Parijs is natuurlijk de moeder alle lange afstandritten.
Toch zou mijn eigen keuze eerder vallen op de Mille Miglia. Vooral omdat ik meer met Italië heb dan met Frankrijk en Mille Miglia is zo'n begrip.

Wat ik hierboven als schrijf. Je kan geen automuseum binnenlopen en het hangt voor je neus. Ook heb ik in een andere hobby altijd een zwak voor de Mille Miglia gehad. M'n nieuwe slotrace-project moet ook helemaal in die sfeer worden gemaakt.
Het is bizar hoeveel modelauto's er zijn die als thema Mille Miglia hebben. Prachtig! Zou ik zo een hobby van kunnen maken.

De fietseditie is als grap 1 mijl langer en 1001 Miglia.
Wat ik wel gek vind is het feit dat er pas één (1!!!) Nederlander zich voor de 1001 Miglia heeft ingeschreven. Loop ik daar iedere keer in Italië op te scheppen dat we van die goede lange afstand fietsers hebben!
Mocht je toch nog mee wil doen en heb je een zetje nodig in wat ondersteuning schroom niet. Ik ken redelijk wat mensen die daar dicht bij het vuur zitten.

Hoewel het nog even duurt wens ik iedereen die deelneemt heel veel succes met de voorbereiding aan dit fantastische evenement.

Mille Miglia autorally
1001 Miglia fiets randonee

Karl Vannieuwkerke: een open brief

2012-01-08T20:17:00.001+01:00

Ik ben iemand van de vrije mening. Op deze blog kan je ook reageren zonder dat ik je reactie hoef goed te keuren. Op veel blogs is dat wel anders!
Reacties die op de inhoud gaan zal ik ook nooit verwijderen. Hooguit eens een die over viagra, gratis dokterstitels, free porn (tips blijven welkom) en hypotheekvermindering gaan.

Veel Nederlanders klagen over ons bestaan. Maar ik wil niks liever dan Nederlander zijn. Wij hebben echte persvrijheid en onze pers bewaakt dat ook. Ik vraag me overigens wel eens af wie onze pers dan weer bewaakt maar laten we het niet te ingewikkeld maken in dit blogje.
Zoals de trouwe kijkers van deze blog weten ben ik een echt fietsbeest. Geen beest op fiets want de jaren gaan tellen maar wel een fietsbeest.
Fietsen (lees: wielersport en wielertoerisme) is m’n grootste goed. In hobbysfeer dan toch want m’n meiden zijn natuurlijk belangrijker.Fietsen is belangrijk en persvrijheid is belangrijk. Toch?

Fietsen geeft een gevoel van vrijheid maar persvrijheid is nog veel belangrijker!

Hoe ver ging ik dan ook in het rood bij het lezen van de column van Karl Vannieuwkerke.De column heet Zum Kotzen.Hij kwekt een halve pagina (ik overdrijf) over fatsoenlijk Nederlands maar..........Zum Kotzen. Ja het is heel Duits net zoals het heel Duits was om mensen monddood te maken.
Karl roept namelijk alle redacteuren van alle (dus ook mijn projecten) media op om de reactie-knop te verwijderen.Een vorm van censuur lijkt me?
Los van dat ik de ergernis van Karl in de column helemaal deel kan ik me in het geheel niet vinden in z’n oplossing.Het blokkeren van reacties is geen oplossing!
Het is symptoombestrijding en het gaat niet in op het fundament van het probleem.In België is de cyclecross wereld er een waar er meer korte lontjes lopen dan waar dan ook.
Maar wat is nu echt het echte probleem waardoor mensen zo heftig reageren?
Een echt journalist pakt zo'n probleem beet. Bij de horens! Zoals op de cover van het boek van Karl.
Een echte journalist verdiept zich in de oorzaak. Die kijkt naar de maatschappelijke aspecten. Die kijkt naar het internationaal aanzien van deze sport EN dus het imago wat dat onder supporters achter laat. Die kijkt naar de ergernissen die achter de ergernissen zitten!
Die zet z'n tanden in het probleem in plaats van als een soort van diarree een column achter te laten.

Stomweg een oproep om op redactionele artikelen geen reacties meer toe te staan is een maatregel van een puber die bang is dat z’n verkering uitgaat!

Karl was altijd een van mijn helden.

Als Karl op TV was moest ik het zien en wat Karl schreef moest ik lezen. Maar lezen dat een ander niet mag schrijven? Onbestaanbaar!

Ik vond Karl een voorbeeld in wielerjournalistiek. Ik ben te oud om op dat gebied echt wat te gaan doen maar als ik iemand had willen worden dan was het als Karl.
Alleen Karl roept nu op tot censuur. Ik heb geweend zoals ze in België zeggen! Monddood maken doen wij hier sinds 5 mei 1945 niet meer!
Ik ga er vanuit dat het een slippertje van Karl is. Ik hoop het toch!

Maar er was nog een slippertje.

Karl wil een deel van de maatschappij afsluiten! Ook dat doen we sinds 5 mei 1945 niet meer!

Je mag namelijk ALLEEN reageren als je foutloos Nederlands kan schrijven! Anders moet je je mond houden!Geen 10 voor taal? Hou dan je mond.

Met mijn Parijs-Roubaix Blog heb ik een redactionele uiting op het internet en voel me niet geroepen om reacties te blokkeren. Daarnaast ben ik dyslectisch en maak ik wel eens een taalfout.Als het aan Karl lag moest ik dus met dit alles heel snel stoppen!

Gelukkig is Karl de baas niet. Stel je voor!

Toch is er vandaag een held dood gegaan en geloof me.............dan ben je best een beetje verdrietig!

Coppi

2012-01-02T09:22:00.000+01:00

Voor Coppi fans blijft dit een bijzondere dag dus sta ik daar nog even bij stil:

Fietsjaaroverzicht 2011

2011-12-31T09:59:00.000+01:00

De laatste drie maanden van 2011 waren niet om over naar huis te schrijven. Heb ik ook niet gedaan en het was ook erg rustig op deze blog.Sinds L’Eroica nauwelijks op de fiets gezeten terwijl het geen slechte herfst was om te fietsen.
Lichtpuntje de afgelopen maanden was de start van m’n Parijs-Roubaix Blog. Was ik eigenlijk al heel lang mee bezig maar moest nu maar eens gebeuren.Als ik de twee bezoekers impulsen van Fiets en Italiaanse Racefietsen even wegneem zit ik nu al op een bezoekersaantal van 250 per dag. Niet slecht voor een start van twee weken.

Dit jaar toch weer een aardig rijtje officiële tochten gereden:
Vlaamse Pijl (12 maart)
Gent-Wevelgem (26 maart)
Tom Boonen Classic (23 april)
Eubron Classic (30 april)
Memorial Jos Schoeters (7 mei)
Rally Raid Paris-Roubaix VTT (15 mei)
Den Haag-Texel (17 juni)
Retro Ronde van Vlaanderen (26 juni)
Omloop Vlaams Brabant (13 augustus)
Rabo Prestige Tocht (21 augustus)
Drie Provincie tocht Belgie (27 augustus)
L'Eroica (2 oktober)

Tijdens de zomervakantie lekker op de MTB in Kroatië. Maar ook een aantal Kroatische BIG's.Meer leuke BIG uitjes naar de Hermansdenkmal en naar Luxemburg en Frankrijk.Ook een aantal BIG-tripjes met m'n dochter wat misschien wel de leukste fietstrips van dit jaar waren. En gelijk een mooi rijtje van vier klimtrips met een puber:
Geraardsbergen
Veluwse BIG's
Kwaremont, Kluisberg, Koppenberg
Drielandenpunt

Geweldig leuk om te doen en voor het BIG jaaroverzicht heb ik een uitvoerig stuk geschreven over het fietsen van BIG's met pubers.
Ook leuk om te schrijven waren de columns voor Italiaanse Racefietsen. De blog van Guido die ons Italiaans hart sneller laat kloppen.En als er een plek is waar je hart sneller gaat kloppen is dat inderdaad Italië.
Twee geweldige trips naar Italië gemaakt met fietsmaatje Ingmar.
In Juni stond dit in het teken van Firenze-Modena (in de voetsporen van Coppi) waar de Italianen zowel de prijs voor de regie als gastvrijheid krijgen.
Bij de Giro del Pradarena een paar dagen later probeerde pluvies de boel nog te verstieren. Maar evenementen onder leiding van Luigi laten zich niet frustreren en ik heb zelden zo'n fraaie toer gemaakt. Wel binnenweggetjes en geloof me.....die zijn steil!
De tweede trip naar Italië leiden naar het hoogtepunt en tevens het slot van het officiële fietsseizoen.Voor de vierde keer reisde ik af naar Toscana om aan L'Eroica deel te nemen. Alleen niet voordat we met de Italianen een forse trainingsrit in de Apennijnen hadden gemaakt.
Wederom een schitterende toer over de Passo di Lagastrello en de zeer venijnige Passo Scalucchia (foto hierboven).Dit soort trips worden door Luigi altijd omlijst door leuke excursies en werkelijk fantastische gastronomische rondleidingen.
Hoogtepunt werd natuurlijk m'n vierde L'Eroica. Alleen het werd niet de makkelijkste van de vier. Het was tropisch warm en gewoon fikkie en fikkie heet! Ook de traagste ooit hoewel het bij L'Eroica daar natuurlijk niet om gaat, maar het geeft aan dat de temperatuur z'n werk heeft gedaan.L'Eroica 2011 was ondanks de hitte toch weer een geweldig avontuur.

Als ik de laatste drie maanden even vergeet was het toch weer een mooi en indrukwekkend seizoen.
Voor volgend jaar is het programma simpel. Hoogtepunt voor de zomervakantie moet worden Parijs-Roubaix en in het tweede deel van het seizoen m'n vijfde L'Eroica.
Iedereen (als ik namen ga noemen ga ik vast iemand vergeten) bedankt die aan dit prachtige fietsjaar heeft bijgedragen en op naar een mooi 2012!

Parijs - Roubaix Blog

2011-12-22T20:00:00.002+01:00

Ik heb de afgelopen jaren veel stukjes geschreven over Parijs-Roubaix.
Wie deze blog al wat langer volgt weet dat daar m'n passie ligt.
Tijd om daar wat mee te doen:

http://parijsroubaix.blogspot.com/

Daar vind je ook wat de plannen met die blog zijn.

DEZE blog gaat uit de mottenballen maar er zal niet zo intensief worden geblogd als voorheen. Wel verslagen van fietstochten maar de rest van m'n vrije tijd ga ik lekker in Parijs-Roubaix stoppen.

Fijne feestdagen en een heel gezond 2012!

Foto: In actie tijdens een testritje in het
Bos van Wallers eerder deze maand.

Bonaire 2011

2011-12-22T17:42:00.001+01:00

Americo Severini

2011-12-13T18:08:00.000+01:00

Voor Italiaanse Racefietsen heb ik mijn maandelijkse column geschreven. Omdat we midden in het cyclocross seizoen zitten heb ik voor een veldrijder gekozen.Niet de jongste meer en op z'n 80e nog een druk baasje:Americo Severini op IR

In 2007 is er een boek over Severini uitgekomen. En de ondertitel klopt helemaal. Deze man geniet van drie dingen: mensen, lekker eten en FIETSEN!

Parijs-Roubaix voor dames

2011-12-13T11:03:00.003+01:00

Ondanks de mottenballen zakt het aantal bezoekers nauwelijks. Maak ik mooi even gebruik van.

Ik heb het al jaren vreemd gevonden dat er geen Parijs-Roubaix is voor dames!
Afgelopen week was het ook weer in het nieuws en daar moeten we maar eens wat aan doen. Dus ik heb een facebook pagina gemaakt om dit initiatief te ondersteunen.

Ga naar onderstaande link en klik op "vind ik leuk"

Parijs-Roubaix voor dames op Facebook

Foto: Zullen we ooit koersende dames door het Bos van Walllers zien gaan?

Mottenballen

2011-11-02T09:40:00.002+01:00

Deze blog gaat in de mottenballen. Of die er nog uit komt weet ik niet. Ik ga eerst van een nieuwe kerstboom genieten.

Uit de ouwe doos

2011-10-31T20:09:00.003+01:00

Op facebook kwam ik een oud fietsmaatje tegen. Die heeft daar een prachtig fotoalbum met oude foto's. Om dat te prikkelen heb ik zelf ook nog even wat plakboeken opengetrokken.

Aan de start van een clubwedstrijd bij de adspiranten. Ergens in 1972. Zelf stapte ik na een paar ronden af. Wedstrijd was onderdeel van een competitie en dit was de enige wedstrijd waar ik aan deelnam dus de motivatie was laag. Wel slap om af te stappen!

Aan de start van het kampioenschap van Rotterdam 1970 voor jeugd 12-13 jaar. Zelf zou ik 2e worden aan het wiel van Johan Torque.
Johan was in die tijd oppermachtig en kotsend kwam ik aan z'n wiel over de streep. Paar maanden later klopte ik hem voor het eerst. Bij hem voor de deur op het Feijenoord complex. Zoeter kon het niet zijn. Ben trouwens wel benieuwd hoe het met Johan is. Wilde graag van hem winnen maar had groot respect voor hem.

Hier aan de start van mijn eerste officiële overwinning. Was in Klaaswaal. In Simonshaven twee weken daarvoor had ik ook gewonnen maar die koers werd door het winterse weer niet in de uitslag van de competitie opgenomen. Je eerst koers winnen en dan vanwege het slechte weer schrappen! Hoe stoer kan het zijn. Welke Flandrien kan dat melden!
Hier in Klaaswaal was het ook nog gruwelijk koud (jack deed ik NA het startschot uit) en ik ben ook vrij rap op avontuur gegaan om zo snel mogelijk terug te zijn. Niet op de foto zichtbaar maar ik fietste in korte mouwen!

Drama fietsmaand

2011-10-30T17:06:00.003+01:00

Sinds mei 2007 heb ik niet zo'n matige fietsmaand gehad als deze oktober. Matig in de zin van aantal km's. L'Eroica begin deze maand was natuurlijk geweldig maar daarna nauwelijks nog op de fiets gezeten.
De afgelopen jaren fiets ik iedere maand gewoon 700km. Het hele jaar door en tussen maart en oktober als er tochten zijn gaat het dan rap over de 1000km en soms dicht naar de 2000.
Oktober 2011 gaat niet boven de 500km komen en zonder L'Eroica had ik niet eens de 300 gehaald. Nu zeggen km's ook niet alles maar de weegschaal wel.
Vanmorgen naakt (de foto's volgen) aan de haak 89 kilo en zojuist in het Space EXPO center met kleren aan en camera zelfs 91,568 kilo.

Het goede nieuws is dat ik op Mars nog geen 35 kilo weeg. Op die manier ligt er toch nog een goede toekomst voor me als klimmer.
Dus als de eerste bemande vluchten naar Mars gaan ben ik erbij. Kan ik de eerste ronde van Mars winnen. Pak ik gelijk de titel van Marskampioen! 35 kilo wat zal ik omhoog vliegen!
Op 53x17 de Ventoux op! Hoezo een binnenblad? Dat zet je niet eens meer op je fiets.
Toch zou het beter zijn iets vaker op de fiets te stappen maar motivatie is wat mager op dit moment.
Een magere motivatie betekend doorgaans wel dat je dat zelf dan juist niet bent. Nu hoef ik niet mager te worden want mensen mogen best aan me zien dat ik goed kan koken. Alleen boven de 90 lijkt me niet gewenst.
Overigens is Space EXPO center best wel boeiend om eens doorheen te lopen. Ben je niet de hele dag zoet mee maar een paar uurtjes kan je je er prima vermaken.
Soort snelkookpan-cursus ruimtevaart.
Niet een erg geschikt onderwerp voor foto's want in de hele expohal is het stikdonker om de sfeer van het heelal na te bootsen.
Erg leuk en uitermate geschikt om met regenachtig weer met kids te doen.
Voorlopig op de fiets maar even niet als een raket.

Ik heb ook geen haast want eerste grote afspraak op de fiets is pas volgend jaar op 10 juni: Parijs-Roubaix

L'Eroica: foto cd's

2011-10-28T22:21:00.005+02:00

Eergisteren kreeg ik via de post twee cd's binnen met foto's van L'Eroica. We hebben L'Eroica met z'n vieren gefietst en alle vier hebben we foto's gemaakt.
Ga ik een mooi boek van maken. Snel nog een paar plaatjes maar het echte uitzoeken moet nog beginnen.
Ingmar, Luigi en Alberto dank voor de foto's!

L'Eroica nog een keer in vogelvlucht.

Half uur voor de start. Donker, koud, tikje gezonde spanning en wat een prachtig laag startnummer.

Held Massimo waar ik het al eerder over heb gehad. Moet wel een beetje aan vroeger denken als ik met die gast praat. Gewoon een avond stappen voor een klassieker en dan toch bij de eerste binnenkomen. Hij houdt wel van een feestje!

Of ik het tempo druk of de forcing voer weet ik niet meer. Hoewel......de eerste 150 voelde ik de pedalen niet....alleen warm, warm, warm was het. Heel warm. Plus 30 graden!

Er zijn weinig mensen waar het zo leuk voor is om voor te koken. Ingmar is er daar één van.....

Maar vanaf Monte Sante Marie (hier op de top) ging het met ons alle vier langzaam een stukje minder....

Hier had ik een Italiaan tuk. Normaal praten ze na 15% niet meer en ik trok nog even door. Wel een pracht vent. Mooie outfit ook.

Hier kan iedereen zo blij zijn......... Wie het parcours kent weet waarom. Ben je hier dan ben je binnen. Is nog wel een paar uur fietsen maar er komen geen extreem steile beklimmingen meer.

Klimmen op strade bianche is een serieuze zaak. Zeker als je deze foto ziet....

Alberto weet altijd wel waar je de lekkere dingen kan vinden....

Samen met vriend Luigi. Als connoisseurs van het cicloturismo is het echt geweldig om dit samen te doen.

24 en 25.....het is wel eens andersom geweest....

Heren dank voor jullie bijdrage en ik ga er een mooi fotoboek van maken.....

Tortellini in Brodo

2011-10-25T15:13:00.004+02:00

De Japanners staan bekend om hun vouwkunst. Wie echter een keer met de hand tortellini heeft zitten maken zal voor de Italianen ook wel enig ontzag krijgen.
Tortellini zijn grappige ringvormige pastakussentjes die gevuld worden met vlees en groenten.
Er zijn tientallen varianten maar in alle gevallen gaat het om een ringvormig model.
Ze worden doorgaans geserveerd in bouillon (in brodo) of in tomaten of roomsaus.
Tortellini in brodo is een echt klassiekertje en een uitstekende eerste gang (primo).
De oorsprong van tortellini ligt in Bologna en Modena die beide een zeer rijke keuken hebben.
Tortellini in Brodo wordt tegenwoordig het hele jaar door gegeten maar was oorspronkelijk een gerecht wat vooral met feestdagen (met name Kerst) werd geserveerd.
Geen uitvoerig recept maar gewoon een sfeerimpressie.

100 gram bloem en 1 ei is een perfecte verhouding maar een ruim werkblad is eveneens een must.

Maak je niet druk (goed advies zeg) als de vormen zo nu en dan wat afwijken want het is immers DE aanwijzing dat ze handgemaakt (fatta in casa) zijn.

Het gaat om een feestelijke pasta dus serveren we die ook een beetje in stijl. De minipannetjes kunnen vlak voor het serveren nog even in de oven.

Heb je veel pastadeeg over kan je dat een paar dagen in de koelkast bewaren en in de vriezer een paar maanden. Is het een klein beetje of al uitgedroogd dan is het geweldige boetseerklei waar menig kind plezier aan heeft.

Bon appetit.....

Drielandenpunt

2011-10-19T18:35:00.005+02:00

De komende maanden eens even op alle gebied een paar tanden terugschakelen. Dus verwacht voorlopig ook geen spectaculaire fietsavonturen.
Toch werd het vandaag nog een serieus avontuur. Voor de scholen hier is het herfstvakantie en dochterlief wilde een paar BIG's scoren.
BIG's zijn dus beklimmingen voor het internationaal klimbrevet. Een vriendin van haar wilde mee en ik een relatief relax rondje uitgezet.
Los van een aantal klimmetjes zoals die bij Gemmenich en Holset waren de twee BIG doelen het Vijlenerbos en het Drielandenpunt.

De dynamiek van twee pubers in de auto is simpel: of je hoort ze niet omdat de mp3-speler de aandacht eist OF ze gaan vol in de discussie. Maar dan ook vol!

Vanuit de start gelijk serieus omhoog. Daar werd ik ook gelijk gestraft door m'n klimwielen thuis te laten.

Het Vijlenerbos blijft niet alleen een leuke klim maar ook een mooi stukje Nederland (maar net maar toch).

Voor dit soort lijnenspel zou je eigenlijk een echte camera bij je willen hebben.

Het Drielandenpunt gingen we vanaf de Belgische zijde beklimmen dus even een rondje langs de zuiderburen.

Frank zegt altijd dat ik teveel met fietsen bezig ben maar ieder kan zien dat de focus geheel op de treinen ligt. In het album een serieuze foto.

Laatste stukje is erg leuk maar vooral erg fraai. M'n fotovingers gilde dan ook om een dikkere camera.

Voor allebei de meiden de eerste keer en het hoort gewoon bij je opvoeding om hier een keer te komen. Het liefst met de fiets natuurlijk.

Los van wat BIG's scoren moest het vooral een relax dagje worden. Daar hoort voor een doorsnee puber natuurlijk gewoon friet bij. Zelf een broodje gezond genomen wat net niet op de foto staat.

Toen werd het nasty. Een kleine tuimeling zonder erg bij het wat onvoorzichtig wegrijden na geslaagde lunch. Niks bijzonders maar wat wel bijzonder was was de regen. IJswater kwam er uit de hemel vallen. Bijna een half uur in het ijswater en we kwamen totaal verkleumd bij de auto.

Bij mooi weer hadden we eventueel nog een lus naar de Gulpenerberg gereden, maar het moest vooral een relax en gezellig dagje worden.
Dus de natte kleren uit, joggingpak aan en de kachel van de auto en de mp3-speler op max.
Dan is er nog maar één manier om zo'n dag af te ronden. In de ogen van een puber dan toch......

Jammer van het ijswater maar dat maakte het dan wel weer een beetje heroïsch. Zelfs pubers hebben daar behoefte aan en het opscheppen begon direct toen de helmen waren afgezet: "zo koud heb ik het nog nooit gehad" "het leek wel de ergste winter" "in die afdaling voelde ik m'n vingers niet" "het was gewoon ijs joh"

Zonder op te scheppen over echt koude fietstochtjes genoot ik van het gekwebbel en keek terug op een erg relaxte dag.

Fotoalbum Drielandenpunt

Tomatensaus

2011-10-18T12:27:00.002+02:00

Even geen gekke dingen vandaag. Gewoon pasta met tomatensaus. Water en tomaten dus. Basta!

Giro 2012: promo

2011-10-18T09:56:00.001+02:00

Afgelopen zondag is de Giro 2012 gepresenteerd. Maken ze een mooie show van en Luigi wees me nog even op deze fraaie promo:

Herfst?

2011-10-16T16:30:00.002+02:00

Herfst? Het leek vandaag wel zomer. Lekker blokje wandelen in de zon en een paar plaatjes geschoten:

Monte Sante Marie: de helmcamera

2011-10-15T22:19:00.002+02:00

Op Youtube kwam ik een prachtig filmpje tegen dat gemaakt is met een helmcamera tijdens het eerste deel van de beklimming van Monte Sante Marie.
Fietsende cameraman Neill (Schotland) heeft het moeilijk (wie niet) maar wel een erg fraai stukje afgeleverd. Hij heeft nog veel meer en gaat het geheel monteren tot een mini docu.

Giro die Lomardia: documentaire

2011-10-15T11:44:00.004+02:00

Ook wel de klassieker van de vallende bladeren genoemd. Gaat in de toekomst op de kalender naar voren. Waarschijnlijk op het eerste weekend na het WK. Wat een prachtig platform om je nieuwe trui te tonen.
De laatste jaren zijn er steeds meer grote namen die deze prachtige klassieker laten schieten.
Vroeger was dat wel anders en alle grote namen deden hun best om deze Noord Italiaanse klassieker aan hun palmares te rijgen. Want wat te denken van de erelijst: Coppi (5), Binda (4), Bartali, Kelly, Girardengo, Cunego (allen 3). Een vijftiental renners hebben de ronde twee keer gewonnen. Grote namen daarbij zijn onder anderen de Vlaeminck, Merckx, Moser en Hinault.
Nederland heeft drie overwinningen. Twee door Jo de Roo en een prachtige overwinning van Kuiper in 1981.

De renners zijn zojuist gestart voor de editie van vandaag. Gilbert kan van twee naar drie overwinningen springen maar de vergelijking met Coppi in de Belgische pers was bijna misselijkmakend.
Nog een paar uurtjes wachten op de live beelden. Voor hen die met wachten wat problemen hebben is er een fraaie documentaire. Ruim 70 minuten met prachtige oude beelden.
Commentaar is in het Italiaans maar er wordt zeer langzaam gesproken wat het gelijk tot een prima uurtje Italiaanse les maakt.

Nou ik duik lekker op de bank..........

L'Eroica: Pedro Delgado

2011-10-12T23:10:00.004+02:00

We kennen hem natuurlijk allemaal. Fenomenaal hoe hij kon afdalen en winnaar van de Tour in 1988. Pedro was vorige week ook in Toscane en nam deel aan L'Eroica.
In vol ornaat (gele trui dus) en hij fietste niet zomaar een beetje mee. Nee Pedro heeft de hele route zitten filmen met een heel erg leuk resultaat:

L'Eroica: afkicken

2011-10-08T11:24:00.001+02:00

L'Eroica: nagenieten

2011-10-07T10:47:00.002+02:00

Ik krijg net bij de koffie een aantal mailtjes binnen van Luigi met een hele berg foto's. Grazie!
Nog even nagenieten.....

De avond ervoor moet je natuurlijk goed eten.....

Het controleblad tekenen is zelfs bij de vierde deelname een serieuze zaak.....

En daarna een lange dag gaan zitten afzien. Soms in je eentje.....

Maar doorgaans lekker met elkaar.....

Nog een beetje afzien op Monte Sante Marie.....

Voor je het weet kan je het thuisfront melden dat je er weer bent.....

Tutto gruppo.....

Als je als buitenlander vier keer de lange afstand op rij hebt voltooid wordt je nog eens extra in de watten gelegd.....

Meer aanvullingen in: Fotoalbum L'Eroica 2011

L'Eroica 2011

2011-10-05T19:50:00.002+02:00

Batterij leeg! Precies op het tweede topje van Monte Sante Marie. Een grotere symboliek was nauwelijks denkbaar.
De eerste 150km van L'Eroica had ik probleemloos weggetrapt. Gezien de warmte geen slechte prestatie. Hier en daar lagen er al wat fietsers langs de kant naar lucht te happen als een goudvis die naast de kom was beland.
Dat m'n schermpje van m'n camera met de boodschap "batterij leeg" kwam was ook een aardige indicatie dat ik fris zat. Tot de Monte Sante Marie had ik namelijk zeer veel foto's gemaakt. Vanaf dat punt ging de tropische hitte me echter smerig in de weg zitten.
Tot dat moment zaten we ook nog op een vlot tijdschema dat gelijk was aan de afgelopen twee jaar.
Precies op het heetst van de dag waren we bezig met de zwaarste strook.
Gemeen, nijdig, steil, stoffig, gruwelijk warm en vooral meedogenloos.

Ik moet altijd wel lachen bij klassiekers in België. Vlak voor de Muur van Huy of die van Geraardsbergen (gebeurt daar nog wel wat?) of de Koppenberg begint ieder te freewheelen om zich te sparen.
Alle drie deze hellingen zijn flauwe jeugdpuistjes in vergelijk met de Monte Sante Marie.
In de afgelopen jaren werd er ook niet zo veel gelopen op deze 11 kilometer lange hellenstrook. Dat had alles te maken met de droogte van de afgelopen weken.
De toplaag van de strade bianche was volledig uitgedroogd en tot zeer fijn stof verpulverd.
De Italianen hebben er ook het prachtige woord voor: polveroso
Hoe mooi het woord ook is het was afzien in de overtreffende trap. Hierna had ik toch wel even nodig om weer een beetje lekker te gaan draaien.

Tot de Sante Marie was het prima gegaan. Even voor half zes waren we gestart en de eerste klim naar Brolio voelde ik niet eens. De klim was trouwens wederom prachtig verlicht. Vrij vlot fietste we naar de eerste controle in Radi waar ik Massimo Zen ontmoeten.
Deze held had ik vorig jaar een paar keer ontmoet en foto's uitgewisseld. Met slechts vier versnellingen trapt hij zo'n "rondje" weg.
Helaas viel hij later in de rit uit door een gebroken frame. Peccato!
Van Radi ging het rap naar de Montalcino. Vlak voor de klim namen we afscheid van Mark die de 135 kilometer ging doen.
Samen met Luigi, Alberto en Ingmar ging het verder naar de top van de topwijn: Brunello di Montalcino.

Lekker trappen want het was nog niet al te warm. De vrij lange afdaling die volgde was vervolgens ook het laatste genoegzame moment. Lekker fris en het daarop frisse moment was toch echt pas onder de douche. Maar dat zou nog even duren.
De lus naar het oosten die dan volgt is echt helemaal mijn ding. De beklimmingen zijn niet zo steil als op de Montalcino en de Monte Sante Marie. Ook niet erg lang en ik kan daar aardig doortrekken. Aantal stroken liggen daar ook goed slecht en daar voel ik me wel op thuis. Kuilen, wasborden, gleuven, keien en los grind. Ik had het helemaal naar m'n zin.
Alleen we waren voor ons gevoel zo langzamerhand wel in een pizzaoven beland. De temperatuur was aan het oplopen en ging op veel plaatsen fors over de 30 graden.

De controle in Lucignano d' Asso bereikte ik nog opmerkelijk helder en de gevaarlijke afdaling die volgde is als je fris bent geen heel groot obstakel.
Snel door naar Pieve in Salti waar de lunch op ons stond te wachten. De meeste gingen aan de Ribolita (Toscaanse maaltijdsoep) maar ik koos toch voor veel vocht en kleine maar diverse knabbel dingen.
Voor je dan in Asciano aan de voet van de Monte Sante Marie aankomt is er nog een loodzware strook strade bianche die maar op en neer blijft gaan.
De passage waar twee jaar terug Claudio Merlassino z'n laatste adem uitblies blijft een moment dat je bij de keel grijpt. De pijnlijke locatie was gemarkeerd met bloemen en dan is het toch weer even stil in het peloton.

Asciano........dan wordt je ook wel even stil. Niet als je de eerste keer hier komt. Je weet dan niet beter. L'Eroica veteranen kijken echter met ontzag naar wat komen gaat. Ieder die nu al stuk zit zal definitief worden gesloopt. De Monte Sante Marie zal je als een autoversnipperaar aan stukken scheuren.
Ben je nog fris zoals ik dan is iedere ambitie om fris bij het fonteintje van Torre a Castello aan te komen misplaatst. Monte Sante Marie is het L'Eroica synoniem voor meedogenloos.
Onder aan de klim staat ook een onzichtbaar bord: "verboden voor ambities"
Wie het bord negeert zal hard, zeer hard worden gestraft.

Bij het fonteintje van Torre a Castello stond dan ook een enorme rij. Een soort reanimatie zone om ingestorte wielertoeristen op te lappen.
Voor sommige ging het niet helpen en bij de volgende controle in Castelnuovo zagen we heel wat fietsers in de auto stappen.

Wij namen hier even de tijd om ons echt goed te verzorgen voor wat komen gaat. De klim van Pianella naar Vagliagli is weliswaar niet steil maar zeurt door als een peuter die z'n zin niet krijgt. Irritant zeurderig en voor je gevoel eindeloos.
Hierna de lange strook die goed in de schaduw lag. Zowaar begon ik weer een beetje op te knappen. Ik had echter nog wel wat energie nodig. Dus in de klim naar Radda besloot ik een gelletje te nemen. Fietsend lukte dat niet meer. Naast de fiets ook niet kwam ik heel rap achter. De gel zat overal behalve waar het bedoeld was. Gelukkig had ik nog een reserve en met deze extra prikkel trapte ik het centrum van Radda binnen.
Daar stonden de vrouwen van onze Italiaanse vrienden ons op te wachten voor een laatste aanmoediging. Prachtig!
Gevleugeld ging het daarna de laatste klim op. Heerlijk in de schaduw en de laatste strade bianche die volgde was een appeltje-eitje.

Met z'n vieren op een rij. Moe maar trots en voldaan.
De binnenkomst in Gaiole is dan toch zo'n moment dat de ogen even prikken.
De ontvangst van de organisatie (met name Claudio) was hartverwarmend en het bier.............heeft een van jullie wel een idee hoe goed bier kan smaken?

Aan tafel met een biertje keken we elkaar met veel respect aan. Dat klusje hadden we met z'n vieren toch maar mooi geklaard. Trots en met de wetenschap een herinnering op zak te hebben waar je nog jaren van kan genieten gingen we op zoek naar ons hotel.

Zwaar? Ja......loodzwaar maar wat is L'Eroica toch een onwaarschijnlijk heerlijk fietsfeestje.

Fotoalbum L'Eroica 2011

De laatste voorbereidingen

2011-10-05T18:23:00.001+02:00

De dag voor L'Eroica is eigenlijk de dag van de Bistecca Fiorentina. Het is immers al een hele traditie aan het worden.
1 kilo vlees wat je op een grote plank krijgt en doorgaans met z'n tweeën eet.
Vooraf een bordje pasta en een glaasje wijn erbij. Flink water en vooral rustig aan doen want de grote dag wordt zwaar genoeg.
Zeker dit jaar met de tropische omstandigheden.
De zaterdagavond voor L'Eroica zaten we boven op een berg buiten te eten. Het was zelfs nog warm.
De rest van zo'n zaterdag doe je natuurlijk niet veel. Je fiets in orde maken:

Natuurlijk een beetje over de fietsbeurs slenteren. Kan je trouwens behoorlijk onrustig van worden want je ogen zijn doorgaans groter dan je portemonnee.

Natuurlijk moest ik de heren van Gios even een handje gaan geven. Aldo (links op de foto) is nog steeds een brok passie. Als hij z'n duim en wijsvinger tegen elkaar drukt en uitlegt hoe de dingen zitten gaan z'n ogen nog steeds enorm glimmen.
Natuurlijk is Gios Torino niet het high end merk dat de massa bedient.
Wie echter een zeldzaam mooie klassieke fiets zoekt en niet op een standaard zwart/rood/wit kartonnen fietsje wil rijden kan uitstekend bij ze terecht. Je moet wel even langs in Turijn maar dan wordt je ook optimaal geholpen.
Mooie frames en goeie gasten!

Als Coppi liefhebber loop ik daar echt met ogen op steeltjes. Boeken, petjes, shirts, dvd's en ansichtkaarten. Heerlijk!

Gedurende de dag liep de temperatuur aardig op en het werd meer en meer duidelijk dat het op zondag een lood en loodzware editie zou gaan worden.

Nog één nachtje slapen.

Fotoalbum L'Eroica 2011

Giorno Olandese

2011-10-05T06:51:00.001+02:00

Op de vrijdag voor L'Eroica hadden we een Nederlands dagje. Een aantal fietsvriendjes was ook naar Toscane gekomen om deel te nemen aan L'Eroica.
Met elkaar afgesproken om het laatste stukje van het officiële parcours te rijden.
Gelijk de rugnummers ophalen en via de Via Chianti terug naar Radda.

Voor je gaat fietsen natuurlijk wel even wat eten.

De eerste strade Bianche maar voor de 75 en 205 rijders op zondag de finale.

Die laatste strade bianche is trouwens een prachtig stukje door een van mooiste wijngebieden.

In Gaiole de nummers halen.

Lekker ontspannen ritje en s'avonds met de Nederlandse clan gezellig een hapje wezen eten.
Nog twee nachtjes.........

Fotoalbum L'Eroica 2011

Passo di Lagastrello

2011-10-04T20:15:00.013+02:00

Afgelopen zondag stond L'Eroica op het programma. Deze mega retro uitdaging is meer dan de moeite om alleen daarvoor naar Italië te gaan.
Maar waarom zo'n programma niet wat opleuken. Een beetje cultuur snuiven en een beetje gastronomie. Waarom ook niet een stevige trainingsrit?

Een aantal van onze Italiaanse vrienden nemen net als Ingmar en ik deel aan de BIG challenge. Zeg maar het internationaal klim brevet voor wielertoeristen.
Dus Luigi (wereldkampioen organiseren) had een mooi rondje uitgezet langs een pas die meetelt voor dit brevet en een heel onbekende pas.

De avond voor de rit waren we met de fietsgroep van Luigi pizza wezen eten. Wat is dat toch een verademing om echte pizza te eten. Gewoon zo'n eenvoudig tentje en pizza per meter en bier in liter kannen.
Met tien fietsvriendjes gewoon een simpele pizza. Maar smakelijk maar de verrassing kwam bij de dolce (het toetje).

Ingmar en ik kregen een complete outfit fietskleding van de Veloclub Modena.
Dus de volgende dag zouden we opgenomen worden in het Modenese team.

De volgende dag niet extreem vroeg op en nog even een simpel ontbijt. Daarna als squadra Veloclub Modena richting de Apennijnen.
Op het programma stond een rondje met een tweetal grote en een drietal kleine beklimmingen.
Geen lange afstand. Als training voor L'Eroica had ook niemand het nodig om kilometers te maken. Vooral nog even er een paar hoogtemeters doorheen malen kon geen kwaad.

Het was prachtig weer en de hele rit was het 30 graden en soms erboven.
Eerst een kleine 80 kilometer met de auto die we parkeerde in Castelnovo ne Monti.
Gelijk vanuit het vertrek ging het 300 meter omhoog. Ben je tenminste gelijk warm!
Een en ander werd nog onderstreept door het dorpje Monte Duro wat we na een nijdig klimmetje bereikte.
Kort daarop verlieten we de SS63 om over uitgestorven wegen een schitterend rondje te maken.
Wegen met mooie namen als Via Monte Grande en laten we eerlijk zijn: grootse bergen maar vooral mooie bergen.
Als je vooraf weet dat het ergens zo mooi kan zijn koop je geen racefiets maar een schildersezel.
Andere mooie namen: Bora (Adriatische wind en wielen van Campagnolo) of wat te denken van Nirone? Je zal maar zo'n Bianchi hebben.
Langs het Lagu Paduli was het nog even door harken en vrij vlot stond ik toch op 1200 meter.
Schitterende beklimming die niet al te zwaar is. Daarnaast konden Ingmar en ik een BIG aan ons lijstje toevoegen. Leuk vooral als je dat met een aantal fietsvriendjes doet.

Op de top natuurlijk de gebruikelijke foto's. Wel gelachen want niet iedereen weet welke kant je een camera op moet houden. Goed voor een lach en een grap en naast mooie omgevingen en afzien is samen lol maken een belangrijk onderdeel.

Boven op de passo even een broodje gegeten. Blikje fris en een heerlijke espresso en daarna ging het ten aanval naar de tweede grote passo.
De Scalucchia is niet erg bekend. Dat heeft een paar redenen. De pas is erg onhandig in te passen in een etappe maar bovenal is de weg erg smal om er een serieuze koers langs te sturen.
Halverwege had ik zelf ook een momentje dat het beter zou zijn de pas te skippen.
Zo nu en dan bijna vlak en op andere momenten nijdig steil.
Niet mijn stukje chocolade om het maar zo te zeggen.
Maar wel een schitterend landschap en op sommige plaatsen onrealistisch en bijna of het was aangelegd. Luigi en friends hadden wederom een prachtige route uitgezet.
Als fietstocht uitdagend maar niet alleen voor de benen een traktatie maar ook voor de ogen.
"Il paesaggio è bellissimo" was dan ook een veel gehoorde kreet.

Bovenop even bijkomen, een familiefoto en een zeer technische afdaling die volgde.
Helemaal mijn mand met appels. Ondanks de oude Gazelle (ivm L'Eroica) ging ik zeer rap omlaag. Smalle wegen en krappe bochten maar wel goed ver vooruit kunnen kijken.
Als een steen liet ik me omlaag vallen. Even de klimmers op hun nummer zetten.
Het is van geen betekenis want dat is niet de sfeer waarin we fietsen. Toch vind ik het gewoon heerlijk om goed af te dalen.
Hierna moest er nog een hobbel van een paar honderd meter genomen worden en de beklimming werd opgesierd met de fontein van de liefde.
Leuk om met je nieuwe vriendin te stoppen maar met zes zweterige wielertoeristen?
Nee rap afdalen naar de auto en een mooi biertje gaan halen was een veel beter idee.
De laatste acht kilometer gingen omlaag en ik voelde aan m'n benen dat het goed zat voor zondag.

Na het bier (goed bier trouwens!) ging het richting Modena waar de douche en schone kleren op ons wachten.
Het avond programma was wederom weldadig. Drie soorten pasta, Tigelle en Gnocco Fritto waren de belangrijkste onderdelen.
Het etentje stond in het teken van Parijs-Brest-Parijs. Met het gezelschap (de dames waren meegekomen) hadden we een eigen ruimte waardoor we ongestoord een feestje konden bouwen.
Luigi, Alberto en Carmine hebben dit jaar Parijs-Brest-Parijs (dik 1200km) succesvol voltooid en die prestatie werd eens extra in het zonnetje gezet.
Leuk dat uitgesproken op deze avond Ingmar en ik met onze cadeautjes op de proppen kwamen.
Voor de dames had ik een chocolade verrassing gemaakt en voor de mannen een super sized fotoalbum van de trip van dit voorjaar.
Inclusief speech in het Italiaans werd onder een geweldige sfeer de presentjes in ontvangst genomen.
Met een grappa in het restaurant en een whisky op de hotelkamer topte we de dag nog even af.

Wat een geweldige dag........

Fotoalbum Passo di Lagastrello

Grazie Italia

2011-10-04T16:51:00.004+02:00

Gisteravond thuisgekomen van een klein weekje Italië. Hoofddoel was L'Eroica maar als je toch naar Italië gaat leuk je zo'n trip natuurlijk een beetje op.
Lekker eten, paar excursies, weer lekker eten, trainingsritje in de Apennijnen en vervolgens heel veel lekker eten.
Klein trainingsritje op de strade bianche om het gevoel terug te krijgen en natuurlijk weer lekker eten. Een bezoekje aan de fietsmarkt gevolgd door...........
Jullie mogen nooit meer raden. Dan op zondag het grote festijn en om helemaal af te toppen nog maar een keertje lekker eten.
Toch kwam ik 3 kilo lichter thuis dan dat ik wegging. Dik 6000 hoogtemeters in een week zijn een prima recept om meer te mogen eten.

Foto: Op de top van de passo di Lagastrello met (van l naar r) Carmine, Ingmar, ikzelf en meesterorganisator Luigi.

We zijn door de Italianen weer enorm in de watten gelegd. Ze hadden alles weer tot in de puntje verzorgd. Daarnaast zijn we overladen met presentjes. We hadden zoveel souvenirs dat ze bij de Zwitserse grens dachten dat we smokkelaars waren.
We zijn gewoon enorm verwend en dat heb ik gewoon maar lekker over me heen laten gaan.
Om de heimwee maar wat te stillen heb ik maar een flinke pan ragu Bolognese opgezet. Dat duurt even voordat dat klaar is maar dan kan in de tussentijd mooi de foto's van de camera naar de PC verplaatsen.
Van de donderdag rit en van L'Eroica zelf zal ik de komende dagen een verslagje maken en een fotoalbum.
De rit op donderdag ging redelijk en op de laatste passo heb ik nog even smerig zitten afzien. Geeft niet want als ik een paar dagen voor een belangrijke rit het mezelf een beetje moeilijk maak werkt dat doorgaans positief.
L'Eroica zelf was vooral tropisch en zeer stoffig. Ruim boven de 30 graden terwijl het net na de start maar een paar graden boven nul was.

Foto: Massimo Zen bij de eerste ristoro in Radi. Een paar uur later zou hij uitvallen door een gebroken frame. Hij had zich zo goed voorbereid en dat is op zo'n fiets nodig. Let eens op de versnellingen!

Ik weet niet precies hoeveel ik heb gedronken maar tijdens de rit zal het hard op weg naar de 10 liter zijn gegaan.
Het was al heel lang droog in Toscane en daardoor waren de strade bianche extra stoffig. Zeer weinig grip dus met je fiets. Het maakte het tot een zware editie maar toch heb ik erg goed gefietst. Tot 150 kilometer voelde ik de pedalen niet en ik ben nog nooit zo gemakkelijk Montalcino opgefietst. Maar vanaf 14:17:42 vond m'n lichaam het tijd om in een zwembad te gaan liggen.
Ik stond toen op het tweede topje van Monte Sante Marie en ieder weet dat het dan nog vier loodzware uren gaan worden. Zelf iets meer dit keer.
Een soort wereldkampioenschap afzien. Toch was ik razendsnel hersteld toen ik na afloop aan het bier zat.
De komende dagen een paar reportages, maar nu vooral - met een klein glaasje Chianti - eerst een dankwoord aan alle Italiaanse vrienden:
Mille Grazie!

Foto: zeer warm en stoffig maar ook op fotovlak de beste L'Eroica die ik gereden heb. Laatste 50 kilometer was het echter zo warm dat de camera niet meer tevoorschijn is gekomen.

De grote dag!

2011-10-02T04:33:00.000+02:00

Gaat het ons vandaag lukken? Voor Ingmar een echte hattrick en voor mij een kwartet.
Het zal weer een zware dag worden. Maar ook een bijzondere dag!
Als het goed is zijn we circa 5:30 in Gaiole vertrokken. Mijn conditie is niet super. Vorige maand goed ziek geweest en daarna nauwelijks kunnen trainen.
Dus het wordt zomaar 18:30 voor we over de finish geraken. Maar dan wel het liefst met z'n vieren zoals vorig jaar:

Van links naar rechts: Ingmar, Ik (Gerard), Luigi en Alberto.

Komende week veel verslagen en veel foto's op deze blog van L'Eroica 2011.

L'Eroica: Servizio Corse

2011-10-01T09:00:00.000+02:00

L'Eroica komt nu razendsnel dichterbij. Het is de 15e keer dat deze toertocht wordt verreden. Inmiddels is er zelfs een profkoers die is afgeleid van deze toertocht.
De profkoers bevat echter nog niet de helft aan strade bianche.
Toch is wat er overblijft nog spannend genoeg zoals blijkt uit onderstaand filmpje. We zien een minidocu van een Vittoria team van de neutrale materiaalwagen.
Geniet mee:

L'Eroica: rugnummers

2011-09-30T08:30:00.002+02:00

Vanaf vanmiddag kunnen de rugnummers voor L'Eroica worden opgehaald. Dat is een feestje op zich want er staan dan al veel oude fietsen uitgestald en de markt begint zich al te vullen.
Plus ergens lekker een goede espresso halen met een lekker taartje.
Vorig jaar waren we lekker vroeg en dan is het nog lekker rustig.

In 2010 was ik wel even verbaasd dat ik nummer 24 kreeg. Vriend Luigi had 25 en het kan niet anders dat daar een hogere hand een rol heeft gespeeld.

De lijst met rugnummers voor 2011 staat op website van L'Eroica en wat zien we:
Luigi heeft dit jaar 24 en ik krijg 25. Luigi heeft me bezworen er geen invloed te hebben uitgeoefend.
Het gaat maar om een nummer maar ieder weet dat de lage nummers bewust worden uitgedeeld.
Zo is nummer 1 voor Angela Zizza. Zij is zeer actief in het Italiaanse toerfietsen. Zowel aan de kant van de organisatie maar ook als actief fietster. Angela heeft dit jaar onder andere Parijs-Brest-Parijs gereden.
Naast een rugnummer kijg je een kaderplaatje wat je aan je fiets moet bevestigen.
Niet alleen leuk maar er wordt zeer zorgvuldig gecontroleerd.

Een nummer? Ja een nummer!
Maar bedenk dat het nergens zo leuk is om een nummer te zijn dan bij L'Eroica. Nog twee nachtjes slapen!

L'Eroica: voorpret

2011-09-29T09:00:00.004+02:00

Een project zonder voorpret is wat mij betreft op voorhand een mislukt project. Dit filmpje is vorig jaar gemaakt op het parcours van de 75 kilometer.
In de 75 zit een lus die niet deel uitmaakt van de 135/205km.
Deze lus gaat via Panzano en daarna over strade bianche naar Volpaia.
Niet zomaar een strook. Deze strook is lang, zeer slecht en bevat een aantal steile passage.
Volpaia is trouwens een geweldige locatie want het is net of de tijd hier heeft stilgestaan. Trouwens een prima plek om iemand ten huwelijk te vragen.
Schiterende omgeving en je zit hier op de rug van Monte Chianti.
Niet alleen de omgeving is prachtig maar ook de fietsers in dit filmpje.
Smullen dus en smul maar mee.....

L’Eroica: de competenties

2011-09-27T17:08:00.005+02:00

Om de 205 lood en loodzware kilometers van L’Eroica te overwinningen heb je een aantal competenties nodig. Niemand beheerst alle competenties even goed maar een aantal zullen toch in orde moeten zijn.

Klimmen
Met 4000 hoogtemeters is dit samen met uithoudingsvermogen verreweg de belangrijkste competentie. Toch is klimmen bij L’Eroica een heel ander paar mouwen dan een lange col oprijden. Het zijn veel beklimmingen en nergens echt heel lang. Maar ze zijn wel steil en op strade bianche kan je bijna niet gaan staan.
De zware oude fiets met beperkte keuze in versnellingen maakt het klimmen extra lastig.
Zelf score ik hier een 5

Dalen
Op strade bianche afdalen is niet zonder risico. Een valpartij zorgt dat je van onder tot boven tartaar bent. Doorfietsen als over de helft van je lijf het behang is zal voor de meeste geen fijne uitdaging zijn.
Dalen op strade bianche is echter niet alleen een kwestie van lef. Het is vooral een kwestie van de beheersing van je fiets en je waarnemingen razendsnel omzetten in gewenste acties.
Je moet je fiets durven laten gaan. Toch zijn er een paar afdalingen waar je gewoon vol in de remmen omlaag moet. Nieuwkomers waarschuw ik graag voor de afdaling direct na Lucignano.
Zelf score ik hier een 9

Slechte wegen
In de pers wordt L’Eroica wel eens de hel van het zuiden genoemd. Persoonlijk vind ik de kasseien in Parijs Roubaix zwaarder dan de strade bianche in L’Eroica. Dat neemt niet weg dat rijden op strade bianche niet mag worden onderschat.
De wegen lopen zwaar en het zijn toch de sterke jongens die hier het minst last van hebben. Veel stroken wemelt het van de wasborden en een ontspannen rijstijl is dan de enige overlevingsstrategie.
Belangrijkste basis voor rijden op strabe bianche blijft toch kracht, concentratie en stuurkunst.
Zelf score ik hier een 9,5

Eten en drinken
De 205 kilometer versie is een inspanning van 12 uur. Een top amateur zal een uurtje eerder binnen zijn en een wielertoerist die met 500 foto’s terug komt een uurtje later.
Dat uurtje meer of minder heeft voor het totaal verbruik aan vocht en calorieën niet veel effect.
Met een inspanning als L’Eroica ga je over de grens wat een profwielrenner tijdens een zware bergetappe verstookt.
Legendarisch zijn de woorden van mijn vrouw na mijn eerste L’Eroica: “Hij at een week het kalk van de muren”
Discipline en de vaardigheid om op de fiets te eten en drinken is bij deze uitdaging dan ook zeer belangrijk!
Zelf score ik hier niet zo goed. Alles onder de 150km rij ik namelijk zonder echt te eten. Ik rij tegenwoordig maar zelden lange zware afstanden. Eigenlijk alleen L’Eroica en Parijs Roubaix.
Daar waar het eten en drinken me naast de fiets prima af gaat mag het tijdens dit soort fietsprestaties nog fors verbeteren.
Zelf score ik hier een 6

Uithoudingsvermogen
Bij 205 kilometer en 4000 hoogtemeters spreekt dat vanzelf. Het heeft geen zin om aan een dergelijke uitdaging te beginnen als je geen grote zekerheid hebt dat het met je uithoudingsvermogen in orde is.
Een solo trainingsritje van 150 kilometer zonder stop moet je probleemloos weg kunnen trappen. Twee uur stevig tegen de wind moet geen probleem zijn. Een lage score op deze competentie moet je doen twijfelen of je wel zal starten op de 205 of 135.
Zelf score ik hier een 9

Afzien
Hoe lager je scores op andere competenties hoe hoger je vermogen om af te zien moet zijn. L’Eroica 2008 is ook mijn ultieme les afzien geweest.
Matig klimmen is met afzien te compenseren. Een gebrek aan uithoudingsvermogen? Je zal in de tweede helft moeten afzien.
Zelf score ik hier een dikke 8

Mechanieker
Bij veel moderne toertochten en cyclo's is er professionele materiële ondersteuning. Bij L’Eroica ben je op jezelf aangewezen. Alle defecten aan je fiets zal je dus zelf moeten oplossen.
Bijna legendarisch is mijn prikkeldraad oplossing van mijn defecte rem. Ben je niet handig laat dan je fiets vooraf goed nakijken.
Zelf score ik hier een 9,5

Italiaans
Geen harde eis maar de kans dat je een Nederlander tegenkomt is niet zo groot. Daarom fijn om in je diepste dieptepunten een praatje te kunnen maken. Een paar woorden Italiaans kunnen je door je zwartste wak trekken.
Italianen vinden het prachtig dat je als Hollander naar Toscane bent gekomen en maken graag een praatje met je.
Als ze niet terugpraten is het tijd om naar de 28 te schakelen want dan is het steiler dan 15%.
Zelf score ik hier een bescheiden 6

L'Eroica: de truien

2011-09-27T06:11:00.004+02:00

Een van de weinige dingen die me een beetje tegenstaan bij L'Eroica zijn de truien. Je ben niet verplicht om in een bepaalde trui te rijden, maar je probeert toch zoveel mogelijk in de juiste sfeer te komen.
Dan kom je dus uit op een wollen trui. Je kan je nu nog nauwelijks voorstellen dat je daar vroeger iedere rit in fietste.
Maar het is echt waar en als ik plakboeken van vroeger pak zie je alleen maar wollen truien. Kan een beetje acryl zijn maar allemaal kriebeltruien.
In de snikkende hitte op de Ventoux maar ook in de stortregen in de Ardennen. Van een flinke regenbui knapt een doorsnee wollen trui ook niet op.
Ze jeuken, ze kriebelen, ze krimpen, ze vervilten, ze zitten te strak of lubberen maar ze zijn zo mooi.......

De Leugen van Monte Sante Marie

2011-09-26T15:07:00.005+02:00

Volgens mij heb ik daar in het verleden al eens iets over geroepen. De Monte Sante Marie is een strook strade bianche die komt tijdens L'Eroica na een kilometer of 150.
De strook bevat een groot aantal hoogtemeters en percentages gaan regelmatig naar 18%.
Let op hoe het aantal hoogtemeter veel meer is dan het verschil tussen start en top! Een leugen......een grove leugen.
18% is op strade bianche verrot steil want op de pedalen staan is erg lastig.
Onderstaande grafiek moet je je niet voor ogen houden als je aan deze strook begint.

De ristoro aan "de voet" van de Monte Sante Marie.

De achtbaan waar je 11 kilometer doorheen gesleurd wordt. Als de benen willen.

Hier kom ik boven na een succesvolle poging om het wereldrecord afzien te verbeteren.

Zelfs de beste klimmers laten zich boven op de foto zetten.

Monte Sante Marie? De place to be als je fotograaf bent. Als fietser ben je blij als het achter de rug is............maar niet alleen blij.....ook een beetje trots! Een beetje? Nou iets meer dan dat.....

Wie mijn verslag van vorig jaar voor de geest kan halen weet dat ik al aan deze klim begonnen was zonder een stempel te halen. Dus ik na anderhalve kilometer terug! Niet leuk maar wel een goed verhaal......

Whisky index

2011-09-25T21:06:00.001+02:00

Ik heb een index pagina gemaakt met daarop alle whisky's waar ik een "review" van gemaakt heb. Klikt altijd wat zwaar en het is natuurlijk mijn smaak maar zo'n overzichtpagina maakt het wel makkelijk om iets terug te zoeken:

Whisky index

De pagina is ook opgenomen in de menubalk (zie hierboven).

Van Whisky

Glen Garioch 12 years

2011-09-25T16:16:00.006+02:00

Ik heb een lichte voorkeur voor whisky's uit het westen van Schotland. Daarom zo opmerkelijk dat ik zo val voor deze Glen Garioch (meeste oostelijk).
Tijdje terug was deze ergens in de aanbieding. Bijna gedachteloos gekocht.
Weer een paar maanden later samen met een whiskyvriendje eens aan de tand gevoeld.
Groot enthousiasme. Zeker in relatie tot de prijs.
De mooi ingetogen doos kwam wat achterin de kast te staan en raakte wat in de vergetelheid.
Vandaag ondanks het mooie weer veel uurtjes voor de buis. Het was het WK wielrennen.
Mooie winnaar maar wat een truttig rondje. Als alle whisky is als dit rondje dan was ik nu met een chocomel hobby aan de gang.
Genoeg over het WK want dit bericht gaat over whisky.

Opmerkelijk is wel dat deze distilleerderij een tijdje gesloten is geweest omdat......ze geen geschikt water hadden.
Dat is triest nieuws maar als je die keuze maakt ga je dus wel voor kwaliteit en het laat gelijk zien hoe belangrijk water in de productie van whisky is.
Bij het inschenken valt direct op dat we met een volle rijke whisky te maken hebben.
De neus is zoet maar dan zoiets als perenijs. Fruit maar wel romig. Vooral vol voor deze prijsklasse (onder 40 Euro).
De smaak zet door in romig fruit. Gebakken fruit? Gekarameliseerd fruit? Zoals je fruit bakt met wat stroop en boter. Heerlijk diep van smaak.
Ik pak ook iets van stoofvlees op maar dat kan ook komen dat ik dat aan het koken ben.
Toch iets van die kruiden?
De afdronk is redelijk lang en vooral vol fruit. Beetje hout? Turf?
Een tweede rondje met een paar druppels water gaf een wat rustigere smaakbeleving.

Voor mij een whisky die veel meer biedt dan de prijs doet vermoeden. Topper die het erg goed zal doen in een etentje met wild.
Veel waar voor je geld!

L'Eroica: de wijn

2011-09-25T09:37:00.002+02:00

Het parcours van L'Eroica loopt door de prachtigste wijnstreken van Italië. Nagenoeg de volledige 205 (eigenlijk 209) kilometer fiets je door de wijngaarden.
De nadruk ligt natuurlijk op de Chianti en een groot deel van de route begeeft zich door dit gebied. Een klassieker onder de wijnen en een goede Chianti doet het erg goed bij een bordje pasta.
In het zuidelijkste deel van de route komen we natuurlijk bij misschien wel de beste wijn uit Italië: De Brunello di Montalcino. De betere Brunello's score in proefnotities ook hoog in de 90 op de schaal van 100. We hebben het dan wel over flessen van 70-120 Euro maar als je wat te vieren hebt. Lekker bij een goeie entrecote.
Hier en daar tipt het parcours nog wat kleine wijnstreken aan zoals Val d'Arbia. Ken ik zelf niet dus moet ik de komende trip maar eens wat aan doen.
Wijn is een van de pijlers van Toscane en ook nog een een ongekend smakelijke.
Hier een sfeerimpressie van wat wijngaarden die je aandoet tijdens L'Eroica.

Laphroaig 10 years

2011-09-24T18:04:00.002+02:00

Ik heb vandaag weer een stukje grond in Schotland gekocht. De vorige keer sloeg dat hier thuis in als een bom.
Laphroaig geeft bij iedere fles een vierkante voet grond op het eiland Islay. Gewoon een leuke marketing truc en een manier om het gebied waar water wordt gewonnen te beschermen.

Vandaag een Laphroaig 10 years gehaald, Na een duur training van ruim 3 uurtjes onder het genot van het WK voor dames (net als in 2010 Bronzini) deze eens op m'n gemak zitten proeven.
Gek genoeg heb ik deze Laphroaig nog nooit heel bewust geproefd. De naam is natuurlijk al helemaal goed. Als je je naam nog eens aan laat passen dan is dit toch een serieuze optie.
Ik heb al heel wat verschillende whisky's van Laphroaig gedronken. Zowel uit het officiële programma als de nodig uitgaven van individuele bottelaars.

Deze 10 years is de instapper en dat proef je ook wel. Toch wel een instapper op een heel behoorlijk niveau.
Mooie gouden kleur en de neus is vol met ruige turf en een forse ziekenhuislucht. Ik beschrijf het wat plastisch maar de liefhebbers van Islay whisky zullen begrijpen wat ik bedoel.
Ik ben allergisch voor een ziekenhuislucht als ik in een ziekenhuis ben maar de medicinale lucht in een whisky smelt ik helemaal voor.
In de smaak zet turf zich door en je proeft dan duidelijk de zee. Mooie fris zee op een zonnige dag. Ook iets wat op fruit lijkt. Het is zoet maar krijg er nog niet helemaal de vinger op. Appel? Appelstroop? Zoet dus zonder dat het uitgesproken is.
De afdronk is beslist lang en ook daar zet de turf door zonder dat deze opdringerig wordt.
In het gebruikte lege glas ruik ik ook nog wel iets van hout. Redelijk jong hout zelfs.

Absoluut z'n geld dubbel en dwars waard. In dezelfde prijsklasse heeft Laphroaig de Quarter Cask en dat vind ik persoonlijk dan een betere keuze. Deze is net wat stoerder en net iets meer uitgesproken.
Neemt niet weg dat de 10 years voor genoeg genot zal zorgen.

L'Eroica: de helden

2011-09-22T18:07:00.003+02:00

Er is geen ander fiets project waar ik zoveel voorpret, pret en napret heb dan L'Eroica. Vandaag aandacht voor "de helden".
Met een knipoog natuurlijk wat niet wegneemt dat L'Eroica een stoer potje toerfietsen is.
Even een paar helden voorstellen waar we pret mee gaan hebben.

Fietsheld Hans zal dit jaar voor het eerst deelnemen. Na een totaal verregende Milaan-San Remo is zijn vertrouwen in het Italiaanse klimaat wat gezakt en kiest hij voor de 75km.
Niet in de fraaie outfit als op de foto (RRVV 2010) maar in authentieke Raleigh outfit. Ook een mooi eerbetoon aan deze legendarisch ploeg.

Els is de volgende fietsheld. Eigenlijk dus heldin. De (overigens erg leuke) vrouw van Hans. Hij is alleen niet erg zuinig op haar. Hij laat haar met de gereedschapskist, regenkleding en picknickmand fietsen. Dat laatste is dan wel weer romantisch. Voor beide de eerste keer en dan hebben we het weer over L'Eroica.
Ook de 75 km is een heel pittig rondje en de lus naar Volpaia die niet in de 205 zit mag er wezen.

Voor fietsheld Ingmar wordt het een echte hattrick dit jaar. Samen gaan we voor de derde samen en dat klikt gewoon erg goed. Ingmar is ook altijd op zoek naar bijzondere fietsavonturen. Hij heeft dit jaar oa Milaan-San Remo, de Vikingtour en Sicilië gedaan.
Samen met een tweetal Italiaanse vrienden gaan we opnieuw voor de 205. Ingmar heeft vooral een enorm uithoudingsvermogen en gaat een extra stukje op kop niet uit de weg. Hij had m'n zoon kunnen zijn dus erg ongemakkelijk voel ik me niet als deze held wat langer op kop blijft.

De Italianen waar we mee gaan rijden zijn echte helden. Die hebben vorige maand Parijs-Brest-Parijs gereden. Dik 1200 kilometer en de klok loopt door.
Ik ben best wel een fietsavonturier maar dat is me echt te dol.
Alberto (links) en Luigi (rechts) zijn daarnaast echte L'Eroica veteranen. In 2008 heb ik ze op de Montalcino uitgebreid gefotografeerd. Sindsdien is er een warme vriendschap die vooral door de Italianen weldadig wordt ingevuld.
Met z'n vieren zullen we de klus gaan klaren. We willen net als vorig jaar met z'n vieren hand in hand over de meet in Gaiole rijden.

Mark nam vorig jaar voor het eerst deel. Toen aan de 75km en hij wil nu de uitdaging opvoeren en gaat voor de 135. Deze held zal gelijk met ons starten maar zal voor de Montalcino afslaan. Overigens is de 135 verre van een flauw rondje en hoed af voor ieder die deze uitdaging aangaat. Je krijgt in de 135 gewoon de Monte Sante Marie en de meeste profs rijden tijdens hun versie daar compact met een 29!

Ook hoop ik (24) held Massimo Zen (7) weer te ontmoeten. Leuk contact via de social media gehad. Afgelopen jaar fietste deze held de 205 km op een loodzware klassieker met slechts vier versnellingen. Prachtige fiets maar leuk om een gentlemansritje mee te rijden en na een uur appeltaart te halen. Als je op zo'n fiets L'Eroica rijdt ben je echt een held. Het eerste wat ik ook tegen hem riep was: rispetto!

Dit zijn maar een handje van de helden die in Gaiole aan de start zullen staan.
De een met nog meer ervaring dan de ander. Sommige met eenvoudige klassieke fietsen en andere met ware museum stukken. Maar allemaal met hetzelfde doel: genieten van een evenement wat met geen ander evenement te vergelijken is..........

A presto!

September column op IR

2011-09-21T18:33:00.000+02:00

Op IR is vandaag mijn maandelijks column geplaatst. Ik heb dit keer gekozen voor een wat luchtiger onderwerp.
Dus gaat het over de nieuwe Ronde van Vlaanderen en ik ben van mening dat het een mooie ronde gaat worden.
Column Italiaanse RVV op IR

De toeschouwers zullen tevergeefs op De Muur staan wachten. Op de foto het kunstwerk "Toeschouwers" dat aan de Oudebergstraat in Geraardsbergen staat.

L'Eroica - Bianchi

2011-09-20T18:10:00.004+02:00

Als warmloper voor L'Eroica toch nog maar eens stil staan bij Bianchi.
Bianchi is een van de oudste fietsfabrikanten. Eind negentiende eeuw schoten de fietsfabrieken als paddenstoelen uit de grond. Heel veel zijn er inmiddels ter ziele of door andere overgenomen.
Zo heeft Bianchi onder andere Legnano overgenomen wat toch jaren een groot en sterk merk was. Ook een merk als Chiorda (oa van de legendarische Salvarani ploeg) is in Bianchi opgegaan en wordt in Italië op dit moment zelfs nieuw leven ingepompt.

Als je een fan van Bianchi bent dan is L'Eroica "the place to be". Een groot aantal deelnemers vereenzelvigt zich nog met Coppi en de wat jongeren met Gimondi en natuurlijk met Pantani.
Al jaren neemt een oud ploegmaat van Coppi deel en die staat de dagen voor de rit trots met zijn oude Bianchi te pronken. Of Valeriano Falsini er dit jaar weer zal zijn weet ik niet maar ik zal naar hem uitkijken.

Naast prachtige oude (en nieuwe) helden vooral veel mooie Bianchi's.

Met prachtige details.......

Je zou er hebberig van worden.......

En op de dag van de rit zelf niet alleen mooie Bianchi fietsen maar compleet uitgedost....

Racefietsen beginnen meer en meer eenheidsworsten te worden en zelfs Bianchi's zijn te koop in blauw, rood en wat voor zondige kleuren nog meer.
In de huidige maatschappij is nu eenmaal geen ruimte voor traditie. Het gaat tegenwoordig om veel geld.
Toen ik zo'n 25 jaar geleden een Bianchi X4 op maat liet maken had je geen keus in de kleur. Er werden voor de hele wereld maar 900 top frames per jaar gemaakt.
Nu stampen ze dat er in een week doorheen. Het rijden van toertochten en cyclo's is inmiddels een zeer grote markt waar veel geld te verdienen valt. Wil je een rode, witte of zwarte fiets? Prima. Dodelijk saai want de hele wereld rijdt erop maar ook bij Bianchi doen ze over een kleurtje niet meer al te moeilijk.

Wil je je toch nog eens onderdompelen in de eigenzinnige kleur van Bianchi? Dan zijn de dagen rond L'Eroica een waar feest. Tientallen Bianchi's zijn dan te aanschouwen en de ene is nog mooier dan de ander.

Celeste......sempre!

Pip ingelijst

2011-09-19T23:58:00.001+02:00

We hebben op dit moment twee katten: Basje en Pip. Basje is een wat chagrijnige homo die van zichzelf vindt dat hij er prachtig uitziet. Een echte relnicht!
Zit voor de deur als hij me in de voortuin hoort. Als ik met m'n fietsen bezig ben moet hij erbij zijn. Als ik sta te koken en noem het maar op. Net een hond en ook nog erg fotogeniek.

Pip is een heel andere kat. Tikje ADHD en kijkt altijd een beetje droef. Dit terwijl hij heel vrolijk in het rond loopt te huppen.
Toch valt het niet mee om van Pip een beetje foto te maken. Jammer want we zouden hem ook zo graag een keertje inlijsten.

L'Eroica budget

2011-09-19T17:43:00.005+02:00

Via de mail maar ook tijdens toertochten krijg ik regelmatig de vraag wat een L'Eroica trip nu kost. Zo'n lekkere Hollandse vraag maar ze stellen hem ook gerust tijdens een Belgische toertocht.
Zoals met zoveel dingen kan je het zo gek maken als je wilt. Toch kan je heel low budget een L'Eroica beleving hebben.

Grofweg gaat het om vier kostenposten:
* Inschrijving
* Uitrusting
* Verblijfkosten
* Reiskosten

Laten we uitgaan van een trip waarbij je op vrijdag aankomt en op maandagochtend na de rit vertrekt.

INSCHRIJVING
Daar valt weining aan te onderhandelen. Is 25 Euro maar ik ken geen andere tocht waar je zo in de watten wordt gelegd voor dat geld. De bevoorradingen zijn overdadige buffetten en als je terug thuis bent heb je maar één optie: drie weken Sonja!
Het gaat overigens door tot NA de finish want dan is er nog een pastaparty.
Ook de souvenirs die je krijgt en de professionele aanpak rechtvaardigen de 25 Euro.

Teller staat op 25 Euro

UITRUSTING
In 2008 heb ik voor 75 Euro een Bianchi gekocht. Deze voor 50 Euro opgeknapt en na afloop voor 125 Euro verkocht. Bianchi trui gekocht op Marktplaats voor 40 Euro en schoenen voor 15 Euro. Schoenen weer verkocht voor 15 Euro.
Trui hou ik als aandenken.
Kosten uitrusting na verkoop: 40 Euro
Totaal is nu 65 Euro

VERBLIJFKOSTEN
Je hebt dan vele opties: kamper, tent, B&B of Hotel.
Heb je toevallig een kamper of kan je die lenen dan zijn je overnachtingskosten dus 0 Euro. Je kan de kamper gewoon naast het sportveld zetten.
Kamperen kan op het voetbalveld (douche en wc aanwezig) en als je drie nachten (2 voor 1 na) doet ben je 30 Euro kwijt. Een B&B kost je voor 3 nachten 75 Euro en een hotel 120.
Moet je ook nog wat eten. Ontbijt regel je in een kamper en tent zelf (moet je thuis ook) en in B&B en hotel is het inclusief. Lunch doe je 3 keer en kost je 30 Euro.
3 maal diner. Kan voor 25 Euro prima eten. Zeker als je een zijstraatje neemt.
Na L'Eroica mag het wat luxer dus zeg 100 Euro.

Dus verblijfkosten minimaal 130 en maximaal 250 Euro
Totaal zit nu tussen de 195 en 315 Euro

REISKOSTEN
Trein is leuk maar duur! Of met de auto of vliegen en ter plaatsen een auto huren. Als je met 2-3 man gaat ontlopen die varianten elkaar niet veel. Vliegen is comfortabel en met de auto kan je op de heen en terugreis nog wat leuke dingen doen zoals wij vorig jaar Coppi hebben bezocht.
Met twee man met de auto kost je met tol en als je normaal rijdt circa 120 Euro per persoon.

Totaal zit je dan tussen de 315 en 435 Euro.

Dat is dus INCLUSIEF fiets!!!!!

Natuurlijk is dat geld maar dat vind ik dus een koopje gezien de unieke beleving.
De Gazelle waar ik nu mee ga heb ik gekocht van de opbrengst van m'n 2008 Bianchi.
Geloof het of niet inclusief de verbouwing kost die fiets minder dan 200 Euro!
Op drie deelnames is dat dus 65 Euro per keer!

Als je het qua vrije dagen en geld kan permiteren ga dan 1 of 2 dagen langer. Heb je net wat meer tijd om te genieten. Kost iets meer maar dan wordt het een echte vakantie en Toscane is dat waard.

Is het je niet gelukt om je op tijd in te schrijven voor L'Eroica dan kan je je ter plekken inschrijven voor 100 Euro en dit bedrag gaat naar een goed doel.

Nog een paar weekjes................

Chocolade speculaas surprise

2011-09-18T16:08:00.001+02:00

We gaan richting Sinterklaas dus speculaas begint weer helemaal hot te worden.
Leuk om dus weer wat met speculaas te gaan doen.
Ik heb een variant gemaakt op rocky road en chocolami.
De basis blijft natuurlijk chocolade maar als vulling heb ik speculaas gebruikt.
Een eerste test was bemoedigend dus maar eens een echt werkstukje geknutseld.

Nodig voor 8-10 porties:
200 gram chocolade puur (in stukjes)
stukje witte chocolade als garnering
75 gram roomboter
2 eetlepels stroop
15 speculaasjes in brokjes
5 speculaasjes zeer fijn gehakt
uitsteekring
bakpapier
gietijzeren pannetje

Smelt de boter in het pannetje en voeg daarna de pure chocolade toe. Als je geen dik gietijzeren pannetje hebt zal je de chocolade au bain marie moeten smelten.
Neem in ieder geval de laagste stand van het gas. Als het pannetje goed heet is kan het vuur meestal wel uit.
Voeg de stroop toe en daarna de speculaas. Meng het geheel goed.
Zet de uitsteekring op een bord en druk er een vel bakpapier in zodat bodem en zijkanten goed bedekt zijn. Stort het chocolade mengsel in de ring en zorg dat er geen grote luchtbellen zijn. Af laten koelen in de koelkast. Liefst een nacht.
Smelt vervolgens een beetje witte chocolade en versier de bovenkant.

In kleie puntjes snijden en serveren op kleine schoteltjes.
Zeer machtige maar heerlijke surprise bij een goeie kop koffie na een stevige herfstwandeling.

Met de Gazelle naar L'Eroica

2011-09-18T08:28:00.002+02:00

Ik heb zojuist m'n oude Gazelle van pedalen met toeclips voorzien waarmee de kogel definitief door de kerk is.
Ik zit perfect op die fiets en ben er twee keer probleemloos mee over de finish geraakt. Daarnaast vind ik een Hollandse fiets ook wel een mooie keuze.
Gistermiddag de fiets maar eens technisch geïnspecteerd.

Als je aan fietsen gaat knutselen moet je natuurlijk wel zorgen dat er genoeg smeermiddelen zijn.

Onder het genot van een glaasje smeermiddel nog even staan genieten van de Toscaanse klei die nog aan de Gazelle hangt. Wat een troep is dat zeg......

De klei in Toscane is een soort modeleerklei. Volgens mij kan je daar prachtige beeldjes en kruikjes van maken. Het zit ook echt aan de fiets gebakken. Morgen maar even de hogedrukspuit opzetten. Of gewoon lekker laten zitten. Ziet er wel fraai uit.
Overigens rijdt die zooi voor geen meter als het een beetje nat is. Hebben we vorig jaar een stukje mogen ervaren tijdens de klim naar Montalcino. Zompige zooi is het. Stel je maar eens voor dat je met een oude legerfiets met een complete uitrusting en twee lekke banden met windkracht zes tegen de van Brienenoordbrug op moet fietsen.
Zoiets dus....

Ik krijg net een mailtje van m'n vriend Luigi dat het op dit moment tropisch warm is in midden Italië.
Regen met natte strade bianche zit ik niet op te wachten maar tropisch warm? Dat hoort wat mij betreft bij duiken, blote voeten in het zand, pinacoladas, dames met te kleine bikini's en gegrilde barracuda.
Iets er tussenin zou wel fijn zijn. Bij de start een graad of 12 en oplopend naar 21 als we aan de ribolita (maaltijd soep die je halverwege krijgt) zijn.

De mailwisseling met Luigi staat inmiddels helemaal zwanger van L'Eroica. Ik kijk nu al uit om hem weer te zien op die prachtige Cinelli van hem. Wat een schitterende fiets is dat toch.
Ik doe het nog even met de Gazelle maar ik ga wel op de fietsmarkt kijken voor een Bianchi Paris Roubaix (wat anders zeggen mijn echte vrienden dan) inclusief het bijbehorende versnellingssysteem.
Als ik over een paar jaar de 205km te zwaar vind wil ik de 75 op een veel oudere fiets gaan rijden. Zo'n fiets heb je niet uno, due, tre dus moet ik nu al gaan zoeken. Ook leuk om op zo'n fietsmarkt rond te neuzen. Een project op zich.

Ik heb net het "kaderplaatje" van vorig jaar van m'n fiets gehaald.

In 2008 het nummer 2374 in 2009 het nummer 128 en vorig jaar met enige hulp van "hogerhand" het nummer 24. Een nummer onder de tien moet er toch inzitten......
Strikt genomen maakt het me niet uit. Leuk een laag nummer maar het belangrijkste is erbij te zijn.
Het voelt ook als een geliefde die je maanden niet gezien hebt en eindelijk kan je je lippen weer op die van haar drukken.
Volgende maand is het zover..........

Caol Ila 1999 The Ultimate

2011-09-17T14:30:00.004+02:00

The Ultimate is een onafhankelijke bottelaar. Zij kopen losse vaten die niet in het smaakprofiel van de betreffende distilleerderij vallen.
Dat is dus niet per definitie slechte whisky maar in veel gevallen is de whisky op één of meer aspecten (turf, fruit, rook) meer of minder dominant.
Achter de Ultimate zitten een paar Nederlandse initiatiefnemers en ze hebben al vele honderden releases uitgebracht.
Het gaat altijd om een single cask versie. Hierbij wordt de whisky niet vermengt met whisky uit andere vaten. Ook wordt de whisky niet bijgekleurd wat doorgaans wel het geval is. Consumenten vinden een mooie karamel kleur blijkbaar belangrijker dan een puur product.
Dat zelfde geldt voor de filtering. Nagenoeg alle whisky wordt koud gefilterd om te voorkomen dat deze troebel wordt als je water of ijs toevoegt. The Ultimate filtert de whisky niet.
Onafhankelijk bottelaars kopen vaten bij nagenoeg alle distilleerderijen. Toch zal het duidelijk zijn dat de wat meer uitgesproken whisky’s de voorkeur hebben.

Ik heb tot nu toe een kleine tiental whisky’s uit de The Ultimate Serie geproefd en niet een is er tegengevallen. Vooral een Linkwood, Glen Elgin en Bowmore zijn me erg goed bevallen.
Een Islay waar ik erg van kan genieten is Caol Ila. Bijna medicinaal en niet een whisky die ik een beginner zal aanraden. Ook geen whisky voor een romantisch avondje of het zal met Ma Flodder moeten zijn.
Stoere whisky’s die horen bij de herfst. Dus ik mezelf na een week hard werken getrakteerd op een Caol Ila uit de Ultimate serie.

De kleur is licht goud en dat komt natuurlijk doordat deze whisky niet is bijgekleurd. De neus bevat duidelijk turf maar niet zo heftig als de “standaard” Caol Ila’s. Verder zit er in de neus vooral vers gemaaid gras en fruit.
In de smaak zet de turf door en het fruit wordt geconcentreerd (gekookt fruit) van smaak. Tikje rook en iets van speculaaskruiden. Een klein slokje geeft al een volle rijke smaak.
De afdronk is net als de meeste andere Caol Ila’s lang en vol. Vooral de turf en het fruit zijn in de afdronk heel nadrukkelijk aanwezig.
Deze Caol Ila is wat subtieler dan het standaard peaty aanbod (Caol Ila heeft ook un-peated whiksy’s) van deze distilleerderij. Daarom een aanrader voor hen die de weg zoeken naar de wat heftigere Islay’s.
Voor de wat ervaren Islay liefhebber is dit vooral een whisky voor na een dag hard werken. Vooral voor het eten wil je niet een te heftige peaty whisky.

Fraai hoe uitgesproken en subtiliteit elkaar in één whisky weten te vinden.

Kwartet

2011-09-12T21:27:00.007+02:00

Dat is wat ik over een paar weken hoop te mogen roepen. Voor de vierde keer zal ik deelnemen aan L’Eroica.

Een paar garanties heb ik op voorhand al.
De sfeervolle klim naar Brolio. De draf richting Radi. Een eerste keer afzien op de Montalcino. Vooral als de weg wat vochtig is en je fiets voelt als een vooroorlogse tank.

De fraaie lus naar Lucignano di Asso waar de tijd heeft stil gestaan. De monsterlijk gevaarlijke afdaling die daar op volgt. De ribolita (Toscaanse maaltijdsoep) in Pieve al Salti. Allemaal zekerheden zo ook de leugen van Monte Sante Marie. Daar waar je tot vier keer toe je hoogtemeters moet maken op gruwelijk steile strade bianche. M’n top drie aan afzien in 41 jaar racefiets was alle drie op deze strook.

In volgorde 2008, 2010 en 2009. In 2008 was het zo erg dat als er een heftigere manier van afzien is ik het gewoon niet wil weten. Wat was ik toen naar de kloten zeg.
De fotograaf van Cicloturismo die me op de top opving durfde geen eens direct een foto te maken. Pas nadat ik enigszins hersteld was en het routekaartje pakte vroeg hij of "het goed was".

Het zal weer afzien worden. Dat is een zekerheid!

Vandaag met die storm niet wezen trainen en als mentale voorbereiding op L'Eroica dan maar een kleine terugblik van de afgelopen drie jaar.

2008 - Avontuur
Een groot onbekend avontuur. Samen met Sjors en Patrick was ik afgereisd naar Toscane. Ik wist echt niet dat ik er mijn grootste fietsliefde ooit zou ontmoeten: L’Eroica!

Voor alle drie een nieuw en onbekend avontuur.
Laat gestart en maar net op tijd binnen. 205 km lang leermomenten maar zoveel indrukken dat het me gelijk een verslaving heeft opgeleverd.
Leermomenten met een defecte fiets, te weinig eten tot een nieuwe norm voor afzien. Ook dat jaar heb ik Luigi and friends voor het eerst ontmoet.

Verslagen van 2008 staan niet meer op deze blog maar gelukkige hebben we de foto’s nog: fotoalbum L’Eroica 2008

2009 – Perfecte voorbereiding
Wat me in 2008 was overkomen zou me niet nog een keer gebeuren. Ik sloeg ook duidelijk een beetje door in de voorbereiding. Zit een beetje in het beestje. Met succes want vrij fris (alles is relatief) kwam ik over de streep. De ervaring van 2008 had ik omgezet in verbeterpunten en dat had zichtbaar geholpen.

Verder was het natuurlijk leuk om Ingmar mee te nemen tijdens zijn eerste L’Eroica en die moest natuurlijk even wennen aan de strade bianche. De ontmoeting met Luigi, Alberto en Guiseppe was onvergetelijk.

Verslag 2009 editie

2010 – Overrompelende gastvrijheid
Deze L’Eroica trip werd door de Italianen voor ons opgeleukt met een mooie trainingsrit in de Apenijnen, een bezoek aan de Ferrari fabriek en museum, de Panini collectie en een scala aan gastronomische rondleidingen.

L’Eroica zelf ging niet slecht maar ik had het de laatste uren zo bizar warm (loop ik ook voor bij de dokter) dat ik alleen maar koud bier wilde. In Toscane? Ja! Alleen maar koud bier en geloof me.........er zijn heel wat grappen over gemaakt.
Qua omlijsting en sfeer kan je hier maar één rapportcijfer op plakken: een dikke tien!

Verslag L'Eroica 2010

Na zo’n fraaie hattrick zou je eigenlijk moeten stoppen. De kans dat het beter wordt is nihil. Dus stop op je hoogtepunt.

Na drie keer heb ik echter wel gezien dat iedere L’Eroica weer een heel andere is. Iedere keer weer elementen die je op een andere manier kan waarderen. Het onbekende van een eerste keer gaat nooit meer terugkomen, terwijl ik zelden zo’n prettig opgewonden gevoel heb gehad voor een nieuw fietsproject. Het heeft ook geen zin om jaren met elkaar te vergelijken maar stoppen met L’Eroica is geen optie.

Ik ben er aan verslaafd geraakt en zolang ik de 205 kan rijden blijf ik die rijden. Worden de benen te oud schakel ik wel naar de 135 of 75. Wordt ik echt heel oud is er de 38 nog.
Als dat ook niet meer gaat dan ga ik met m'n rollator bij de start en finish kijken. Wel een rollator met een stalen frame natuurlijk.

Er bestaat ook niet iets als een vraag of ik volgend jaar L’Eroica ga rijden. Natuurlijk ga ik volgend jaar L’Eroica rijden. Als je die vraag volgend jaar stelt krijg je hetzelfde antwoord.........

Maar eerst dit jaar genieten en dat gaat weer geweldig worden. Op de donderdag voor L’Eroica hebben de Italianen een trainingsrit uitgezet. Tijdens deze rit worden we in de gelegenheid gesteld om onze referentie ten aanzien van "mooie landschappen" bij te stellen. Ook zullen de nodige hoogtemeters worden gemaakt om de benen voor L’Eroica op scherp te zetten.

Op de vrijdag gaan we met een aantal Nederlandse fietsvriendjes de finale van L’Eroica verkennen en op de fiets de rugnummers halen.

Zaterdag voor de grote dag natuurlijk de fietsmarkt. Kwijlen met al dat moois, bakkie espresso, even bij Aldo en Marco Gios langs en dus weer kwijlen.
Wat souvenirs (Bartali wijn niet vergeten) kopen en natuurlijk lekker eten.

L'Eroica is dit jaar toe aan de 15e editie en ik heb begrepen dat ze flink gaan uitpakken. Wat mij betreft kan het niet gek genoeg!

Friese gastvrijheid

2011-09-11T19:39:00.003+02:00

Dit weekend eens geen tocht in België maar in het hoge Noorden. Fietsvriendje Tjitse had ons uitgenodigd voor een rondje Friesland.
De ontvangst was niet zomaar hartelijk maar een voorbeeld voor hoe ik zelf als gastheer over wil komen. De traktaties bij de koffie waren weldadig en het is vooral de weegschaal die de motivatie brachten om niet alle taartjes en chocolade op te eten.

Toen iedereen er was ging het rap op de fiets.

Als ik in Noord Nederland fiets heb ik altijd een beetje het gevoel dat ik 100 jaar terug in de tijd ga......

Natuurlijk was het weer zo'n rondje op het gemak toeren..... Ik moet zeggen ze hebben zich redelijk ingehouden wat me na m'n ziek, zwak misselijk van de afgelopen twee weken niet slecht uitkwam.

De nadruk van de rit lag bij het Fries-Drents Wolt wat wel een erg fraai stukje Nederland is.
Na afloop was er nog een pastaparty en dat was niet alleen erg smakelijk maar ook nog donders gezellig. Ook de wedstrijd ijs-eten wist in enorm te waarderen.

Jammer dat ze erg geen hellingen en kasseien hebben want de Friese gastvrijheid geeft genoeg aanleiding om er ieder weekend te gaan fietsen.

Fotoalbum Rondje Friesland

Pip te dik

2011-09-10T20:20:00.004+02:00

Donderdag zijn Pip en Basje voor een APK geweest. Met Pip maken we ons altijd wat meer zorgen vanwege z'n HD. Overigens denk ik regelmatig dat hij meer last heeft van ADHD als hij z'n momentje van rondvliegen heeft.
Maar als je ADHD hebt ben je geloof ik altijd druk. Dat is bij Pip niet het geval. Pip is 23 uur per dag vooral lui.
Dan doet hij 3 kwartier eten en 1 kwartier vliegen.
Van de week dus naar de dokter en daar kan Pip altijd enorm naar uitkijken:

Pip blijft gewoon het liefst in z'n eigen volkstuintje:

Pip gaat ook in de plantenbak mee naar de dokter. We pakken gewoon die bak op zetten die in de auto en gaan er mee in de wachtkamer zitten.
Op de vraag aan de dokter of het beter was om Pip over te planten in een grotere bak had de dokter maar één reactie: De pot is niet te klein maar Pip is te dik!

We hoeven Pip dus niet in een andere pot te zetten maar een beetje minder eten kan geen kwaad. Pip weegt bijna 6 kilo en dat is met HD een onhandig gewicht.
Dus de baas moet wat strenger worden.

Ardbeg Alligator

2011-09-10T11:21:00.002+02:00

Ardbeg behoort samen met Coal Ila en Laphroig tot mijn favorieten stoere whisky's. Geen whisky om in bed met je vrouw naar een romantische film te liggen kijken.
Nee het zijn vooral whisky's als je met modder aan je schoenen thuis bent gekomen. Je gooit je natte jas in de hoek.
Niemand is thuis en hooguit een paar vrienden op bezoek die ook van een stoer glas houden. De gordijnen dicht en alleen een lamp aan boven de tafel waar je zit te drinken. Je kleren plakken aan je lijf van de stortregen maar je laat dat voor wat het is.
Met gepaste stilte schenk je de glazen in. Niet in zo'n ranzig bourbon glas maar minimaal in een Glengairn glas. Arbeg zelf heeft overigens ook erg stoere glaasjes.

De nieuwe Ardbeg heeft de bijzondere naam Alligator. Maar is die naam wel zo bijzonder? Ik zou graag een prijsvraag uitschrijven maar het antwoord is op internet te vinden.
Natuurlijk is een dergelijke whisky ook heel veel marketing maar dat vind ik van hobby's als fietsen, whisky, koken en fotografie eigenlijk ook wel een leuk aspect.

Ardbeg heeft dat begrepen en gooit een leuk filmpje op YouTube om de Alligator onder de aandacht te brengen:

Gesprekje met Coppi

2011-09-06T23:30:00.005+02:00

Eigenlijk had ik dit al eerder willen plaatsen maar er kwam iets tussen. Strikt genomen maakt het niet uit en met een naderende L’Eroica is het nu zelfs misschien wel een erg mooi moment.

Was ik tijdens een beklimming van een BIG in Noord Frankrijk nog in gesprek met God zo kwam ik tijdens mijn avontuur op de Italiaanseweg in gesprek met Coppi.

Fausto Coppi! De Campionissimo die zelfs 50 jaar na zijn dood Italië nog steeds in verroering brengt.

Het gebeurde tijdens m’n vijfentwintig beklimmingen van de Italiaanse weg. Bij mijn vier of vijfde beklimming bedacht ik me of Coppi de Italiaanseweg wel eens beklommen zou hebben.
Gewoon benieuwd.
Coppi is maar een paar keer in Nederland geweest. Het ruzie rondje met Bartali in Valkenburg blijft natuurlijk legendarisch.
Toch bleef de vraag maar door m’n hoofd dolen. Coppi op de Italiaanseweg?
Coppi, Coppi vroeg ik me af. Fausto?

Coppi: Bella poggio.
Ik: Si, si.
Coppi: Belle bicicletta!
Ik: Grazie.
Coppi: Prego.
Ik (met enige trots): De kleur moet u toch bevallen.
Coppi: Zeker, zeker maar is mis de strookjes met de driekleur
Ik: Ja..........u heeft gelijk
Coppi: Zou je niet een tandje zwaarder gaan rijden?
Ik: Sorry maar dat is best ouderwets
Coppi: Dit is een klim van niks.
Ik: Maar ik moet hem wel 25 keer op.
Coppi: Kan je ook 25 keer recupereren.
Ik: Zo jong ben ik niet meer.
Coppi: Op m’n 40e koerste ik nog van voren.
Ik: U heeft talent.
Coppi: Talent is een verzinsel van hen die te lui zijn om te trainen.
Ik: U woog 20 kilo minder.
Coppi: Niemand verplicht je om zo van de Italiaanse keuken te genieten.
Ik; U had een perfecte Bianchi.
Coppi: Maar jij hebt een Coppi.
Ik: Ok ik geef me gewonnen.
Coppi: Kijk dat is nou het verschil.
Ik: Verschil?
Coppi: Ja je geeft te snel op.
Ik: Doe dan maar een paar tips voor L’Eroica.
Coppi: Ga je weer voor de 205?
Ik: Zolang het kan.
Coppi: Mooi.
Ik (tikje trots): Met een aantal Italiaanse vrienden.
Coppi: Ga je nog wat leuks voor ze doen.
Ik: Natuurlijk maar dat moet een verrassing blijven.
Coppi: Ok dan maar tips voor L’Eroica.
Ik: Ik ben benieuwd.
Coppi: Je fiets is ok, je hebt redelijk getraind, je hebt goede ploegmaten, je weet dat je goed moet eten en drinken, je hebt parcourskennis en je rijdt als een duivel op slechte wegen. Volgens mij heb je geen tips nodig.
Ik: Niet één klein tipje?
Coppi: Er is natuurlijk één tip die boven alle tips staat.
Ik (bijna naar van nieuwsgierigheid): EN?
Coppi: EN? Hoe durf je het te vragen. We hebben het over L’Eroica
Ik: Ja dat weet ik.
Coppi (tikje snibbig): Nou dan!
Ik (wat ingetogen): Wat bedoeld u
Coppi: Er is maar één tip voor L’Eroica: GENIET! Geniet van Toscane, geniet van de ristoro’s, geniet dat je benen in de wind kunnen draaien, geniet dat je armen de herfstzon ontvangen, geniet van je kameraden, geniet van het uitzicht, geniet van de medewerkers, geniet van de deelnemers, van de fietsen. GENIET!
Ik: Dat ga ik zeker doen.
Coppi: Ik weet het ik lees je blog.
Ik (beetje betweterig): Nou dan!
Coppi: Ik zeg het ook niet alleen tegen jouw. Ik weet dat jij dit gaat bloggen en tegen al die mensen die dit lezen en L’Eroica gaan rijden zeg ik: GENIET!
Ik: Prachtig!
Coppi: Ik heb nog wel een kleine wens.
Ik: Zeg het maar.
Coppi: Eigenlijk twee.
Ik: U lijkt m’n dochter wel.
Coppi; Kan je een flesje Bartali wijn voor me meenemen?
Ik: Vanzelfsprekend.
Coppi: We waren geen echte vijanden. Natuurlijk heb ik Gino tot op het bot bestreden. Hij heeft mij op de fiets pijn gedaan maar ik heb hem ook laten lijden. Ik wilde gewoon altijd winnen en Gino was een heel groot kampioen en die wilde ook altijd winnen. De pers heeft het groter gemaakt dan dat het is.
Ik: Zo is de pers.
Coppi: Ik heb en paar jaar terug onze beide zonen samen op de strade bianche zien fietsen. Ontroering met hoofdletters.
Ik: Ja dat was een prachtig beeld. Met Andrea heb ik nog wel eens contact gehad.
Coppi: Ik neem graag nog een glaasje Bartali wijn op dat moment.
Ik: Ga ik regelen.
Coppi: Daarnaast wil ik dat je Valeriano Falsini m’n warme groeten gaat overbrengen. Hij komt ieder jaar trouw naar m’n graf en is op afstand de meest trouwe gregario uit de hele geschiedenis van de wielersport.
Ik: Ik heb hem al een paar keer ontmoet. Wat een prachtig mens.
Coppi: Kijk eens goed in z’n ogen.......en geniet!

Vijfentwintig keer de Italiaanseweg. Een mens moet toch wat om zich gaande te houden maar Fausto heeft wel gelijk. Voor L’Eroica – ongeacht de afstand – heb je maar één opdracht en dat is: GENIET!

Gios project

2011-09-05T15:28:00.006+02:00

Sinds ik terug ben van vakantie heb ik een heleboel keer de vraag gekregen hoe het met het Gios project is.
Erg leuk die belangstelling maar een ieder zal nog even op z'n honger moeten gaan zitten.
Ook de afgelopen week is er weer niks aan dat project gedaan. Sinds vorig maandagnacht heb ik een stevig maag-darmontsteking en dat is nu pas aan de beterende hand.

Met regelmatige diarree-aanvallen laat je het echt wel uit je hoofd om een balhoofd in een stalen frame te persen.
Daarnaast ga ik eerst van L'Eroica genieten. Conditie heeft de afgelopen week wel even een knauw gekregen. Geen wanhoop want er staat een handvol Italiaanse gregario's klaar om me van ristoro naar ristoro te slepen. Nergens is bij een controle zo belangrijk om goed te eten als bij de twee lange afstanden van L'Eroica.
Verzaak je dan krijg je een hongerklop die je lang zal heugen.
Overigens als je een van de korte afstanden (de 75 mag overigens niet onderschat worden) rijdt zou ik ook maar lekker van de ristoro's genieten. De Toscanen maken er immers iedere keer weer wat moois van.

Heel even heb ik getwijfeld om de Gios op te bouwen voor L'Eroica. Toch gaat dat niet gebeuren. Niet omdat ik het zonde vind. Nee fietsen zijn om te gebruiken. Mocht het frame zwaar beschadigen door een L'Eroica deelname kijk ik Aldo en Marco een keer lief aan en stoppen ze hem wel een keer in een emmer blauw voor me.

Bij L'Eroica ga ik Aldo en Marco Gios natuurlijk wel weer even een handje geven. Ze even bedanken voor het "capolavoro".
Want zeg nu zelf........is het geen meesterwerk?
Ik zal eerdaags eens een achterwandje opzetten met een paar flitsers. Om eens een foto van het hele frame te maken.

Ik heb toch al een flinke hoeveelheid racefietsen gehad. Daarnaast heb ik er ook een heleboel gezien. Toch word ik van geen fiets zo onrustig als van de Gios Super Record.
Overigens van alle drie de versie's: helemaal blauw (Brooklyn), blauw met twee witte vlakken (IJsboerke) en blauw met drie witte vlakken (Vermeer Thijs).

Dit is m'n vierde Gios en ik ga hem in eerste instantie afmonteren met modern maar aluminium kleurig Campagnolo.
Parijs-Roubaix 2012 wordt dan HET feestje met deze fiets. Daarna ga ik kijken of ik een mooie oude Super Record groep kan bemachtigen. Ik ga de fiets dan vooral gebruiken voor zonnige zondagsritjes. Van die ritjes dat je je fiets naast je op het terras zet en je cappuccino koud laat worden omdat je naar je fiets zit te kwijlen.

Niet iedereen zal dat begrijpen want we hebben het natuurlijk maar over een hoopje staal. Gedateerd maar ieder die op een Super Record heeft gereden weet dat het een heerlijke fiets is om mee af te dalen en natuurlijk om mee over de kasseien te vliegen.
Maar naast de rijkwaliteiten blijft het natuurlijk gewoon een wonderschone fiets.

Met het project Gios gaat het dus erg goed maar wie me op de fiets wil zien rijden zal nog even geduld moeten hebben. Maar geloof me als het zover is zal ik er een feestje van maken.

Fotoalbum Gios Torino

Italian Gothfather

2011-08-29T10:38:00.010+02:00

Voor het BIG brevet moet je iedere beklimming minimaal één keer uitvoeren. Voor wie dit niet genoeg is heeft de BIG organisatie het concept peetvader bedacht.
Je kan peetvader van een beklimming worden door deze 25 keer uit te voeren. Afhankelijk van het aantal te overbruggen hoogtemeters moet je de 25 beklimmingen binnen één dag, één maand of één jaar uitvoeren.

Het is vanzelfsprekend dat deelnemers dan kiezen voor een beklimming bij hun in de buurt. Daarnaast neem je voor een dergelijke beklimming natuurlijk een beklimming die je goed ligt en waar je op de een of andere manier een band mee hebt.

Voor mij is de keus gevallen op de Italiaanseweg. Wie mijn fietshistorie kent zal deze keuze wel begrijpen.
Mijn zwak voor Italië en alles wat daar mee te maken heeft is algemeen bekend. De Italiaanseweg was ook de eerste BIG die ik beklom met mijn Italiaanse vriendjes tijdens het Dutch-BIG-weekend. Over symboliek gesproken!
Het waren overigens ook de eerste Italianen die voor het BIG brevet deze beklimming fietste.
Ook was deze BIG de eerste Nederlandse BIG die ik met mijn dochter fietste.
Verder vind ik het met die klinkers en twee haarspeldbochten een erg leuke beklimming in een prachtige bijna sprookjesachtige omgeving.
Dat ik binnen een uur reistijd aan de voet van deze BIG kan staan maakt het plan om peetvader te worden ook nog eens goed uitvoerbaar.

Vanmiddag was het zover. Om kwart voor acht was ik al aan het werk om zeker om half een van kantoor te kunnen vertrekken. Fiets en sporttas lagen al in de auto en ik kon zo op pad.

De Italiaanseweg is geen mega klim. 1100 meter lang en maximaal 9 procent en totaal moet je 42 meter aan hoogte overwinnen. Doe je dit 25 keer maak je toch dik duizend hoogtemeters.
Uiteraard op m'n Coppi en in de "maglia tricolore". Deze trui heb ik recent van mijn Italiaanse vriendjes gekregen en het zou wel een hele grote misser zijn om op zo'n dag als vandaag iets anders aan te doen.
Zelfs de pen die ik gebruikte om te turven heb ik van de Italianen. Opdruk GS Ferrari maar zo snel ging het allemaal niet.

De eerste keer fladder je natuurlijk zo omhoog. De vorm is op dit moment uitstekend en een kilometer op de macht omhoog stelt dan niks voor.
Na een paar keer had ik wel door dat tussentijden aan de voet en op de top opschrijven te veel tijd ging kosten. Dus gewoon op de fiets blijven en alleen maar turven. De eerste vijf beklimmingen heb ik rustig aan gedaan en een groot deel van de foto's gemaakt.
Toen heb ik 15 beklimmingen volle bak gereden. Ook in de afdaling flink doorgetrapt.
De laatste vijf beklimmingen heb ik weer wat meer tijd voor andere dingen genomen en nog wat foto's gemaakt.

Na de eerste beklimming kwam ik Belgen (op toerfietsen) tegen. Altijd leuk voor een praatje.
Na de tweede afdaling kwam ik Italiaanse wandelaars tegen. Altijd leuk voor een praatje.
Daarna werd het op een enkele eekhoorn na gruwelijk stil. Bijna twee uur lang niemand gezien en je zit de hele tijd onder de bomen.

Ik vind een dergelijk onderneming dan ook vooral mentaal een opgave. Ik ben dan toch zo'n type wat na een keer of tien de aandacht er nog nauwelijks bij kan houden. Ik zie kansen als fotograaf, als MTBer of gewoon doorrijden naar een tent waar je appeltaart kan krijgen.
Buiten de paar keer voor de foto's ben ik niet gestopt. Omdat het niet erg warm was (ieder die ik tegenkwam had een jas aan) had ik aan twee bidons net genoeg.
De 15 beklimmingen die ik in één keer doortrok ben ik toch een kleine twee uur mee bezig geweest. Omhoog fietsen, turfje zetten (na 5 keer ben je de tel kwijt), omkeren, afdalen en weer omhoog fietsen.
Fysiek is het allemaal prima te doen maar er komt toch een momentje dat je er even klaar mee bent. Bij mij was dat rond de 17e en 18e keer. Toen ik de 20 voorbij was rook ik de eindstreep en maakte het niet meer uit.
Om 13:50 stapte ik op de fiets en om 17:30 trok ik de remmen dicht.
Toch was ik blij dat ik de auto zag. Met het volume op 9 en een lichtelijk optimistische muziekkeuze toog ik naar huis: Who's Next!

Om deze heerlijke dag helemaal in stijl af te ronden had ik papardelle met Bolognese saus gemaakt. De saus heeft gisteren ruim drie uur opgestaan. Heerlijk!!!!
Na een middag Italiaanseweg gaat zo’n bordje Italiaans eten er prima in.
Extra leuk aan tafel was natuurlijk dat dochterlief kon meepraten hoe het is om de Italiaanseweg op te fietsen.

1 fiets, 1 helling, 1 pan pasta.........zoveel heb je niet nodig om ergens een mooie dag van te maken.......

Fotoalbum Peetvader Italiaanseweg

Bruichladdich 1998 Oloroso Sherry Wood Edition

2011-08-28T15:17:00.005+02:00

Gister blogde ik dat ik van fietsvriendje Frans een fles Bruichladdich 1998 Oloroso Sherry Wood Edition had gekregen.
Een aardigheidje als waardering voor een aantal foto's die ik voor hem had gemaakt.
Gister een glaasje genomen omdat ik altijd snel een eerste indruk wil heben van een nieuwe whisky.
Vandaag - geïnspireerd door het begin van de herfst - maar eens een glaasje wat uitvoeriger aan de tand gevoeld.
Als je aardigheid hebt in de historie van whisky dan is Bruichladdich overigens een erg boeiende distilleerderij.
Daarnaast timmert dit merk enorm aan de weg als het om productinnovatie gaat.
Alleen over Bruichladdich kan je blog vullen en geloof me het gaat niet saai worden.

Bruichladdich ligt op het eiland Islay en was tot voor kort de meeste westelijke Schotse whisky distilleerderij. Sinds een paar jaar hebben ze nieuwe buren.
Bruichladdich is operationeel geworden in 1886 en daarna is het bedrijf meermaals gesloten en van eigenaar gewisseld.
Laatste sluiting was in 1998. Begin deze eeuw zijn ze zelfstandig doorgestart en zo is er dus whisky van voor de heropening en van daarna.

De 1998 Oloroso Sherry Wood Edition is dus van voor de laatste sluiting. Bruichladdich is na de herstart begonnen met een enorm scala aan producten op de markt te zetten. De ene fles gaat in een nog mooier blik of doos dan de andere.
Speciale rijpingen of gekke edities zoals de Yellow Submarine. Een whisky die gemaakt is ter gelegenheid van een minionderzeer die bij het eiland Islay door een visser is gevonden.
De Royal Navy wist natuurlijk van niks. Toen de visser de onderzeeër op z'n erf had staan en Bruichladdich een speciale whisky aankondigde kwamen ze dan toch in actie.
De Franse fabrikant van dit soort onderzeeërs kon er wel om lachen en bestelde resoluut een forse partij van deze whisky. Natuurlijk kreeg de visser een kist van deze submarine whisky. Een heel wat royaler gebaar dan de paar honderd euro die hij van de Navy kreeg.

Het is een van de voorbeelden van de producten van Bruichladdich.
Snel nu naar de whisky die ik voor me heb. De 1998 Oloroso Sherry Wood Edition.

Bij het openen van de fles juicht het fruit je al tegemoet. Appelmoes, tropisch fruit en rozijnen. Ik ruik chocolade en iets van noten.
Een eerste slokje is direct een grote traktatie. Wederom heel veel fruit (citrus, rozijnen), noten en iets van kruiden. Kardemom? Iets van zoete peper? Speculaaskruiden? Ik zal van de week nog eens doorpakken.
De sherryvaten hebben echter prima hun werk gedaan.
De afdronk verraad de stoere Islay achtergrond maar het fruit blijft overheersen.
Wat een heerlijke whisky.
Om er maximaal van te genieten zou ik deze Oloroso versie als digestief drinken. Het liefst met een stevige espresso van Corleone koffie. Maakt het compleet met een mooi stukje bittere chocolade. Dat mag best 80% plus zijn. Schenk de whisky bij voorkeur in een copita. Het doet recht aan de sherryachtergrond van deze whisky. Daarnaast is het gebruik van een copita bij een digestief gewoon een veel subtielere keuze.

Als je van lekker en langdurig tafelen houdt en je bent een whiskyliefhebber dan gaat deze Oloroso versie je zeker bevallen.

3 Provincientocht

2011-08-27T22:56:00.006+02:00

Gladde sierklinkers, olie, heftige regen....boef daar lag Frans. Gladde sierklinkers, olie, heftige regen....boef daar lag ik.
Beide fietsen we de hele winter door en zijn echt wel wat gladde wegen gewend. Hier was echter geen houden aan.
Bizar genoeg gebeurde het in de laatste kilometer van de 3 Provincientocht. Ondanks de matige weersvoorspelling was het pas vier kilometer voor de finish gaan regenen.
De valpartij was zonder gevolg hoewel ik blij was dat ik flink doorschoof want de auto achter me gleed ook door met remmen.

Was de eerste keer dat Frans en ik samen in een tocht een valpartij meemaakte. Het hoort er nu eenmaal ook bij en één keer op de x-keer gaat het fout.
Het was overigens ook het enige minpuntje van de hele dag. WTC uit St Amands had een prachtig parcours uitgezet.
St Amands ligt zo'n 25 kilometer ten zuiden van Antwerpen. Van hier ging de tocht naar het zuiden. Tussen Aalst een Brussel ging het richting taalgrens en terug. Oetingen zal een van de zuidelijkste puntjes geweest zijn.

Onderweg werden de nodige kuitenbijters aangedaan en het was een aantrekkelijk maar niet zwaar parcours. Gewoon lekker fietsen dus. Bij de eerste twee bevoorradingen hebben we ook alleen de bidons gevuld.
Bij de derde bevoorrading was de verleiding echter te groot. Frans is gek op Belgische wafels en ik ben dol op banaan en peperkoek.
Toch maar even stoppen!
Als we dit niet hadden gedaan waren we wellicht droog en zonder valpartij aan de finish gekomen.

Bij de finish bleek dat er meer deelnemers last hadden met deze rotonde. Het kan altijd een keer regenen. Er kan altijd een keer olie op de weg komen. Maar iemand die klinkers met een oppervlak van badkamertegeltjes in een rotonde verwerkt hoort in het gesticht thuis.
Hier kan een organisatie niks aan doen en de club uit St Amands had gewoon een heel goede klus geklaard.
Zeer vriendelijk personeel met humor! Het parcours was perfect van pijlen voorzien en aanduidingen van nog 10, 5 en 1 kilometer weet ik wel te waarderen.
Parkeren, douches, ontvangst en prima bevoorrading. Dat alles voor 3 Euro!

Na afloop een heerlijk donker Belgisch biertje en voldaan ging het richting huis. Was een vroegertje want we waren zeer vroeg binnen hoewel we laat gestart waren. Maar ondanks de wind en de hoogtemeters het parcours zeer vlot afgewerkt.
Toen ik Frans op de carpool afzette had hij nog een leuke verrassing voor me. Ik had vorige week speciale actiefoto's van hem gemaakt. Niet met een compactcamera die normaal met tochten als vandaag meegaat maar met een DSLR. Mooie pannings (object scherp en achtergrond bewegingsonscherpte) van Frans geschoten en dat wist hij te waarderen.
Een fles Bruichladdich, 1998 Oloroso Sherry Wood Editie. Bijzondere whisky waar ik nog een apart blogje aan ga wijden. Liefhebbers van fruit kunnen hun hart ophalen!
Een eerste glaasje was een mooie bevestiging van deze dag: HEERLIJK!

Fotoalbum 3 Provincientocht

BIG uit de oude doos

2011-08-26T18:44:00.004+02:00

Toch nog een BIG!

Helaas is een deel van m’n archief er niet meer waardoor ik niet kan zien of er evt nog meer zijn.
Scheiding, verhuizingen en zo nu en dan eens wat opruimen. Toch kwam ik zojuist in een plakboek nog een beklimming tegen. Van de week had ik het vermoeden al en de foto’s nu gevonden.
Was in 1986. Let op de uitrusting van de gemiddelde fietser in die tijd. Is 25 jaar geleden. Mooi spul voor L’Eroica :-)
Het gaat om de beklimming naar Puerto Vidré Vistabella. Klim begint officieel in Atzeneta del Maestrat.
Voor we bij de startplaats waren hadden we er echter al heel wat hoogtemeters en kilometers opzitten want we waren begonnen aan de kust bij Benicasim. De weg van de kust naar Atzeneta is alles behalve vlak kan ik me flauwtjes herinneren.
Het was maart en dan is het heerlijk weer om hier te fietsen. De de klim is niet te steil en je kan aardig doortrappen.

Foto is gemaakt in het centrum Atzeneta del Maestrat voor aanvang van de echte klim. Met Google Street View kan je zien dat het goed gaat met de Fonda bar want ze hebben inmiddels een overdekt terras.

Deze foto is gemaakt aan de gemeentegrens op de top.

In Vistabella hebben we in een klein cafeetje koffie met schapenmelk gedronken. Moet ook nog ergens een foto van zijn.
Zo’n BIG brevet stimuleert niet alleen om nieuwe doelen te zoeken maar ook van oude doelen nog eens na te genieten. Heerlijk!

Met deze BIG kom ik op gelijke hoogte met Jeannie Longo. Michael Boogerd had ik al achter me gelaten en nu is het jacht op Martin.......

Er ligt een plan klaar voor 6 Duitse BIG's in 2 dagen en een plan voor 10 Bretonse Bigs eveneens in 2 dagen. Als ik nog een dagje vrij kan nemen......

In gesprek met God

2011-08-25T18:29:00.002+02:00

Hoewel ik katholiek ben opgevoed ben ik een overtuigd atheïst. Daar heb ik dan wel weer problemen mee, want je wordt dan in het hoekje expliciet atheïst gestopt.
Ik ben toch ook geen expliciet hetro? Expliciet wielertoerist? Expliciet papa?

Toch heb ik erg goed en erg slecht nieuws voor alle atheïsten.

Gister ben ik een aantal bergen opgereden zoals jullie op deze blog hebben kunnen lezen. Een van die bergen ging langs een kruisweg en de top van de berg was omarmt met religieuze K3: klooster, kapel en kruizen.

Tijdens de klim had ik het zwaar. Jezus wat had ik het zwaar. Op het laatste steile stuk floepte ik dat er ook hardop uit: "Jezus wat steil......."

Op dat moment klopte God bij me op de deur:

God: "Kan ik iets voor je doen mijn zoon?"
Ik: (toen nog denkende dat ik begon te hallucineren): "Nou ouwe wat denk je van een triple of een compact!"
God: "Met aardse zaken wil ik me niet bezig houden"
Ik (tikje geïrriteerd): "bemoei je er dan niet mee"
God: "Zoon ik wil je oprecht helpen."
Ik (twijfel): "Dat zou fijn zijn."
God: "Maar ik heb vooral JOUW hulp nodig."
Ik (geïnteresseerd): "Zeg het maar."
God: "Veel mensen geloven dat ik echt besta."
Ik: "Ja ze lopen op zondagochtend op m’n trainingsrondje nogal eens in de weg."
God: "Goed, goed."
Ik: "Goed?"
God: "Daar wil ik het niet over hebben."
Ik: "Waarover dan wel?"
God: "De mensen kunnen er niet mee omgaan dat ze in me geloven."
Ik: "Dat zeg ik zo vaak."
God: "Wat zeg je zo vaak."
Ik: "Dat alle geloven alleen maar voor ellende zorgen."
God: "Tja misschien heb je wel gelijk."
Ik: "misschien?"
God: "Maar ik wil dat je helpt."
Ik: "Zeg vriend ik ben bijna boven en dan gaan we weer normaal doen."
God: "Ik wil dat je het atheïsme gaat verkondigen. Met dezelfde passie als je alle andere dingen doet. Het is voor de mensen helemaal niet goed dat ze in een God geloven. Ze maken ruzie wie de echte God is. Ze maken oorlog om het geloof. Ze gaan met mooi weer in een sombere ruimte zitten in plaats van leuke dingen te doen. Ze lopen ziektes op omdat ze niet veilig mogen vrijen. Vrouwen hebben niet dezelfde rechten en bruikbaar eten wordt zinloos geofferd. Ik wordt er helemaal moedeloos van."
Ik: "je zegt niks nieuws"
God: "Ik wil dat het stopt! Jij moet de mensen overtuigen dat God niet bestaat. Is gewoon veel en veel beter voor de mensheid."

Met een laatste ruk trek ik me op de top van de Mont Saint-Walfroy en ik hoor m’n freewheel zachtjes rattellen. De wind zorgt voor de nodig verkoeling terwijl een zweetdruppel van m’n neus valt.
Ik kijk in het rond en met een klik zet ik een voet aan de grond.

God? Hallo God?

HALLO.........HAAAAALLOOOOOO? HALLO?

Ik hoorde de echo ver voorbij Margut klinken maar er kwam geen respons.

Goddank hij bestaat helemaal niet!

Vier BIG's

2011-08-24T20:03:00.008+02:00

Toen de meeste van jullie vanmorgen uit de file stapte en aan het werk gingen sprong ik in Luxemburg op de fiets. Het moest nog 8 uur worden en met een flauw zonnetje begon ik aan m'n eerste beklimming van vandaag.
Voor het BIG brevet ontbraken er in mijn rijtje Benelux nog twee. Ook in mijn rijtje Noord Frankrijk ontbraken er nog twee.
Met een ingenieus plan en de wekker op vier moest het gaan lukken om deze vier beklimmingen te gaan doen en weer voor het donker thuis te zijn.

Altrier kwam als eerste aan de beurt. Omdat ik vandaar door moest naar de volgende heb ik m'n auto op de top geparkeerd. Afdalen naar Hemstal en terug omhoog. Steilste stuk is 14% maar met 3 kilometer is het een klim die ik prima kan hebben.

Door een mooi stukje bos waar je je met de MTB ook wel gaat vermaken. Hier zie je wel gelijk de lol van het BIG brevet. Hier zou ik zelf niet zo snel gefietst hebben.

Om de Benelux compleet te maken moest ik nu alleen nog de Mont Saint Jean op. Ik koos voor de variant vanuit Dudelange. Auto bij het station dan kan je hem makkelijk terugvinden.
Eerst over een brede weg (31) tot de splitsing naar Budersberg. Hier ga je rechtdoor het bos in. het is even kijken maar er loopt een weggetje.

Eerst een prachtig oprijlaantje maar al rap een gemeen naar steil stuk. Over een betonweg vol met bladeren en zand. Opgave is 15% maar ik wil daar nog wel eens gaan meten.
Harken om boven te komen.
Boven staat een uitkijktoren, iets van een kapel een een fundering van het een of ander. Zullen belangrijke oude stenen zijn want er staat een hek omheen.

Na het compleet maken van de Benelux ging het rap naar Frankrijk. Vanuit Margut (prachtige omgeving trouwens) zou ik de Mont Saint-Walfroy gaan beklimmen.
Bovenop barst het van de kruizen en aanverwante artikelen inclusief een kruisweg. Die mag echt zo heten wat de laatste paar honderd meter die hier langs gaan zijn niet voor de poes. 15% volgens opgaaf maar......... Ik hou het op steil!

Wederom een apart stekje. Ik had hier een uitgebreid rondje willen gaan rijden maar het begon te druppelen en zeer donkeren wolken kwamen eraan.

Dus besloot ik door te gaan naar de vierde een laatste beklimmingen van de dag. Voor de Mont Tranet heb je geen keuze. Die beklim je vanuit Revin. Eerste kilometer zijn mooie ruime haarspeldbochten en hier en daar venijnig steil. Opgaaf 14 maar gevoelsmatig....
In het begin van de klim kom je een groot monument van WWII tegen maar reken je niet rijk. Je bent er dan nog lang niet.
Na de haarspeldbochten zeurt de klim nog even serieus door en het wordt langzaam vlak. Leuke uitsmijter maar "op de top" is geen ruk te beleven.

Prima manier om een snipperdag stuk te gooien. Na me te hebben opgefrist nog even zo'n reuzesupermarkt in.
Kan ik uren rondhangen. Kruiden, koffie, worst, kaas, whisky. Heerlijk.
Paar kleine dingen en een fles Bretonse whisky gekocht.

Toen met Lucinda Williams op een niveau dat medereizigers zouden gaan storen terug naar huis. Vol meezingen en thuis stond er bami klaar.
Het leven kan zo simpel zijn.......

Fotoalbum Vier Big's

BIG mistake

2011-08-23T12:26:00.004+02:00

Vorige week melde ik dat ik mijn 150e BIG binnen hengelde. Foutje. Bij het maken van nieuwe plannen zag ik dat ik Mont Cassel was vergeten te claimen.
Dus sta ik op 151.

Er is nog een twijfelgeval namelijk de Puerto Vidré-Vistabella (BIG 452). Moet eens een oud plakboek opgraven. Misschien toch nog eens zorgvuldig door al die boeken heen.
Probleem is dat je geneigd ben om beklimmingen die in profkoersen voorkomen wat makkelijker van naam kan onthouden.
Misschien leest er iemand mee die met mij in maart 1986 in Spanje heeft gefietst en de routebeschrijvingen nog heeft. Volgens mij hebben we in Vistabella koffie zitten drinken na een zeer lange beklimming. We waren met een man of 9-10.

Toch is het natuurlijk veel leuker om nieuwe BIG’s te verzamelen. Als het weer een beetje meewerkt ga ik morgen Benelux compleet maken. Mis ik er nog twee in de Benelux en pik ik het restje Noord Frankrijk ook misschien wel mee.

Rabobank Prestige Toertocht

2011-08-21T18:18:00.006+02:00

Vandaag eens een keer niet naar België. Er was niet iets waar ik gelijk erg warm voor liep. Dus maar een tochtje in Nederland.
Zeker niet slecht maar naar afloop begreep ik zo goed mijn liefde voor Belgische toertochten.
De start was in Amersfoort en ging west-oost en visa versa over de Veluwe. Mooie rit die netjes van pijlen was voorzien maar ik blijf erbij dat bordjes met pijlen knalgeel moeten zijn. Deze zag je toch wel eens over het hoofd. Zeker op het moment van een hoosbui.
Het heeft dus geregend maar daar kan de organisatie niks aan doen.

De tocht had twee bevoorradingen. Niet zo uitgebreid als we dat in België kennen maar bracht de 5 Euro (3 in België) wel in het juiste perspectief.
De tweede bevoorrading was op de Goudsberg.
Op deze berg liggen voor mij wel heel veel sentimenten. Nog voor ik begon met koersen fietste ik deze helling tientallen keer in een week op. Op een zwarte herenfiets.
Ik ben namelijk een aantal keren met m'n oma in Lunteren op vakantie geweest.
Zo'n extra weekje. Alleen met oma. Zo'n weekje dat de wereld wordt teruggebracht tot de essentie:
Appelmoes, friet en kip en dan alles zelf vers gemaakt. Op een regenachtige dag foute Duitse tanks zitten plakken. Spekkies soppen in de chocomel. Zelf vliegers maken. Bomen klimmen en voor koeien wegrennen. Lieveheerbeestjes zoeken maar vooral de Goudsberg.
Oma ging aan de voet bij het pannenkoekenhuis (toen nog een pannekoekenhuis) thee zitten drinken en ik de Goudsberg op. Als kereltje van 10 en maar zwoeg, zwoeg.
De afdaling was iedere keer dikke pret en als een stootvogel liet ik me iedere keer omlaag vallen. Remmen? Niks! Ik kwam op het erf met grint van het pannenkoekenhuis vanzelf tot stilstand. Na vijf beklimmingen was er dan de pannenkoek met spek en stroop uit een pot. En s'avonds echte prak met suddervlees.
De Goudsberg was vandaag tekort om alle herinneringen opnieuw boven te halen. Wel betrapte ik mezelf erop dat bij het binnenrijden van Lunteren ik keek of "de leverancier" van de foute Duitse tanks er nog zat.

Uurtje fors water gezien, 100 kilometer solo en gruwelijk snel terug.
Gelijk onder de douche en dat soort zaken (ook P-plaatsen) waren prima geregeld. Vriendelijk personeel en heel veel kan je over de organisatie niet opmerken. Probleem is dat ik een ander referentiepunt heb.
Toch een aanrader voor wie niet twee uur plus in de auto wil gaan zitten.

En de Goudsberg? De afdaling was weer geweldig!

150 BIG's

2011-08-19T19:39:00.003+02:00

Gister schreef ik dat ik mijn 150's BIG kon noteren. Niet geheel zonder trots.
Vooral in de periode 1978-1990 heb ik fors wat BIG's gescoord. In die periode ging ook ook totaal 3-4 weken per jaar op fietsvakantie.

Een paar jaar geleden heb ik me dan ook aangemeld bij BIG en met plakboeken en controlekaarten de "historie" bijgewerkt.
Sinds dien zijn er ieder jaar een paar BIG's bijgekomen. Heel veel zullen het er niet worden want ik ga niet meer twee weken op een specifieke fietsvakantie. 6 daagjes Italie rond L'Eroica is wel het matje.
Maar m'n ambitie is wel om er 250 van te maken.
Stel dat ik nog 15 jaar redelijk kan fietsen. Dan ben ik 70 en kan ik nog gerust wat minder zware BIG's beklimmen. Ieder jaar 7 nieuwe. Doenbaar!

De keus is natuurlijk ook vrij beperkt. De kans dat ik BIG's op IJsland of Finland ga doen is erg klein. Of op allerlei eilanden hoewel Corsica, Sardinie en Sicilie wel degelijk op m'n wensenlijstje staan. Vooral Sardinie al is het maar vanwege de keuken.

Erg leuk aan het BIG-brevet is dat ik al op een paar plaatsen heb gefietst waar ik dat normaal niet zo snel gedaan zou hebben. De gedenkmal van gisteren, maar ook een paar passo's in de Appenijnen en wat te denken van Kroatie.

Hieronder alle 150 BIG's die ik tot nu toe heb gefietst. De meeste ver voordat ik met deze blog ben begonnen. Sommige ben ik al voor de 10e, 20e of 30e keer opgereden zoals de Muur van Geraardsbergen.
BIG's waar op deze blog een verslagje van staat heb ik een link op gezet.

Posbank, Italiaanse Weg, Oude Holleweg, Cauberg, Keutenberg, Eyserbos, Oude Huls, Gulpenerberg , Vijlenerbos, Drielandenpunt, Rodeberg, Kemmelberg, Koppenberg, Kluisberg, Oude Kwaremont, Paterberg, Muur van Geraardsbergen, Mont Saint Aubert, Barrage du Ry de Rome, Triple Mur Monty, La Gayolle, Montagne de la Croix, Col de Corbion, Col du Sati, Mur de Huy, Signal de Botrange, Ferme Libert, Côte de la Redoute, Col du Rideux, Les Hézalles, Col du Rosier, Côte de Wanne, Col du Stockeu, Baraque de Fraiture, Cheval de Bois, Col d'Haussire, Pied Monti, Côte de Munshausen, Mont Saint Nicolas, Bourscheid, Jardin-Tour Napoléon, Côte d'Eschdorf, Ferme de Masseler, Herrenberg, Berdorf Gorges du Loup, Côte d'Houwald, Eoliennes de Pafebierg, Birgerkraiz, Hermannsdenkmal, Mützenich, Schwarzer Mann, Hohe Acht, Krautscheid, Steigung von Bremm, Stumpfer Turm, Erbeskopf, Schaumberg, Trifels, Schliff Kopf, Löcherbergwasen, Kandel, Schauinsland, Belchen, Herzogenhorn, Blauen, Lochen Pass, Weißenbach Sattel, Hohe Wurzel, Großer Feldberg, Sonnenberg, Mont Noir, Col du Loup, Grand Wintersberg, Col du Donon, Champ du Feu, Col de la Grosse Pierre, Col de la Schlucht, Petit Drumond, Petit Ballon, Grand Ballon, Ballon de Servance, Ballon d'Alsace, Col de la Croix Saint-Robert, Col de la Croix de l'Homme Mort, Pas de Peyrol, Col de Légal, Gerbier de Jonc, Col de Serre-Mûre, Chartreuse de Portes, Col du Grand Colombier, Mont du Chat, Col de Porte, Col de la Colombière, Chamrousse, Alpe d'Huez, Col du Galibier, Col d'Izoard, Col du Rousset, Mont Ventoux, Col de Vars, Col d'Allos, Col de Rieisse, Mont Aigoual, Col des Faisses, Col du Pradel, Port de Pailhères, Puerto del Remolcador, Weissenstein, Balmberg Passhöhe, Passwang, Regensberg, Col de la Croix, Etzelpass, Klausenpass, Col de la Forclaz, Millrütte, Bielerhöhe, Möseralm, Pillerhöhe, Hochtor, Passo delle Palade, Passo della Mendola, Monte Bondone, Torri del Vajolet, Passo Furcia, Passo delle Erbe, Passo di Gardena, Passo di Sella, Passo Pordoï, Passo di Fedaïa, Passo di Valparola, Passo di Giau, Tre Cime di Lavaredo, Monte Bisbino, Monte Legnoncino, Monte Croce di Muggio, Madonna del Ghisallo, Prati di Nago, Poggio di San Remo, La Cipressa, Capo Berta, Passo del Cirone, Passo di Pradarena, Abetone, Passo dei Mandrioli, Santuario della Verna, Vratnik, Óltare, Stara Vrata, Pantokrator

Hermannsdenkmal

2011-08-18T21:19:00.006+02:00

Vandaag heb ik mijn 150e BIG gereden. BIG is voor nog niet iedereen duidelijk wat het is. Even snel dan: Voor het BIG brevet moet je 1000 beklimmingen op de fiets uitvoeren waarvan 950 voorgeschreven in Europa.
Ik had er tot vanmorgen 149.
Voor de 150e zou ik natuurlijk normaal iets doen als de Muur van Geraardsbergen. Maar die heb ik al. Mooi zou ook zijn de Tourmalet of de Stelvio want dat vind ik eigenlijk de enige twee echte manko's in m'n lijst van beklimmingen (los van BIG).
Maar deze twee liggen even te ver weg om op een doordeweeks dagje aan te pakken.

Dochterlief wilde vandaag naar een paar vriendinnen die in Pony Park City op vakantie zijn.
175 km van hier en dochterlief wist het aardig te verkopen. Ik hoefde haar alleen maar af te zetten en ik zou in die buurt lekker kunnen fietsen. Zowel met de race als met de MTB!
Mooi verkooppraatje maar lekker fietsen is voor mij: heftige kasseien met een mooie stalen fiets, flink strade Bianche op een klassieker of een BIG scoren.

Dus.........toch eens op de BIG-kaart gekeken.
De Hermannsdenkmal was dan nog maar 250km. Doe eens gek dacht ik en het was nog donker toen vanmorgen de wekker ging en ik zet net m'n auto voor de deur.
Even met een borrel achter de PC afkicken.

Ik had me op deze trip helemaal niet voorbereid. Ik wist waar de klim begon en meer niet. Wel had ik voor de MTB gekozen om dan na de klim nog wat off-road te gaan in het Teutoburgerwald.
De klim begint vrij rustig en is met 4 kilometer niet overdreven lang. Prima asfaltweg maar het venijn zit letterlijk in de staart.
Of het bordje van 20% klopt weet ik niet maar heel veel keus in versnellingen had ik niet meer.

Bovenop een enorme parkeerplaats die goed vol stond. Niet gek want het is nog vakantie en het was heerlijk weer. 28 graden, zon en wat wolkjes.
Auto's zullen van de andere kant gekomen zijn want ik ben niet één keer voorbijgereden. Overigens komen er ieder jaar een half miljoen mensen naar deze bergtop.

Het monument zelf is imposant maar persoonlijk vind ik het een gruwelijk ding. Met dit 53 meter hoge monster wordt een heldhaftige Germaan herdacht en ze zijn anderhalve eeuw terug zo'n 40 jaar bezig geweest om dit bouwwerk af te maken.

Van de top ben ik onverhard afgedaald en na een paar kilometer rechts rechts en weer omhoog. Na wat lusjes kwam ik op de top een infobord tegen over de Hermanns Hoheweg. Een kleine 160km wandelplezier boven over het Teutoburgerwald. Maar ook geschikt voor de MTB.
Ik wilde na de beklimming van mijn 150e BIG ook nog even langs de Externsteine. Toen ik zag dat de Hermanns Hoheweg daar langs zou komen had ik m'n keuze snel gemaakt. Geen kaart, geen Garmin maar wel een richtinggevoel dat ik het wel eens jammer vind dat ik geen postduif ben geworden.

De route is prachtig. Je blijft hoog maar moet zo nu en dan dalen zonder dat het echt technisch wordt. Klimmen is zo nu en dan even op de tanden maar het zijn steeds korte stukjes. De ondergrond waar je fietst varieert van grove stenen, sterrata, zand en bosgrond. Die laatste kan lekker blubberig zijn heb ik mogen ontdekken.
Onder het dikke bladerdek droogt het niet snel maar de tienduizenden varens zijn dan weer een prachtig bijeffect.
Heerlijk om te fietsen. Pad gaat wel langs wat afgronden maar is steeds breed genoeg zodat je niet nerveus op fiets hoeft te zitten.

Bij de Externsteine ging ik weer van de route af. Wel hier nog even een "vrij rondje" gereden om deze opvallende steenklompen van alle kanten te aanschouwen.
Ook hier barstte het van de toeristen maar verder kom je op de route maar een enkele wandelaar en MTBer tegen. Waren op twee handen te tellen.

Na de Externseteine over de gewone weg terug naar de auto en snel terug naar dochterlief. Die had net haar pony ingeleverd. Was maar goed ook want de hemel ging een potje huilen. Onderweg een snelle hap en lekker muziek in de auto.
En samen twee uur kleppen over over onze avonturen.

Deze omgeving kan ik zo tippen voor een herfstvakantie. Wandelen, fietsen, natuur, cultuur, aardige dorpjes en niet te ver van huis.

Dat laatste is relatief en na 850 kilometer in de auto en vier uur MTB neem ik nog een borrel en gaan de luiken dicht.

Fotoalbum Hermannsdenkmal

Column op IR

2011-08-15T18:35:00.002+02:00

Vandaag is er op IR weer een column van mijn hand geplaatst. Dit keer heb ik het wereldkampioenschap eens onder de loep genomen.
Tijdens mijn vakantie is er ook nog een column geplaatst waar ik een het belang van vakantiegroeten onder de loep neem.

Column Wereldkampioen
Column Vakantiegroeten

Omloop Vlaams Brabant

2011-08-13T17:22:00.006+02:00

Het was bijna twee maanden geleden dat ik meer dan 63km per dag heb gefietst. Geen lang afstanden dus terwijl begin oktober L'Eroica in de agenda staat.
Dus de komende weken toch maar eens een paar langere tochtjes rijden.
Vandaag samen met Frans richting Duffel. Ook voor Frans was het al weer even terug dat hij een wat serieuzer ritje had gemaakt.

Route ging naar de Druivenstreek en dan weet je dat je aan de beurt ben. Geen top beklimmingen maar de Smeysberg mag er toch zijn. Zeker als je aardig door zit te trappen en ineens linksaf moet.
Mooi rondje, goed gepijld, prima bevoorrading, aardig stafpersoneel, en prima voorzieningen bij start/finish. Helemaal top. Bijna dan. Laatste 30 kilometer toch wat water op ons kop gekregen.
Na afloop een paar biertjes zitten drinken en dat moest echt wel onder een luifel.
Het was echter de hele rit niet koud en heb zelf in een kort shirt gereden zonder er wat onder.
Ook stond er wel wat wind maar beetje om beurten kop en dan was dat varkentje ook zo gewassen.

Ik ben overigens erg tevreden hoe het ging. Heb net al in de keuken gestaan, dochter opgehaald en nog wat klusjes. Laatste 30 kilometer toen het regende kon ik iedere versnelling rijden die ik wilde. Voelde de pedalen niet.

Niet teveel gegeten bij de bevoorradingen want een paar kilo lichter naar L'Eroica zou ook wel fijn zijn. Probleem is dat ze in België altijd van die lekkere wafels hebben liggen.

Onderweg kwamen we nog het World Wide Web tegen. Voor ons als ICTers erg leuk om te zien waar dat eigenlijk staat.

Na dit leermoment snel in draf naar de finish voor echt belangrijke zaken:

Fotoalbum Omloop Vlaams Brabant

Italiaanse Weg afgesloten

2011-08-12T19:38:00.003+02:00

Ik heb me vorige week opgegeven voor het BIG brevet als peetvader van de Italiaanse Weg.
Dan moet je deze klim 25 keer op een dag doen en hangt jouw naam voor de "eeuwigheid" aan deze klim.
Zodra het een beetje uitgeregend is zou ik die kant opgaan. Staat er dit bericht in DE Pers:

Een nest zeldzame hoornaarwespen heeft in het Gelderse Doorwerth korte tijd het verkeer ontregeld. Een oude beuk met het nest was omgevallen, waardoor de Italiaanseweg in de Gelderse plaats moest worden afgesloten.

De insecten, die zo'n drie centimeter groot zijn, waren volgens een gemeentewoordvoerder 'behoorlijk in paniek' door het omvallen van de boom waarin ze woonden. Een trekker met voorlader moest eraan te pas komen om het nest een bos in te brengen. Volgens de gemeente moeten buurtbewoners nog wel oppassen voor mogelijk agressieve wespen.

Paar jaar terug ben ik door een Hoornaar gestoken tijdens een rondje MTB in Kroatië. Hand en arm werden zo dik dat er met behulp van twee injecties (anti histamine en cortisone) een interventie moest plaatsvinden. Het trok steeds verder naar de rest van m'n lichaam.

Aan de andere kant is een BIG zonder stoer verhaal geen BIG en de keuze om Gothfather te worden van deze klim is nu al helemaal goed. Hoornaars.......

Nu nog even 25 keer omhoog.........

K3: Kwaremont, Kluisberg & Koppenberg

2011-08-10T18:52:00.012+02:00

De lol van het hebben van jonge kinderen is natuurlijk vooral dat je ongegeneerd vanalles kan doen.
Zoals 1200km lang op weg naar Spanje luidkeels meezingen met K3. Van het begin een groot K3 fan geweest. Vooral van Karin.
Maar ja kleine kinderen worden groot en K3 ging liggen verstoffen.
Tot vandaag!
Maar dan hebben we het wel over die heel andere K's namelijk drie hellingen in het Vlaamse land in de omgeving van Oudenaarde.

Alle drie tellen ze mee voor het BIG klassement en dochterlief wilde nog wel een paar aan haar conto toevoegen. Mits - kinderen gaan steeds meer onderhandelen als ze ouder worden - er tijdens een pauze wafels werden gegeten en op de terugweg naar huis bij de grens de McDonalds bezocht zou worden. Reële eisen want de gemiddelde puber eist al bij drie keer op tijd thuiskomen een aardige scooter.
Ik een rondje uitgezet wat me niet zoveel moeite kost als het om de omgeving van Oudenaarde gaat. Langs de Schelde naar het zuiden. Prachtig stuk maar wel erg slechte wegen. Een MTB is dan ineens een heel fijn ding.
Komen we weer langs de Schijtput wat ik natuurlijk geweldig vind want kan ik dat weer een keer zeggen.

Bij Berchem terugsteken richting Kwaremont. Traditioneel oprijden tot de Ronse Baan en doorsteken naar de Ronde van Vlaanderen straat. Even langs het monument en dan afdalen om de Kluisberg op te rijden.
Op en rond de Kluisberg een flink stuk off-road.
De Kluisberg is sowieso wel aardig. Veel tochten en koersen gaan over deze berg maar geen een gaat tot de echte top. Dat kan niet want dat is een doodlopend (tav van de verharde weg) stuk. Overigens met nog een paar pittige passages. Merk je vooral als je omlaag je remmen niet gebruikt.
Als je op de Kluisberg met je MTB bent ga je daar natuurlijk even een rondje door het bos.
Afdalen naar Berchem en over het spoorweg-fietspad naar de voet van de Koppenberg.
Van de Koppenberg afdalen naar Oudenaarde.

Goed plan en uitvoering was niet anders. Langs de Schelde stond wel een knalharde wind. Dat is voor een tenger meisje van 14 meer uitdaging dan een doorsnee Vlaamse kuitenbijter.
Ook op de Oude Kwaremont liet de wind van zich spreken. Vooral lastig op dat tweede deel waar het vrij open is.
De Kluisberg is heel beschut en het stuk off-road was helemaal geweldig. Eigenlijk heb je geen keus als je de Kluisberg gaat doen. MTB! Je BIG-ding doen en dan lekker van de vele onverharde paadjes genieten.

Op de Kluisberg was ook onze bevoorrading en een eenvoudige lunch zorgde voor energie voor de laatste BIG voor vandaag.

Niet zomaar een BIG en een die je met respect uitspreekt:
De Koppenberg.
Zelf vind ik dit soort hellingen eigenlijk een soort circusnummers. De Kwaremont vind ik een echte koersberg. De Eikenberg en de Taaienberg zijn andere echte koers hellingen.

Hoe dan ook de Koppenberg staat in het BIG register. Dus..........
De bult van Melden hoe deze strook kassei-balanceren ook wel wordt genoemd is gewoon veplichte kost. Punt. Dus er was ook geen discussie of we hem wel of niet opgingen.

Even ging het fout. M'n dochter zat teveel op mij te letten en achteromkijken (als ik achter haar rij kan ik tips geven) en dat moet je niet doen als het zo steil is.
Kleine misser maar snel weer op de fiets wat op zo'n stuk dus inderdaad bijna hogere wiskunde is.
Recht vooruit kijken en gewoon achter me aanfietsen was vanaf toen het advies en vrij vlot ging "de bult" eraan.
Dochterlief begint trouwens al aardig wat wielerhumor te ontwikkelen. Op enig moment vroeg ze waarom er op de Koppenberg geen andere fietsers waren. Op de Muur hadden we immers WEL veel fietsers gezien.
Ik vertelde haar dat Belgen helemaal niet zo gek op de Koppenberg zijn.
Haar gort en gort droge reactie: "gek het is toch zo'n leuke klim".

Daarna uitbollen naar Oudenaarde waar nog een wielertoetje op ons lag te wachten.
Eerst de doorkomst van de Enecotour. M'n dochter verbaasde zich over de hoeveelheid auto's en motoren die "meededen". Vraag maar aan Johnny klonk het nog even in koor.....

Uiteraard een routebord mee als souvenir en daarna lekker onder de douche in het Centrum Ronde van Vlaanderen.
Natuurlijk nog een drankje in de Taverne van het CRVV. Op de TV zagen we de renners van de Enecotour net over de Ronse Baan fietsen. Op de plek waar we zelf even daarvoor waren overgestoken.
Nog even een kleine wandeling door Oudenaarde en op weg naar de grens waar een van de beste McDonalds staat.
Staat weliswaar niet op m'n gastronomische droomlijst maar beloofd is beloofd en even weer het Belgische K3 gevoel is ook wat waard.

Fotoalbum Kwaremont, Kluisberg & Koppenberg

Welke fiets?

2011-08-08T23:48:00.002+02:00

Over zeven weken dwaal ik weer ergens in Italië rond. Ga ik een dagje afzien in de Apennijnen en daarna door naar Toscane.
Daar wacht mijn vierde L'Eroica op me.
Er is geen fietsuitdaging die voor meer dualistische gevoelens zorgt dan deze rit. Zwaar maar een beleving die met niks te vergelijken is.
Daarom mag je van de deelnemers ook verwachten dat ze hun best doen om er heroïsch uit te zien.
Dat begint natuurlijk met de fiets. Dit jaar ben ik enorm aan het twijfelen.

Ik ben een Bianchi-junkie dus ga ik weer op zoek naar een oude Bianchi?

Of met m'n nieuwe aanwinst de Raleigh en daarmee Peter Post een eer bewijzen....

Of m'n Coppi afmonteren met oude onderdelen. Is twee uur werk dus dat is geen argument.....

Of m'n oude Gazelle die voor een stukje chauvinisme zorgt.....

En tot slot m'n Gios. Afmonteren met oud spul? Of............

Lastig.......lastig............

Zaton Horseriding 2011

2011-08-06T09:12:00.006+02:00

Afgelopen jaren hebben jullie al vaker een fotoalbum van het paardrijden in Kroatië langs zien komen.
Zolang dochterlief meegaat op vakantie ook een belangrijk argument om daar heen te gaan.
De manege op de camping in Zaton verzorgt twee soort ritten. Countryside ritten van een uur voor drie verschillende niveaus en strandritten van ruim twee uur.
Vooral jonge meiden vinden het helemaal geweldig.

Vooral een flink stuk de zee in is een ware traktatie. Wel vroeg opstaan want je moet er moet er om kwart voor acht zijn wat natuurlijk niet een echte vakantie tijd is.
Het wordt echter snel warm en dan is een rit van twee uur ineens een heel vermoeiende zaak. Minder geoefende ruiters zijn ook blij als ze er weer zijn.

Met de lange ritten stap ik zelf op de MTB en rij ik een paar lussen zodat ik ze regelmatig tegenkom.
Er permanent achter rijden is niet slim voor wie zoiets wil doen. Als ze gewoon in stap gaan gaan ze gewoon te langzaam en galop moet je ineens doorfietsen en rij je in het stof.

Voor paardenliefhebbers een feest en ik ben al bang waar ik volgend jaar zomer uit ga hangen. Is prima want ik vind het al helemaal super dat dochterlief een passie heeft waar ze het liefst iedere dag mee bezig is.
Nou ik laat het hierbij want ik moet haar zo wegbrengen........
naar........de manege.

Fotoalbum Zaton Horseriding 2011

Veluwse BIG's

2011-08-01T20:47:00.006+02:00

Het is nog schoolvakantie dus dat heb ik vandaag lekker uitgebuit. Samen met dochterlief naar de Veluwe geweest.
Lekker met de MTB. Op de Veluwe liggen twee beklimmingen die meetellen voor het BIG brevet. Het gaat om de Italiaanse weg en Posbank.
Beide heb ik al heel vaak gedaan maar dochterlief had pas 1 BIG. Namelijk de Muur van Geraardsbergen toen we een keer in de Vlaamse Ardennen zijn gaan MTBen.
Ze wil er echter serieus een aantal gaan verzamelen dus in de auto naar de Veluwe.

Even een klein stukje vlak en daarna als eerste de Italiaanse weg.

Blijft toch een leuk klimmetje. Alles klopt ook. De naam, de klinkers, de bomen, het licht (ongeacht jaargetijden), en de slingers in de weg halverwege.

Voor wie maar net begint met klimmen ging het prima en na het steile stuk kon er zelfs een flauwe glimlach vanaf.

Daarna door naar de andere kant van Arnhem om de Posbank te bedwingen. Via de Schietbergseweg. Dan gaan bij z'n jong ongetraind mensje de inspanningen al tellen en ze kijkt reikhalzend uit naar de top.

Na deze twee Biggetjes gingen we nog even een uurtje voor de maximale fun: off road. Op en rond de Posbank is een enorm net aan paadjes waar je met de MTB mag rijden. Geweldig!

Op het terras bovenop de Posbank was het vrij druk maar op de off-road paadjes kwamen we niemand tegen. Zelf kon ik goed merken dat ik drie weken op de MTB in Kroatië had gezeten. Zonder vering vloog ik overal overheen.
M'n dochter vindt dit soort onverharde paadjes ook helemaal geweldig maar paardjes houden toch de hoogste prioriteit

Lekker dagje en het is geweldig om dit soort dingen met je kind te doen. Bijna drie uur gefietst in een redelijk tempo. Dus dat heb ik maar beloond met een van haar favoriete gerechten: zelfgemaakte saté! Had ik gister al in de marinade gelegd.
Ik zeg toch: lekker dagje!

Fotoalbum Veluwse BIG's

Zaton MTB 2011

2011-07-30T14:07:00.005+02:00

Drie weken Kroatië maar we hebben niet drie weken alleen maar op ons luie kont aan het strand gezeten.
De meeste dagen begonnen heel sportief:

Vrouwlief (met hartslagmeter) begon de dag met hardlopen en dochterlief (door haar puberteit wisselt dat lief nog wel eens) ging regelmatig in de vroege ochtend op pad voor een stevige rit te paard.
Zelf koos ik voor een rondje met de MTB.

Vorig jaar schreef ik al dat Zaton en omgeving niet de meest gedroomde MTB omgeving is.
Dat is ook niet de reden waarom we naar Kroatië gaan. Toch blijf ik na vijf keer Zaton bij mijn stelling dat de MTB langs de drukke kust een betere keus is dan de racefiets. Daarnaast is het er met de MTB leuk genoeg als je met het juiste verwachtingspatroon eraan begint.

Geen hoge pretenties dus maar gewoon iedere dag een paar uurtjes lekker boenderen.
Strikt genomen kan je hier met al die boerenweggetjes en geitenpaadjes blijven fietsen. Zo nu en dan een beetje verdwalen als je een "nieuw" spoor ontdekt.
Of zo nu en dan een vast rondje langs het strand waar dochterlief aan het paardrijden is....

Hoewel ik liever op de racefiets zit dan op de MTB vind ik het een paar keer per jaar wel een erg leuke afwisseling. Twee drie uur stevig doortrappen op de MTB staat voor mij ook gelijk aan 150km op de racefiets in het Groene Hart.

Sommige wegen zijn trouwens een prima training voor L'Eroica. Hoe strade bianche wil je het hebben?

Overigens de grootste tegenstander blijft toch de warmte. Eerste twee weken van de vakantie was het 35 graden en soms zelfs wat warmer. Dat is het al vrij snel na zonsopgang en zelfs als de zon weg is blijft het nog erg lang warm.
Met dit soort temperaturen gaat er wel een bidon of wat doorheen.
Laatste week was het iets minder warm en was het zelfs een keer flink trappen om te schuilen voor de hagel.

Geen groots fietsavontuur maar wel gewoon lekker bezig geweest. De vorm een beetje op peil weten te houden want dat is toch een zorg met vakantie.
Lekker eten, zo nu en dan een cocktail (cocktailbar op het strand van Zaton village is super), patat, whisky en al die andere zondige zaken die het leven erg leuk maken maar de gewichtsbeheersing soms wat uitdagend.

Ik heb niet zoveel foto's gemaakt want ben bezig geweest met wat film te maken. Dat valt niet mee in je eentje maar wellicht dat ik de komende week toch een filmpje zal plaatsen.

Fotoalbum MTB Kroatië 2011

Altijd leuk

2011-07-30T06:43:00.002+02:00

Hoewel foto's van mij al in landelijke bladen, hobby bladen, reclame folders en wat al zo meer hebben gestaan is het altijd leuk als je foto's worden gebruikt.
Afgelopen jaren zijn we naar Zaton (Kroatië) op vakantie geweest.
Vooral omdat dochterlief daar kan paardrijden.
Immers.............als je kinderen het op vakantie naar hun zin hebben dan heb je zelf ook vakantie.
Zo nu en dan zoek ik ze tijdens het paardrijden op met de MTB en een camera.
Dat heeft al aardige foto's opgeleverd. Zie 2009 en 2010.
Foto's gaan ook allemaal naar de betreffende manege en zijn daar gezien hun reactie altijd erg blij mee.

De manege heeft op het strand een paar nieuwe billboards laten plaatsen. Met vier foto's van mijn hand. Zelf had ik andere foto's gebruikt en dat maakt mij ook gelijk ongeschikt als beroepsfotograaf. De door hun gekozen fotos stralen het beeld uit wat ze willen en ik was natuurlijk voor lekker crea-bea gegaan...........
Toch leuk om je foto's zo terug te zien.
Dit jaar trouwens wat minder foto's van het paardrijden gemaakt en eens geprobeerd een filmpje te maken. Ga ik de komende week in elkaar knutselen.

Kroatische BIG's

2011-07-29T12:06:00.008+02:00

Mijn deelname aan het BIG brevet is low profile. Toch laat ik me door de lijst van 1000 cols graag inspireren om zo nu en dan een ergens te gaan fietsen waar je normaal niet zo snel zal komen.
Kroatië is natuurlijk een land wat geen enkele historie heeft qua wielercols. Toch weet ik sinds vorig jaar (zie verslag Stara Vrata) dat er cols zijn die de vergelijking met Alpe D'Huez makkelijk kunnen doorstaan.
Wie niet van carnaval houdt zal zo langzamerhand ook wel een beetje klaar zijn met de Alpe. Wat een gevaarlijke malligheid weer afgelopen Tour. Ik ben VOOR gek doen en voor buiten kaders denken. Toch moet ik er niet aan denken dat door een smurf of ander ontsnapt stripfiguur iemand van de Tour-zege wordt berooft.
Idioot gewoon en heeft niks meer met wielersport te maken.

Genoeg over de Alpe, laten we het hebben over Kroatische BIG's.
Ik heb er deze vakantie twee gedaan en...........dat was genoeg.
Op één dag heb ik de Vartnik en de Oltare gedaan.
De Vartnik is vanuit het binnenland een makkie en in 4 kilometer rij je als je vroeg op de fiets zit vlot omhoog.
Hou wel rekening met veel verkeer want deze pas vormt een onderdeel van een doorgaande route. Het uitzicht op de top aan de zeekant is werkelijk geweldig. De afdaling naar de kust is eenvoudig maar door het autoverkeer blijft het opletten.
De afdaling van 15 kilometer brengt je in Senj.
Van Senj ging ik richting Karlobag om vanuit Sveti Juraj de Oltare te gaan beklimmen.
Het stuk langs de kust is nog geen 10 kilometer en prachtig om hier te fietsen. Overigens met de nodige gratis hoogtemeters.
Ook de kustweg is vrij druk maar de weg is vrij breed en goed te doen.
Rij Sveti Juraj even in tot aan de zee. Leuk oud dorpje.
100 meter buiten Sveti Juraj is het rechtsaf. Let op! De Oltare staat NIET aangegeven en je moet de borden Krasno volgen.

Toen ik begon aan de klim van de Oltare was het inmiddels ruim 30 graden en er moest bijna 1000 meter geklommen worden in iets meer dan 15 kilometer.
Extra nadeel was m'n fiets. Geen lichte racefiets met een paar klimwielen erin maar een vrij zware MTB.
MTB die ik heb is bedoeld om tijdens de vakantie in de omgeving van de camping wat aan vormbehoud te doen.
Na 8 kilometer klimmen was ik echter zeer tevreden over m'n prestatie. Pas een half uur op de fiets. Van vrouwlief - die mij met de ploegleidersauto tijdens dit avontuur ondersteunde - kreeg ik nieuw water en ik gaf aan dat het eigenlijk wel heel makkelijk ging.
Ik had het nog niet gezegd en na de bocht stond een bordje 15%. Volslagen overbodig bord. Iedereen kon zien dat het hier smerig omhoog liep. De resterende 7 kilometer werden dan ook een martelgang.
De temperatuur liep verder op, ik ging meer zitten schakelen en het tempo ging omlaag. Fors omlaag.
Eigenlijk was het te warm voor een klus als dit. De fiets te zwaar. Als er drie bomen langs de kant stonden stuurde ik m'n fiets door de schaduw. Voor verkeer hoefde ik me niet druk te maken. Als ik 10 auto's tijdens de klim en afdaling heb gezien is het veel.
Toen het zoveelste bordje 15% langskwam knakte het. Ik zou tegen m'n vrouw zeggen dat ze maar naar beneden moest rijden want dat ging ik ook doen. Het was klaar!
Alleen ze stond niet om de hoek. Ook niet bij de volgende bocht en zeker niet bij het volgende bordje 15%.

Mijn boodschap dat het goed met me ging had haar geïnspireerd om door te rijden naar de top om daar op me te wachten.
De laatste 3 kilometer werden dan ook een stevig potje afzien. Afzien zoals afzien bedoeld moet zijn.
Dat is nu makkelijk ingetikt maar op dat moment dacht ik er heel anders over.
Op minder dan een halve kilometer onder de top ben ik in een strook bos gestopt.
Schaduw! Even echte schaduw.
Het laatste slokje water werd me echter niet gegund. Ik werd aangevallen door een horde doorgedraaide pitbull steekvliegen (eigenlijk bijten ze). Gek genoeg hadden ze het gemunt op de zone van m'n koersbroek. Vooral billen en onderkant van m'n dijen.

Snel op de fiets en in een sprint voor m'n leven vloog ik naar de top
Evans, de broertjes Schleck en Contador zouden kansloos zijn. De laatste 500 meter leverde beslist een record hoogtemeters per minuut op.
Boven snel een paar slokken water en snel de fiets richting dal.
Ik werd NIET met rust gelaten terwijl m'n vrouw die naast me stond totaal geen last van de beesten had.
Goed om te weten dat deze steekvliegen maar 30 kilometer per uur kunnen. AFDALEN DUS!!!!
Op de top is ook niet veel anders dan een nederzetting van wat boeren.
De eerste kilometers gingen prima maar toen ging de wind een rol spellen. Iedere bocht was weer een verrassing en ik kreeg serieuze klappen van de wind.
De kust van Kroatië is natuurlijk bekend van de Bora. Spectaculaire winden langs het kustgebergte en overal hangen ook waarschuwingen. Campagnolo heeft er zelfs haar top wielen naar vernoemd.
Toen ik van de vliegen verlost was in de afdaling toch nog wat plaatjes geschoten.
Het afzien zakt dan weer snel weg. Toen ik een uurtje later ergens langs de kust zaten te eten had ik al weer praatjes.
De souvenirs die de steekvliegen achterlieten zijn twee weken nadien echter nog zichtbaar. De dag na de rit waren het net halve knikkers die onder m'n huid zaten. Net zo groot en net zo hard.
Toch zal ik met plezier aan de Oltare terugdenken. Schitterende natuur en prachtige vergezichten over de Kroatische eilanden. Rustige wegen en een uitdagend verloop van de klimpercentages.

Zelf ben ik afgedaald naar de kust om daar met vrouwlief te gaan lunchen. Je kan ook afdalen naar het binnenland om zo uit te komen op de plek waar je begonnen bent met de klim naar de Vartnik. Wordt dan een rondje van net geen 100 kilometer.

Absolute aanraders maar als je dit in de zomervakantie doe neem dan genoeg drinken mee en start zo vroeg mogelijk.

Fotoalbum MTB Kroatië 2011

Vakantiepasta

2011-07-26T11:00:00.001+02:00

Niet iedereen heeft altijd zin om wat culinairs te maken. Zeker niet in de vakantieperiode. Of je nu op de camping staat of thuis dagjes uit doet maakt niet uit.
Het levensritme is anders en je hebt ook geen zin om iedere dag friet te halen.
Deze vakantiepasta is razendsnel klaar en........ kinderen vinden het heerlijk.

Voor vier personen
300 gram penne
1 groot blik bockworst/knakworst
400 gram groenten
Peper, zout, pizzakruiden

Neem als groenten een gele, rode of oranje paprika, zoete ui, courgette, wortel of prei. Kies de favoriete groentes voor wie je het gaat maken.
Kook de pasta volgens de instructies op het pak.
Snij de worstjes in stukken van 2-3 centimeter en bak ze in de koekenpan met een minimum aan boter.
Snij de groenten in mooie blokjes (niet te klein) en roerbak deze met een beetje olijfolie. Voeg wat pizzakruiden (Italiaanse kruiden werkt ook) toen en een beetje zout. Niet teveel zout want de worstjes zijn al zout zat.

Laat de pasta uitlekken en roer de groentemix en de worstjes erdoor. Direct serveren. Wie het lekker vindt doet er een beetje gemalen peper over.

Simpel, snel en smakelijk.

Italianen in PBP

2011-07-24T22:16:00.002+02:00

Over een maand starten drie van m'n Italiaanse fietsvriendjes in de monsterrit Parijs-Brest-Parijs.
Dat is 1200 kilometer en je krijgt maximaal 90 uur de tijd om binnen te komen. Je mag zoveel rusten en pauzes nemen als je wilt maar de klok loopt genadeloos door.
Om in te kunnen schrijven moet je aan kunnen tonen dat je in staat bent een lange fietstocht aan te kunnen. Onderdeel van de homologatie vormt een reeks tochten van 200, 300, 400 en 600 km.
Italianen zouden geen Italianen zijn als ze een dergelijk project niet met de nodige flair zouden aanpakken. Vorige maand was er een meeting waar alle Italianen die deelnemen aan PBP 2011 samen kwamen.
Bij deze meeting werden ook de erg fraaie shirts beschikbaar gesteld waar Italianen in mogen rijden tijdens deze marathon rit.

Trots op hun tricolori van links naar rechts: Luigi, Carmine en Alberto.

Mannen succes met de laatste voorbereidingen!

Ananas dessert

2011-07-21T00:17:00.004+02:00

Heerlijk op een zomeravond als de zon ondergaat. Dit dessert heeft een tropisch tintje maar ook een vleugje Hollandse traditie.

Voor 4 personen
1 verse ananas
4 eetlepels stroop
Klontje boter
Roomijs

Snij de kroon en bodem van de ananas en snij daarna de zijkanten weg. Vervolgens in vieren snijden en de harde kern verwijderen. Snij ieder kwart in 3-4 partjes.
Bak de ananas in een beetje boter tot deze door en door warm is. Giet over de ananas de stroop en laat nog even sudderen.
Doe op de bordjes een bolletje ijs en leg op ieder bordje 3-4 partje ananas. Direct serveren.

IJs dat het erg goed doet: stroopwafel, kaneel, room, bitterkoekjes.

Verder opleuken kan met wat rozijnen (mee sudderen) en een blaadje munt.

Entrecote Modenese

2011-07-17T23:27:00.001+02:00

Niet veel werk maar een geweldig resultat en dat zal voor veel hobbykoks een plus zijn.
Zeker in de zomer als je misschien liever een uurtje extra in de tuin zit. Dit gerecht is er overigens voor gemaakt om buiten te nuttigen.

Voor 4 personen
500 gram entrecote (laat vers snijden)
Boter
1 zak ricola sla
1 el gedroogde salie
Olijfolie
Halve citroen
Peper zout
2 el balsamico

Neem een grote schaal en leg daar de ricola op. Kruid de entrecote met peper, zout en salie. Bak in ruime boter de entrecote aan weerskanten 1 a 1,5 minuut. Haal ze uit de pan en snij er repen van. Gooi de repen nog heel even terug in de pan om de zijkanten dicht te bakken.
Zet in de tussentijd een klein pannetje op met een flinke scheut olijfolie en het sap van de halve citroen en meng dit tot een warme dressing.
Giet deze dressing over de rucola en drapeer direct de entrecote reepje op het slabedje. Flinke scheut balsamico over de reepjes en direct serveren.

Heerlijk als lunch met een stuk stoer brood en als avondeten met aardappels uit de oven.
Als lunch met een Lambrusco maar als avondeten kan deze schotel prima een betere Chianti of zelfs een Brunello di Montalcino hebben.

Je kan evt de schaal verder opsieren met wat gehakte noten en/of schilfers Parmezaanse kaas.

Eet smakelijk!

Het verdwenen glas

2011-07-13T18:14:00.000+02:00

Een paar weken geleden heb ik een feestje gegeven met veel whisky. Om gasten optimaal van de whisky te laten genieten had ik 24 Glencairn glaasjes geregeld. Ik heb er zelf 6 maar met minimaal 20 whiskyfans "in the house" zou dat niet genoeg zijn.
Amito van Whisky Vrienden Rotterdam sprong even bij.
Maar als je wat leent wil je dat netjes terugbezorgen. Dat gaat nog een hele klus worden wat ik mis één glaasje.

Zelf heb ik er ook een paar maar die zijn van een opdruk voorzien. Inmiddels is alle rotzooi van het feest schoongemaakt en opgeruimd maar...................nergens het vierentwintigste glaasje.
Groot deel van de gasten bezoeken ook deze blog en ik ben benieuwd wie dit glaasje in z’n zak heeft gestoken.
Wees een vent!
Glaasje als op de foto maar dan zonder de afbeelding van de pagode.

Vindersloon: een dram naar keuze uit mijn verzameling

Nieuwe fietsplaatjes

2011-07-10T10:14:00.004+02:00

Voor m’n verjaardag heb ik nieuwe fietscamera gekregen. Sinds ik aan toerfietsen (1978) doe heb ik een camera mee op de fiets.
Vroeger een Minox 35GT maar de capaciteit was natuurlijk nooit meer dan een 36 (in praktijk 38) foto’s.
Hierdoor een indrukwekkend fotoarchief opgebouwd waar ik regelmatig met plezier (genieten van sentiment is een deugd) in terug kan bladeren.
Ruim 30 jaar toerfietsen in beeld. Misschien eens wat me doen….
Een aantal jaren dat ik net papa was wat minder maar van ieder jaar heb ik foto’s. Zelfs het jaar dat ik aan m'n knie geopereerd (ski ongeluk) ben heb ik een paar kilomters gefietst en zelfs daar zijn foto's van.
De jaren tachtig zeer veel gefietst en enorme berg foto’s gemaakt. Zeker omdat het toen nog om analoge fotografie ging.
Weekje in de Alpen kwam ik toen gewoon met 14 belichte films terug. In de volgwagen had ik altijd extra films liggen.

De afgelopen jaren hebben een aantal hobby’s zich versterkt.
Fotografie versterkt duiken
Koken versterkt whisky
Fietsen versterkt fotografie en andersom

Vooral de opkomst van digitale fotografie heeft het maken van plaatjes voor fietsers zoals ik tot een groot feest gemaakt. Fietsen op zich is een groot feest. Fotografie is een groot feest. De combi is natuurlijk een megafeest!
De mogelijkheden zijn met digitaal ineens onbeperkt.
Voor op de fiets gaat mijn voorkeur uit naar waterdichte camera’s. Hoef je als het gaat regenen niet na te denken. Camera hoeft dan ook niet in een tasje. Gewoon zo in je shirt aan een lang keycord.
Ook kunnen dit soort type camera’s vaak wat beter tegen een stootje.
De ontwikkeling de laatste jaren heeft een enorme vlucht gehad. Dus tijd voor een upgrade en eergister kreeg ik wat er al een tijdje op m’n verlanglijstje stond. Een Oly outdoor camera.

Zwaarder dan de Fuji die ik had maar aantoonbaar betere beelden en die 80 gram extra maakt op mijn klimprestaties toch niet uit.
Heel stoer ding en ik hoop jullie de komende tijd te verrassen met lekkere fietsplaatjes.
Geen extreem dure camera maar ik ben er blij mee als een kind.....
Gelukkig duurt het seizoen nog lang genoeg om flink veel lekkere plaatjes te gaan maken. Ik ga m'n best doen!

Jarig!

2011-07-08T08:08:00.002+02:00

Geen 1.....

Geen 7.....

Geen 24.....

Geen 27.....

Geen 38.....

Gewoon 55..........vandaag op de kop af!

Mini Groen Hart

2011-07-04T19:25:00.002+02:00

Vanmiddag een sidderende finale in de Tour zitten kijken. Prachtige overwinning voor Farrar. Ik ben niet zo'n heel groot Amerika fan maar als je als sporter op de nationale feestdag zo'n overwinning binnen hengelt doe ik toch even buigen. Maar nog meer voor de W die hij maakte.
Knap gereden van die ploeg en die jongens zijn lekker op weg.
Zo'n uurtje TV kijken zorgt altijd wel voor motivatie om zelf nog even snel een blokje te maken. We zaten al klaar in onze fietskleren en hebben niet eens de huldiging gezien.
Snel even een mini Groen Hart gedaan. Lekker windje, schitterende wolkjes en een zonnetje.

Opmerkelijk trouwens hoe weinig andere fietsers we tegen zijn gekomen.
Was toch echt super weer om te fietsen.

Zo nu even lekker douchen en dan lust ik wel wat.

Ik zie dat ik ook nog een fiets moet poetsen...........

Meer foto's Retro Ronde

2011-07-03T08:47:00.003+02:00

De organisatie (CRVV) van de Retro Ronde van Vlaanderen heeft een indrukwekkend (629 foto's) fotoalbum op het web geplaatst.
Een paar foto's waar ikzelf opsta heb ik er even uitgepikt.

De Raleigh outfit mag er best zijn. Toch?

Fotoalbum RRVV 2011 van het CRVV

Garnalen in een korstje

2011-07-02T18:45:00.004+02:00

Heerlijk als voorgerecht op een bedje sla maar ook prima als borrelhapje zonder verdere aankleding.
Drie basis elementen:
- Sla met extra’s
- Dressing
- Gepaneerde garnalen

Sla
Neem gewoon een zak gemengde sla. Doe er een appeltje in patjes over. Moet het een lunch salade worden voeg evt wat gekookte pasta, komkommerschijfjes en paprikareepjes toe.

Dressing
Goeie olijfolie (het leven is te kort om matige olijfolie te gebruiken) wat balsamico, schepje bruine suiker en een beetje peper (molen) en zout.

Gepaneerde garnalen
Neem broodkruimels, paneermeel of wals zelf cornflakes. Voeg er wat viskruiden aan toe. Haal de garnalen door geklopt ei (alleen eigeel werkt overigens beter) en daarna door de paneermeel. Doe het een tweede maal voor een lekker stevig korstje.
Bak de garnalen in 3 minuten in de frituur of in een hoge koekenpan met olijfolie.

Afwerking
Meng (doe dit niet vooraf) de dressing en de salade en leg dit op een bord. Laat de gefrituurde garnalen goed uitlekken en leg op de salade. Direct serveren met een schijfje citroen.

Als voorafje lekker met een glas Chablis maar als lunch ook lekker met een glas Prosecco. Doe er als de lunch een mandje kleine broodjes bij.
Als tapas erg goed bij een wat lichtere sherry.
En voor de whiskyliefhebbers: killer met een Islay!

Whisky medley

2011-07-02T15:50:00.003+02:00

Vorige week hadden we hier een vrij aardig feestje. Het vieren van de nieuwe keuken en dat werd benadrukt met een uitvoerig buffet. Geen feestje met blokjes kaas en rolletjes ham maar - in alle bescheidenheid - echt eten.
Verder vierde we dat ik volgende week 55 jaar ga worden. Om dat te benadrukken had ik 55 flessen whisky neergezet. Een groot aantal bijzondere maar ook een aantal simpele doordrinkers.
Vijf liter whisky is er opgegaan. Dat staat gelijk aan 6,5 fles en aan 150 glazen whisky.
Al was er het dubbelen gedronken. Je zet iets op tafel om mensen van te laten genieten.

We zijn overigens rijkelijk met cadeau's overladen. Zoals ik vorige week al blogde voelde ik me er bijna ongemakkelijk bij.
Een omvangrijk arsenaal aan whisky kwam er uit het cadeaupapier. Onvermijdelijk ook whisky's die ik al heb of heb gehad. Dat maakt niet uit want als je dit soort malle feestjes geeft is aanvulling altijd welkom.
Een aantal nieuwe whisky's is zo bijzonder dat het best leuk is om daar even bij stil te staan.

MISLUKT: Ship Chandler (Frankrijk) de neus is nog veelbelovend. Rijk, warm, bloemen, fruit en een stimulans om het glas aan je mond te zetten. Wat proef je vervolgens? Helemaal niks. Nog een slokje. Helemaal niks. Typisch een whisky om alcohol aan cola toe te voegen.
Mijn opmerking "als deze whisky meer dan 10 Euro heeft gekost heb je je laten belazeren" werd door mijn schoonvader gepareerd: "acht Euro negentig". De fles was ook maar een grapje "naast" het echte cadeau. Zelfs als whisky voor op de camping ongeschikt.

VOLWASSEN: Bij eerdere gelegenheid heb ik de Fryske Hyder al eens beschreven. Toen was ik niet laaiend enthousiast. Nu kreeg ik een fles die fors langer op het hout heeft gelegen. Donkerder van kleur en meer naar cognac ipv de laffe Beaujolais waar ik bij de eerdere fles aan moest denken. Grote stap voorwaarts.

VERWENNEN: The Arran Malt in deze speciale uitgave is een whisky die hoort bij romantiek, kerstboom en dat soort zaken. Veel fruit, noten, pure chocolade en vooral warme kruiden. Gevaarlijke whisky omdat dit er een is waar je ongemerkt veel en veel te veel van gaat drinken.

INGEWIKKELD: De Edradour Burgundy is een hele ingewikkelde whisky. De verpakking en de lagering op Bourgognevaten zijn beide zeker een bijzondere keuze. De whisky staat echter vrij ver af van wat we gewoon zijn. Beslist een zeer spannende whisky voor wie eens wat anders wil. Drink hem vooral op een herfstachtige zondagmiddag als je vlees een uur in de oven moet. Je kan hem beter niet drinken in een "line up" omdat de verwarring voor de meest liefhebbers dan te groot zal zijn. Wel een zeer hoogwaardig product.

LUXE GENIETEN: De Chivas Regal 18 years is niet zomaar een stapje beter dan de "gewone" versie. De 18 is uniek in de diversiteit aan reuk en smaakbeleving. In de eerste twee glaasjes wist ik het volgende al te ontdekken: appelmoes, speculaas, sinaasappel, honing, pijptabak, kaneel..........
Malt puristen halen voor dit soort whisky's hun neus op maar wie zonder na te denken bij een film ongecompliceerd wil genieten? De luxe verpakking maakt de whisky ook nog eens uitermate geschikt om als aperitief te schenken bij een luxe etentje. Leuk en heerlijk om aan je gasten uit te schenken.
Zal het zeer goed doen bij mensen die van genieten houden maar geen uitgesproken whiskyliefhebber zijn.

THUISFRONT: de 6 jaar oude Millstone van Zuidam is origineel verpakt in een houten kistje. Maar los van de verpakking heeft dit Hollandse product nog veel meer in z'n mars. In een enkel glaasje ontdekte ik citrus, honing, graan, noten, tropisch fruit (???) en tikje kruidig (koek?). Mooi product en Zuidam laat zien stelselmatig stappen te maken.

HEMELS: De naam Glenmorangie Nectar d’Or doet natuurlijk al veel vermoeden maar geloof me..........de naam is nog bescheiden gekozen. Alles wat door de V.O.C. deze kant op is gehaald kom je in deze whisky tegen. Bergen van tropisch fruit, noten, kruiden en hout. Dit is een whisky die het waard is om op je gemak te ontleden maar ook een whisky die je aanbied aan gasten die van verwennerijen houden. Deze whisky zal het zeker goed doen onder de dames.
Wie gelijk een punt wil maken bij een luxe etentje: begin met de Nectar d'Or als aperitief.

STOER: Signatory Un-Chillfiltered Collection Laphroaig 10 years. Zee, turf, bergen, rokerig, wuivend hoog gras, dikke dreigende wolken. Een whisky die je drinkt als je kaplaarzen aanhebt. Kom je s'avonds alleen thuis en buiten stormt het dan is dit je whisky. Een metafoor van de natuurlijke elementen. Niet een ieder zal het medicinale weten te waarderen maar val je daarvoor is het een toppertje.

Slainte!

Retro Ronde van Vlaanderen 2011

2011-06-27T14:01:00.010+02:00

De goesting was erg laag door de twee whiskymomenten eerder dit weekend. Het afschaffen van de democratische starttijden deed mij bijna besluiten m'n kat te sturen.
We waren dan ook aan de late kant te Oudenaarde en de laatste speld van m'n rugnummer zat nog niet vast of het startschot klonk al.
Het is koers! Gelijke straffe koers!
Door de whisky had ik mijn kansen op de overwinning ernstig gehypothekeerd.
Direct vanuit het vertrek kwamen de groten al uit hun pijp en ging het op een lint.
Voor we Oudenaarde uitreden zat ik al te plafonneren.
Natuurlijk wilde ik niet plooien maar op de eerste klim stond ik al geparkeerd.
Gelijk een patattencoureur. Ik zat gewoon te puinbakken.

In de kop hadden ze inmiddels hun duivels ontbonden maar ik wilde niet paniekeren. Daardoor heb ik de hele koers accordeon zitten spelen. Ik fietste het snot voor m’n ogen, helemaal a fond met de tong op m’n stuur.
Maar ik had teveel pap in de benen. Afgesneden benen had ik.

De eerste bevoorrading zorgde de aardbeien dat ik weer een beetje ging verdapperen. Dat duurde niet lang en het volgende stuk vals plat zorgde definitief dat de palmares vandaag niet opgekuist zou gaan worden.
Aanklampen in de laatste waaier. Iedere molshoop voelde als een serieuze col.
Er ging maar één woord door m’n hoofd: "piano", "piano".
Klimmen was niks maar ook in iedere afdaling zat ik met de daver in m’n lijf.
Ik had duidelijk last van een lekke kettingen. Overigens serieuze mankementen aan de velo zouden mijn redding zijn geweest.
Ondanks dat ik een paar keer op een helling aan de klink hing liep de achterstand alleen maar op.
Normaal zou ik op de kasseien van de Huisepontweg een ieder zo door z’n kader draaien maar nu was het harken geblazen.

De Flandrien van weleer die ik ooit was......was niets maar dan ook niets van over. Als een kieken, een drollencoureur zat ik op de fiets.
Op Nokereberg was er de volgende bevoorrading en die kwam niks te laat. Tijd om even bij de concurrentie te gaan kleppen maar die zaten al in een andere combine.
In de kop zat alles nog op een zakdoek maar een gehele hergroepering zou er niet meer inzitten.
We waren geflikt en in de bus zouden we naar de streep rijden.
Ik wilde nie plooien maar aan de kop zaten ze goed door te rammen. Ik weerde me als een duivel in een wijwatervat en toch mocht het niet baten.

Het rode vod bij het binnenrijden van Oudenaarde heb ik niet eens gezien. Als een dooie pier hing ik aan het elastiek en twee meter voor de arrive plofte ik van m'n fiets.
Ik was helemaal choco. "Ben cotto" zoals de Italianen zeggen.
Normaal kan ik na een koers in het Vlaamse heerlijk genieten van een donker pintje. Dat was nu even niet evident.
De hele dag in de Mongolenwaaier zwarte sneeuw zitten zien.
Ik heb me na de finish niet eens meer laten afschminken en me zo in de camion laten rollen.

Jandorie wat een koers!

Fotoalbum Retro Ronde 2011

Whisky. whisky, whisky en nog eens whisky

2011-06-26T20:34:00.007+02:00

Dit weekend stond fors in het teken van de whisky. Vrijdagavond had ik een whiskyavond van de Rotterdamse whiskyvrienden en zaterdag thuis een whiskyfeestje.
Ik kwam vanmorgen dan ook redelijk brak m'n bed uit.

Vrijdag was het thema cask strength. Dat is whisky die zo uit het vat (cask) de fles in gaat. Doorgaans zijn dat dus zeer hoge alcoholpercentages en het aanlengen met water is dus een keuze van de consument.
Normaal brengt de fabrikant met behulp van water de whisky terug naar de wettelijke 40% of net iets erboven.
Als whisky aangelengd wordt kunnen er dus meer flessen uit een vat. Dat zorgt er dus voor dat whisky die niet wordt verdunt stevig aan de prijs is.
Koop je niet even een rijtje flessen van dus een ideale keuze voor een whiskyavond.

Voor mij was de Tamdhu de winnaar direct gevolgd door de Old Pulteney Isabella Fortuna.
De groep was wat kleiner dan normaal maar dat mocht de pret niet drukken en het was een zeer geslaagde avond.

Zaterdag hadden we zelf een feestje. Nieuwe keuken die je eens goed wilt testen op een flinke groep mensen en ik word eerdaags 55.
Ik had fors uitgepakt met een buffet maar vooral met whisky. Ik probeer al een tijdje van een fles whisky een paar glazen over te houden. Zo krijg je een bonte verzameling en kan je nog eens teruggrijpen.
Deze aanpak zorgt ervoor dat je op enig moment veel flessen hebt staan. De meeste met de bodem in zicht maar wel enorm divers.
Omdat ik 55 werd vond ik het leuk om 55 verschillende whisky's neer te zetten. Voor je gasten is dat erg leuk want hoe vaak krijgt iemand nu de kans om 55 whisky's te proeven?

Zowel het buffet als de parade aan whisky's waren een groot succes en we mogen wel van een geslaagd feestje spreken.
M'n bijnaam (Gastheerg) die ik ooit van m'n vrienden heb gekregen heb ik in alle bescheidenheid wel alle eer aangedaan.

Toch is het succes van een feestje vooral afhankelijk van je gasten die gekke dingen willen drinken en eten. Aardbeien met balsamico, panforte, whiskytruffels om een paar te noemen hadden de meeste nog nooit gegeten.
Nauwelijks wat weg hoeven gooien. Lastig plannen maar is prima gelukt.

De gasten hadden erg leuke cadeautje bij zich en we zijn enorm verwend. Een paar keer voelde ik me er bijna (bijna he!) ongemakkelijk bij.

Dank aan een ieder en ik ga eens nadenken over een volgend feest........

Onder het label kookles staan een aantal recepten die ik zaterdag heb gemaakt.